Raul Gomez Jattin, “ο ποιητής της μοναξιάς”

iya-aeeuia12-300x200Ο Raoul Gomez Jattin (1945-1997), θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποιητές της Κολομβίας και του οποίου το έργο εμφανίζεται στις πλέον διακεκριμένες ανθολογίες.

Ο Gomez Jattin μελέτησε και εμβάθυνε, εκτός των άλλων, στον Ελληνικό
πολιτισμό, και πάντα πίστευε ότι η βάση του δυτικού πολιτισμού ήταν η
φιλοσοφία, η επιστήμη και οι τέχνες των Ελλήνων.

Μελετητές του έργου του υποστηρίζουν ότι όλος αυτός ο πόνος που ένιωσε μέχρι το τέλος της ζωής του, του δημιούργησε την φωτεινή μοναξιά που τον έφερε να διηγείται με τρόπο ποιητικό τις τρέλες του και να εξυμνεί ,επίσης, τους πόνους του και την μοναξιά του με λόγο
εμποτισμένο με μια ραγισμένη ανθρωπιστική οργή απέναντι στην κοινωνία.

Αυτός που δεν αγαπά

Το χιόνι των χρόνων
έπεσε από τα μαλλιά σου στα μάτια σου
και έμεινες τυφλός
και ύστερα σχεδόν μουγγός

Τιμωρία της ζωής
σ’ εκείνον που νόμισε πως θα την εξαπατήσει
με την καλή τύχη

Τιμωρία του έρωτα
σε εκείνον που χρησιμοποίησε το ψέμα
και τη συκοφαντία
σαν όπλο

Τιμωρία του θανάτου
εκείνος που θα καθίσει στο κρεβάτι σου
κι εσύ δεν θα τον δεις

*

«Ο έρωτας μάγος»

Έκλεψα μέρος του κορμιού και της ψυχής σου
Έβαλα μια παγίδα στις αναμνήσεις
που εκεί σε θυμάμαι Θυμάσαι αγάπη;

Ο ουρανός της νύχτας σχεδόν γαλάζιος φαίνεται
ανάμεσα στις βλεφαρίδες σου Δονούμενη νύχτα

Κάποτε πήγα μέχρι την ορεινή περιοχή σου
άρρωστος από μανιτάρια και λύπες πολύ θλιμμένες
Και μαγεύτηκα με την ψηλή και λιγερή μορφή σου
καλπάζοντας με ένα σύννεφο άλογο Τότε
ήρθες προς το απόγευμα από το Retiro de los Indios
με την άσπρη σου άμαξα κι εγώ με τα πόδια
στο δρόμο Σαν υπνοβάτης
Χαμογελάς από μακριά σαν να μασάς
την καρδιά μου ανάμεσα στα δόντια σου
Τα λόγια μου θάνατο αφαιρούν από τη ζωή σου
Ζεις σε τούτο το βιβλίο, αν και σε φοβάμαι
Αν και είπαμε μόλις δυο κουβέντες Όμως σ ‘αγαπώ
Τόσο όσο ποτέ Τόσο όσο μπορείς να φανταστείς
Στα δάκρυα σου είναι όλος ο τρόμος

Όπως σε έναν πίνακα του Ντε Κίρικο Ο Χρόνος
είναι φυλακισμένος ανάμεσα στα αντικείμενα και
οι άνθρωποι ονειρεύονται την αιωνιότητα
Τα φουγάρα είναι φαλλοί καπνίζοντες
που τρυπούν τον ουρανό Του Απόλυτου

Όπως σε ένα χρώμα του Μπόρχες Ο Χρόνος
βρίσκεται ανάμεσα στις λέξεις του Τυφλού
Οι άνθρωποι έχουν γνωρίσει μέσα από
το ασυνήθιστο την αιωνιότητα Το Σεξ
του Μπόρχες είναι άπειρο και στωικό

Στα δάκρυα σου είναι όλος
ο τρόμος στη νύχτα της μοναξιάς
και του θανάτου Στα λόγια σου είναι
το Πέρα Από την Αγάπη και του όνείρου της

*

Ούτε καν μια γλυκιά νύχτα

Εκείνος ο έρωτας πυρετού και μαρτυρίου Εκείνο το αίσθημα
κρεμασμένο από το φεγγάρι ανάμεσα στα φοινικόδεντρα με τις καρύδες Γι’ αυτό κι εκείνο
μου φέρνει οιωνούς του κορμιού σου Μάταια όμως
Αλλά ήμουν πολύ άρρωστος για να υποστηρίξω
την οικειότητα των χαδιών σου Δεν είχες γνωρίσει
σε μένα, παρά τον τρεμούλιασμα ενός ποιητή και του θανάτου του

