Ιστορικές μνήμες- Gudrun Ensslin, Andreas Baader and Jan-Carl Raspe

Τη νύχτα της 17ης προς 18η Οκτωβρίου και έπειτα από πενθήμερη ομηρία αεροσκάφους της «Lufthansa» με 86 επιβάτες,

1yv5xx1

δυτικογερμανοί κομάντος κάνουν έφοδο στο αεροδρόμιο του Μογκαντίσου (Σομαλία) σκοτώνοντας τον πιλότο(!) και τέσσερις Παλαιστίνιους αεροπειρατές που απαιτούσαν απελευθέρωση όλων των κρατουμένων τής Rote Armee Fraktion (R.A.F.).

Λίγο μετά την επιχείρηση στη Σομαλία, βρίσκονται «αυτοκτονημένοι» στα λευκά κελιά τους στις γερμανικές φυλακές του Stammheim οι μαχητές τής «Φράξιας Κόκκινος Στρατός» Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan Carl Raspe. Ο πρώτος σκοτώθηκε από σφαίρα πιστολιού στον αυχένα(!), η δεύτερη βρέθηκε κρεμασμένη με ηλεκτρικό σύρμα, ο τρίτος βρέθηκε ετοιμοθάνατος στο κελί του από χτύπημα στο κεφάλι και πέθανε την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο. Μία άλλη μαχήτρια της οργάνωσης, η Irmgard Möller (αργότερα επισκέφτηκε την Ελλάδα και μας μίλησε για εκείνες τις ημέρες…), επέζησε παρά τα πολύ σοβαρά τραύματα (τέσσερις μαχαιριές στο στήθος).

Το χρονικό ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977, όταν η R.A.F. απήγαγε στην Κολωνία τον πρόεδρο των Γερμανών βιομηχάνων, ναζιστή (υπήρξε διαχειριστής των βιομηχανιών σε Βοημία και Μοραβία τον καιρό της ναζιστικής κατοχής) Hans-Martin Schleyer. Η οργάνωση ανακοίνωσε ότι ο βιομήχανος θα παρέμενε αιχμάλωτός της μέχρι την απελευθέρωση των έξι κρατουμένων στη φυλακή του Stammheim. Η αντίδραση του γερμανικού κράτους ήταν σκληρή: με νόμο διατάχτηκε η πλήρης απομόνωση όλων των αγωνιστών της R.A.F.

Το χρονικό των ημερών που ακολούθησαν τη νύχτα της 17-18 Οκτωβρίου 1977

  • Στις 19 Οκτωβρίου, με γράμμα που στάλθηκε στη γαλλική εφημερίδα «Liberation», η R.A.F. ανακοίνωσε πως έβαλε τέλος -μετά από 43 ημέρες- στην «άθλια και διεφθαρμένη ύπαρξη» του Hanns-Martin Schleyer.
  • Στις 20 Οκτωβρίου, ο νόμος που επέβαλε την απομόνωση στους μαχητές της R.A.F. ανακλήθηκε από τον Γερμανό πρόεδρο. Την ίδια ημέρα ξεκινούσαν από την Ελλάδα οι αλυσιδωτές αντιδράσεις στα γεγονότα. Σε προσπάθεια εμπρησμού των αποθηκών της γερμανικής A.E.G. στου Ρέντη από αντάρτες του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα, σκοτώνεται ο Χρήστος Κασίμης. Την ίδια μέρα βόμβα χτυπάει το γερμανικό προξενείο της Πάτρας.
  • Στις 21 Οκτωβρίου, οι ελληνικές αντιδράσεις εξαπλώνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μεγάλες διαδηλώσεις σημειώνονται στη Γαλλία, με συγκρούσεις με την αστυνομία και βόμβες σε Παρίσι, Πον Μαρλί, Τουλούζη, Λιμόζ και Νανσύ. Αντίστοιχες διαδηλώσεις με επεισόδια γίνονται σε Ρώμη και Φλωρεντία (Ιταλία), συνοδευόμενες από βόμβες σε γερμανικούς στόχους (A.E.G. και «Telefunken») στη Γένοβα και στο Μιλάνο. Εμπρηστικές βόμβες εκρήγνυνται στο γερμανικό προξενείο της Μαδρίτης (Ισπανία), γίνονται επιθέσεις στα γερμανικά προξενεία Άμστερνταμ και Μάαστγκιχτ (Ολλανδία), εκρήγνυται βόμβα σε γραφείο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στο Βερολίνο (Γερμανία) και δέχεται πυροβολισμούς αστυνομικός σταθμός από ασύλληπτα μέλη της R.A.F. την ίδια μέρα εκρήγνυται βόμβα και στο γερμανικό προξενείο στο Ηράκλειο της Κρήτης.
  • Στις 22 Οκτωβρίου η κατάσταση «εξομαλύνεται», με εξαίρεση την Ιταλία που συγκλονίζεται από μεγάλες διαδηλώσεις, επεισόδια και συγκρούσεις με την αστυνομία σε εννιά πόλεις. Βόμβες εκρήγνυνται στα γραφεία της «Grundic» στο Μιλάνο, της «Volkswagen» στη Βενετία, σε γερμανικό λεωφορείο στο Μπολζάνο και σε γραφεία της «Mercedes» σε Μπρέσια και Νάπολι. Καταγράφονται πολλές πυρπολήσεις αυτοκινήτων, καθώς και 24 τραυματίες.
  • Στις 23 Οκτωβρίου επανήλθε η «ομαλότητα». Ωστόσο, στην Ελλάδα προφυλακίζονται ο Νικόλας Άσιμος και πέντε εκδότες για τη συμμετοχή τους στις συγκεντρώσεις και πορείες των αναρχικών που ακολούθησαν τα γεγονότα της A.E.G. και τη δολοφονία Κασίμη. Ήταν οι πρώτες πορείες αναρχικών στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

