Λιμενόμπατσοι τρομοκρατούν αλληλέγγυους καί πρόσφυγες στό Πειραιά

12814197_10154079453754198_7802750852384157366_n.jpgΔιαβάζουμε στό F/B:

Αυτή την ώρα περιπολικό του λιμενικού μέσα στη πέτρινη αποθήκη στο λιμάνι όπου φιλοξενούνται πρόσφυγες με αναμμένους φάρους τρομοκρατούν κόσμο και αδειάζουν τό χώρο.Κόσμος χωρίς προειδοποίηση στιβάζεται σε πούλμαν με άγνωστο προορισμό.

Λιμενικοί αποκρινόμενοι στίς  ερωτήσεις μας λένε «νά πάμε σπίτι μας νά κάνουμε καμιά δουλειά»

Διαδώστε

Δεν τα κατάφεραν τελικά αλλά να θυμάστε ότι αυτή είναι η εξουσία:

Νύχτα με βροχή, με άρρωστους και ταλαιπωρημένους πολλούς στη συγκεκριμένη πύλη, χωρίς συνεννόηση με αλληλέγγυους, Κυριακή που απουσιάζουν οι οργανώσεις.
Στη πύλη που χθες χαράματα έδιωχνε σαν τρελή τα ασθενοφόρα.
Να τους πάνε πού; Σε άθλια στρατόπεδα. Υπό έλεγχο.
Εκεί που δεν τους βλέπετε. Εκεί που δεν έχουμε πρόσβαση.
Ποιούς; Τους πρόσφυγες πολέμου.
Τα «καλύτερα» έρχονται…


Για όσους έχουν ακόμα ψευδαισθήσεις.

NoBorders

11695906_888409557893604_168559164609310456_n.jpg

«Λιμενικοί αποκρινόμενοι στις ερωτήσεις μας λένε να πάμε σπίτι να κάνουμε καμιά δουλειά».
Αυτό κρατήστε από τα σημερινά.

Αυτό απάντησαν στους αλληλέγγυους που κάνουν ακούραστα και με ψυχή, τη δουλειά του κράτους εδώ και μήνες.
Με προσωπικό κόστος και ρίσκο, σώζοντας (ΠΟΛΛΟΥΣ) ανθρώπους όταν είναι εκεί έστω και για να σηκώνουν απλά ένα τηλέφωνο μέσα στη νύχτα να καλούν ασθενοφόρο.

Η σιωπή, είναι αξιοπρέπεια. Κι εμείς έχουμε σιωπήσει για πολλά.

Κακώς, τελικά.
Συνεχίστε να γράφετε για τους πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά άνθρωποι που δεν είδαμε ποτέ να περνάνε έστω για μια άφιξη πλοίου ή μια βάρδια εκεί.
Όσο γράφετε, τόσο εκτίθεστε.

NoBorders

Toύς τρομάζει η αλήθεια ,τους τρομάζουν όσα δημοσιοποιούνται καθώς φαίνεται

Από NoBorders

Ένα πολύ δύσκολο βράδυ στο λιμάνι του Πειραιά όπου σε σκηνές και πατώματα ζουν άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από τον πόλεμο, την προσφυγιά και τις άθλιες εδώ συνθήκες.
Αρκετά περιστατικά διεκομίσθηκαν σε νοσοκομεία. Τα περισσότερα παιδιά.
Από 00:00 ως 08:00 μόνο αλληλέγγυοι γιατροί όλο αυτό τον καιρό, οι οποίοι σώζουν κυριολεκτικά ζωές.
Κοιτώντας ένα βρέφος 18 ημερών κι άλλο ένα 20, να κοιμούνται τόσο ήρεμα, εύχεσαι αυθόρμητα, μακάρι να τελειώσει όλο αυτό να πάνε σπίτι τους.

Κι όταν συνειδητοποιείς τί σκέφτηκες, παγώνεις.