Εκείνος ο τρόμος να κοιταχτούμε στα μάτια δεν ήταν μάταιος
Ήσουν ντυμένος σαν από έναν άλλο κόσμο Ήσουν μακριά
Ιδίως όταν εγώ σ’ αγαπούσα Όταν ήμουν
για σένα σύννεφο στην αντανάκλαση του νερού
Μέσα αλλά μακριά Μέσα στην κοιλιά
μιας επινοημένης και φευγαλέας πραγματικότητας

Ήσουν εξαιρετικά όμορφος γιατί δεν άγγιξα
το κορμί σου αν κι εσύ το ήθελες κι εγώ επίσης
Αλλά πριν τον πόθο μου ήταν το μέλλον μου
Ήσουν πριν τον πόθο μου μου για σένα
πριν ο ο πόθος γίνει έρωτας
Πριν ο έρωτας γίνει η ζωή και η κακία της
Εκείνον τον έρωτα που δεν είχε μια νύχτα
Ούτε καν μια γλυκιά νύχτα αγάπη μου

*

Ο αφαλός του φεγγαριού

Ζωγραφίζω το προφίλ σου από το φάρο μέχρι τα τείχη
Φως ψευδαίσθησης τα σιδερένια μάτια σου
Η θάλασσα πηδάει στα βράχια και η ψυχή μου κάνει λάθος
Ο ήλιος βυθίζεται στο νερό και το νερό είναι πραγματική φωτιά
Είσαι σχεδόν όνειρο Είσαι σχεδόν πέτρα στο πηγαινέλα του χρόνου

Ερωτικό αρχέτυπο σταθερό στη θολή ηλικία
Αυτός ο τρόπος σου να ηρεμείς τα δάκρυα μου
Να ρίχνεις το κορμί σου στο δικό μου Τρελός
Σαν ένα πουλάρι σε λιβάδι πυρπολημένο
Να χύνεις τα λόγια σου στο μυαλό μου
ίδιο με δηλητήριο που θεραπεύει την τρέλα
Να θυμίζει παλιά και ξεχασμένα πράγματα
με μια πτήση που φωτίζει και τρομάζει

Είναι αργά αγάπη Η θάλασσα φέρνει καταιγίδα
Έχει ένα φεγγάρι που θυμίζει τον αφαλό σου
Και σύννεφα άστατα και βαριά όπως τα χέρια σου
Πίνουν διψασμένα Έτσι όπως εγώ πεθαίνω πάνω στο στόμα σου

Μικρή ελεγεία

Να γιατί παραμένω δέντρο
γιατί το καλοκαίρι των δυο χρόνων
μου άρπαξε τα φύλλα και τα άνθη
Να γιατί παραμένω δέντρο
γιατί ο άνεμος δεν τραγουδά στο φύλλωμα μου
γιατί τα πουλιά μου μετανάστευσαν αλλού
Να γιατί παραμένω δέντρο
χωρίς κατοίκους
για να μη είμαι εκείνοι οι κρεμασμένοι που κρέμονται
στα κλαριά μου
σαν σάπια φρούτα το φθινόπωρο

*

Ο αυτοκτόνος

Χαριτωμένος στον καλπασμό του
Σήκωσε το οπλισμένο χέρι
Μέχρι τον κρόταφό του
Και πυροβόλησε:
Έπεσε απαλά
Από το άλογο στο χώμα
Έπεσε
Διπλωμένος στον ένα μηρό
Και χωρίς ούτε ένα βογγητό
Άρχισε να καλπάζει
Στα λιβάδια του ουρανού.

*

Οι Ποιητές, αγάπη μου

Οι ποιητές, αγάπη μου, είναι
Άνθρωποι φρικτοί, ορισμένοι
Τέρατα μοναξιάς, απόφευγε τους
Πάντα, ξεκινώντας από εμένα.
Οι ποιητές, αγάπη μου, είναι
Για να τους διαβάζεις. Αλλά μη δίνεις σημασία
Σε ό, τι κάνουν στη ζωή τους

*

Πουλί

Έχω στο κεφάλι
Ένα μπλε πουλί
Που φωλιάζει σε τούτη τη φυλακή.
Έχω σ’ αυτό το πουλί
Μια φλεγόμενη καρδιά.
Έχω σε τούτη την καρδιά
Μια εύθραυστη ελπίδα
Να πετάξω προς το Θεό.

*

Πορτρέτο

Αν θέλεις να μάθεις για τον Ραούλ
Που κατοικεί σε τούτες τις φυλακές
Διάβασε αυτούς τους σκληρούς στίχους
Γεννημένους από την ερήμωση
Ποιήματα πικρά
Ποιήματα απλά κι ονειροπόλα
Μεγαλωμένα όπως μεγαλώνει το γρασίδι
Ανάμεσα στα πεζοδρόμια των δρόμων.

*************************************************************

poiein.gr