«Κερασάκι» στην «τούρτα»: την ίδια ημέρα (23 Οκτωβρίου) αποφυλακιζόταν μετά από κράτηση μόλις δεκαοκτώ μηνών, ο βασανιστής της χούντας Πέτρος Μπάμπαλης (εκτελέστηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1979 από την ομάδα «Ιούνης ’78)…

indexanthi.gr

Στις 18 Οκτωβρίου 19776 βρέθηκαν νεκροί στα κελιά τους.

Στοιχεία από παλιό αφιέρωμα της «Ελευθεροτυπίας» ΓΙΑΝ-ΚΑΡΛ ΡΑΣΠΕ:

images (63)

Γεννημένος στο Ανατολικό Βερολίνο, πέρασε στο δυτικό τομέα της πόλης τον Αύγουστο του 1961. Συγκρότησε δύο πειραματικά κοινόβια, τα Kommune-I και -ΙΙ, και το 1970 προσχώρησε στη RAF. Τον Ιούλιο του 1972 συνελήφθη μαζί με τον Μπάαντερ και τον Χόλγκερ Μάινς. Ο Ράσπε δικάστηκε με τους Μπάαντερ, Ενσλιν και Μάινχοφ και κλείστηκε στις φυλακές του Στάμχαϊμ. Στις 18/10/1977 βρέθηκε νεκρός στο κελί του.

 

ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΠΑΑΝΤΕΡ Κορυφαίο στέλεχος της RAF.

deutscher-herbst-tag

Με μητρώο παιδικής παραβατικότητας, ο Μπάαντερ προσχώρησε στο αριστερό φοιτητικό κίνημα κι από εκεί στην αντίληψη και την πρακτική της ένοπλης πάλης.

Το 1968 δικάστηκε για βομβιστική επίθεση κατά σουπερμάρκετ της Φραγκφούρτης μαζί με τη φίλη του Γκούντρουν Ενσλιν. Το 1970 δραπετεύει με τη βοήθεια της δημοσιογράφου και συντρόφισσάς του, Ούλρικε Μάινχοφ, δίνοντας την αφορμή να «στηθεί» η ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ. Το 1972 συλλαμβάνεται μαζί με τον Γιαν-Καρλ Ράσπε, μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με αστυνομικούς. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια παραμένει φυλακισμένος στο Στάμχαϊμ, έχοντας καθήσει στο εδώλιο της πιο μακροχρόνιας και δαπανηρής δίκης στη δυτικογερμανική επικράτεια. Το βράδυ της 18/10/1977 βρέθηκε νεκρός στο κελί του.

Στις 18 Οκτώβρη του 1977, οι φυλακές του Στάμχαϊμ στη Στουτγάρδη άνοιγαν τις πύλες τους στους τρεις «πλέον καταζητούμενους τρομοκράτες» της RAF, Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Εσλιν και Γιαν-Καρλ Ράσπε, τους προς το νεκροτομείο. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι και οι τρεις φυλακισμένοι, βαθιά απογοητευμένοι, είχαν δεθεί με ένα «συμβόλαιο αυτοκτονίας» το οποίο και είχαν εκτελέσει. Η νύχτα εκείνη βαφτίστηκε Todesnacht («Νύχτα θανάτου»). Τύλιξε με το σκοτάδι της την ιστορία ενός από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά αντάρτικα πόλης. Και στο ξημέρωμά της, φάνηκαν αναπάντητα ερωτήματα…

Η ιστοριογραφία των γεγονότων είναι σχεδόν κινηματογραφική: Μια απαγωγή, ανθρωποκυνηγητό, μια αιματηρή αεροπειρατεία, και μετά ο «τυχαίος θάνατος» των τριών ιστορικών στελεχών της Rote Armee Fraktion. Σε μια υπόθεση που μοιάζει πολύ με εκείνη του Αλντο Μόρο στην Ιταλία, η επιχείρηση απαγωγής του μεγαλοβιομήχανου Χανς-Μάρτιν Σλέγερ από τους αντάρτες πόλης, τον Σεπτέμβρη του 1977, χρησιμοποιήθηκε για να απαιτηθεί η απελευθέρωση των φυλακισμένων μελών της RAF (συν ένας «επαναστατικός φόρος» 100.000 μάρκων).

