Κείμενο του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων σχετικά με τη συνέλευση αλληλεγγύης για πολιτικούς κρατουμένους

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΚ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ.

Στις συνθήκες οικονομικής κρίσης τα ζητήματα της φυλακής ειδικά και της ποινικής καταστολής γενικά ανάγονται σε κύριους άξονες της κοινωνικής μηχανικής για μια σειρά από λόγους, όπως η καπιταλιστική αναδιάρθρωση και η ανάγκη κατασταλτικής διαχείρισης του πλεονάζοντος πληθυσμού, η ανάγκη του καθεστώτος να οχυρωθεί λόγω της σταδιακής αποδιάρθρωσής του και η ανάπτυξη μιας βιομηχανίας της ποινικής καταστολής ως πεδίο κέρδους.

Από τη μια η ποινική καταστολή επεκτείνει και βαθαίνει το ρόλο της προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ από την άλλη, όσο διευρύνεται, προκύπτει η ανάγκη τόσο της ταξικής όσο και της πειθαρχικής διαβάθμισής της. Η ποινική καταστολή από τη μία γίνεται ένα όπλο για το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο στρατόπεδο της κυριαρχίας, καθώς η πίτα δε φτάνει πια για όλους (βλ. Τσοχατζόπουλος, Ψωμιάδης κτλ), ενώ από την άλλη ένα εργαλείο για να κρύψει και να καταστείλει όσους περισσεύουν και όσους αντιστέκονται.

Ενώ έννοιες, όπως κάθαρση, εισάγονται μιντιακά για να εξαγνίσουν τελετουργικά τα εγκλήματα της κυριαρχίας και να αποσύρουν τους ηττημένους από το παιχνίδι της εξουσίας, έννοιες όπως Νόμος και Τάξη, μηδενική ανοχή, υγειονομική βόμβα, επανακατάληψη των πόλεων, εισβολές μεταναστών κ.α., χρησιμοποιούνται τόσο ως εργαλεία διαχείρισης όσο κ ως μέθοδος για να μπουν κάτω από κοινό παρονομαστή -αυτών της εγκληματικότητας- κοινότητες αγώνα και κοινότητες αποκλεισμένων.

Η αυστηροποίηση του νομικού οπλοστασίου του κράτους, η ελαστικοποίηση προς το αυστηρότερο των ερμηνειών του, η παροχή της δυνατότητας στην αστυνομία-αντιτρομοκρατική να τον ερμηνεύει, η ποινικοποίηση της φτώχειας, η ποινικοποίηση ακόμα και της οροθετικότητας σε μια συγκυρία, η αυστηροποίηση της ποινικής μεταχείρισης των αγωνιστών, η αναγωγή όσων αντιστέκονται και όσων περισσεύουν σε κοινωνικό πρόβλημα, άλλοτε με ιατρικούς κ άλλοτε με στρατιωτικούς όρους, η αύξηση της έντασης της μιντιακής προπαγάνδας, σε βαθμό που οι φυλακές ή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να θεωρούνται ως ο φυσικός τόπος που όσοι αντιστέκονται και όσοι περισσεύουν καταλήγουν, είναι κάποιες από τις αιχμές της κυριαρχίας τα τελευταία 5 χρόνια.

Η ποινική καταστολή μετατρέπεται σε πολυεργαλείο και μοιραία η φυλάκιση αποκτά ταξική και πειθαρχική διαβάθμιση. Οι φυλακές τύπου Α για αδικήματα του λευκού κολάρου, βραχιολάκια GPS για μικροαπατεώνες, μικροπαραβάτες και χρεοφειλέτες. Στρατόπεδα συγκέντρωσης για την περισσευούμενη εργατική δύναμη που στερείται νομιμοποιητικών εγγράφων και η ύπαρξή της ορίζεται ως φύσει παράνομη. Φυλακές τύπου Γ για φυλακισμένους αγωνιστές, αγωνιστές κρατούμενους και στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος.

Οι φυλακές τύπου Γ έρχονται να καλύψουν την ανάγκη της κυριαρχίας για ολοένα και κεντρικότερο έλεγχο. Όσο η κρίση βαθαίνει είναι επόμενο από τη μία να αυξάνεται η διαφθορά και από την άλλη να προκύπτει η ανάγκη διαχείρισής της. Η φυλακή, ως το κατεξοχήν περιβάλλον που η διαφθορά ανθεί, πρέπει να ελεγχθεί πιο αποτελεσματικά. Είναι επίσης αδιανόητο για ένα κράτος να ανέχεται την ύπαρξη κρατουμένων, η δύναμη των οποίων -είτε είναι κοινωνική και προκύπτει από το γεγονός ότι είναι αγωνιστές και δημόσια πρόσωπα, είτε είναι πιο ωμή και βασίζεται στη σχετική δύναμη πυρός και την οικονομική επιφάνεια (δηλαδή στις απειλές και στο χρηματισμό)- είναι αρκετή ώστε να μπορούν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους σε επισκεπτήρια, άδειες, μεροκάματα, αναστολές, όπως αυτά ορίζονται από το σωφρονιστικό κώδικα. Έτσι από τη μία απαγορεύει διά νόμου το δικαίωμα στις άδειες και την αναστολή για τις συγκεκριμένες κατηγορίες κρατουμένων, έως ότου ο αρμόδιος εισαγγελέας και το υπουργικό συμβούλιο τους απεμπλέξει από το καθεστώς αυτό, και από την άλλη αναθέτει τη διαμόρφωση των συνθηκών κράτησης σε πρόσωπα που προμηνύει ότι θα θωρακίσει και θα προστατεύσει και που συνεπώς θα είναι και λιγότερο ευάλωτα σε πιέσεις.

Η αναγκαιότητα για το κράτος να δημιουργήσει φυλακές τύπου Γ δεν ξεκινάει, ούτε τελειώνει, με τους φυλακισμένους αγωνιστές. Είναι σίγουρα το βασικό, ίσως το βασικότερο σε αυτή τη συγκυρία, κομμάτι της στόχευσής του, όμως η ανάγκη για την ίδρυσή τους θα υπήρχε και χωρίς να υπάρχει μισός αγωνιστής στις φυλακές. Από τη μία είναι κομμάτι μιας συνέχειας που ξεκινάει από την εποχή της σύλληψης και φυλάκισης της 17Ν, με μια προσπάθεια να συνδεθούν ευθέως οι ειδικές συνθήκες κράτησης με τον τρομονόμο αλλά από την άλλη αντίστοιχες προσπάθειες γίνονται ήδη από το 2001, με την ίδρυση των φυλακών Μαλανδρίνου, για απείθαρχους και επικίνδυνους ποινικούς, που λειτουργούν ως τύπου Γ απλώς χωρίς να υπάρχει το νομοθετικό υπόβαθρο και οι οποίες καταργούνται με τη στάση του 2007.

Η μιντιακή ρητορική για τις φυλακές τύπου Γ ξεκινά με τις απόπειρες απόδρασης Βλαστού από τα Τρίκαλα και Ριζάι από το Μαλανδρίνο, συνεχίζει με την επιτυχημένη απόδραση των 11, πάλι από τα Τρίκαλα, κορυφώνεται με την καταδίωξη της ομάδας του Μάριον Κόλα το καλοκαίρι του 2013 και ολοκληρώνεται με την παραβίαση της τακτικής αδείας του Χ. Ξηρού από τις φυλακές Κορυδαλλού.

contrainfo.espiv