Ομως, ενώ το δυτικογερμανικό κράτος εμφανίζεται να παζαρεύει την απαγωγή, μια αεροπειρατεία περιπλέκει την κατάσταση:

Στις 13 Οκτώβρη, τέσσερις Παλαιστίνιοι καταλαμβάνουν αεροσκάφος της Λουφτχάνσα με 91 άτομα, και έπειτα από περιπλάνηση ημερών, καταλήγουν στις 17 Οκτωβρίου στο Μογκαντίσου της Σομαλίας. Αίτημα, η απελευθέρωση των μελών της RAF. Το δράμα κορυφώνεται όταν η επίλεκτη γερμανική αντιτρομοκρατική ομάδα επιτίθεται στο αεροσκάφος, σκοτώνει τρεις από τους αεροπειρατές και απελευθερώνει τους ομήρους.

Από εδώ και πέρα οι εικόνες θολώνουν: Οι δυτικογερμανικές αρχές θα ενημερώσουν το πρωί της 18ης Οκτώβρη ότι οι Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Εσλιν και Καρλ Ράσπε, έχοντας μάθει τις εξελίξεις, συμφώνησαν να αυτοκτονήσουν. Στο ίδιο συμβόλαιο αυτοκτονίας συμμετείχε και η Ιρμγκαρντ Μέλερ, η οποία όμως δεν πετυχαίνει στην απόπειρά της και διασώζεται. Η εκτέλεση Σλέγερ Την επόμενη μέρα, το πτώμα του Σλέγερ περισυλλέγεται από ένα Audi 100 (ο Σλέγερ ήταν μέλος του δ.σ. της Daimler-Benz, μητρική εταιρεία της Audi). Η προκήρυξη που συνοδεύει το πτώμα καταλήγει με τη φράση «ο αγώνας μόλις αρχίζει. Για την ελευθερία μέσα από τον ένοπλο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα».

Φυσικά, οι αρχές είχαν άλλη άποψη: Εχοντας σφυρηλατήσει τις θεωρίες περί αρχηγικής δομής της RAF και βαφτίζοντας «ηγετική ομάδα» τα φυλακισμένα μέλη της, εξέδιδαν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της Rote Armee Fraktion, εφόσον οι αρχηγοί ήταν ήδη νεκροί. Ομως η πρώτη ένδειξη ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε, δόθηκε στη διάρκεια της κηδείας των τριών, που έγινε δέκα μέρες μετά, κι αφού οι εκκλησιαστικές αρχές δεν εξέδιδαν άδεια ταφής για τους «ασεβείς τρομοκράτες».

Η λύση δόθηκε στις 27 Οκτώβρη από τον δήμαρχο της Στουτγάρδης, Μάνφρεντ Ρόμελ, γιο του Ερβιν Ρόμελ (του γερμανού στρατάρχη του Β’ Π.Π.) που έδωσε άδεια ταφής δηλώνοντας ότι «κάθε έχθρα παύει μετά θάνατο». Για τους νεκρούς, ίσως. Για τους ζωντανούς, δεν έπαψε. Η ιστορία κατέγραψε άλλες τρεις γενιές της RAF, η οποία ανήγγειλε την αυτοδιάλυσή της το πρακτορείο Ρόιτερς είκοσι ένα χρόνια μετά, τον Απρίλη του 1998, έχοντας ήδη στο ενεργητικό της δεκάδες επιθέσεων, συχνά θανατηφόρων. Η τρίτη γενιά Η θολή εικόνα των διαδρόμων του Στάμχαϊμ όμως, δεν ξεκαθάρισε ποτέ.

Οι τρεις έγκλειστοι, προκειμένου να αυτοκτονήσουν, είχαν, άραγε, καταφέρει να έχουν πιστόλια, μαχαίρια, ραδιόφωνα, ακόμη και μυστική τηλεφωνική ενδοεπικοινωνία. Κι όλα αυτά, στα λευκά κελιά όπου ακόμη και οι δικηγόροι χρειαζόταν μιάμιση ώρα σωματικού ελέγχου για να διαβούν το κατώφλι; Η διασωθείσα Μέλερ, που αφέθηκε ελεύθερη το 1994 λόγω βλάβης υγείας, διέψευσε με πάθος ότι έπεσε τέσσερις φορές πάνω στο μαχαίρι της για να αυτοκτονήσει, δηλώνοντας ότι οι σύντροφοί της απλώς εκτελέστηκαν…

athens.indymedia