Τα οικονομικά του Φασισμού

Στιγμιότυπο-2016-05-30-18.21.39-300x222.pngΈνα ανυπόγραφο άρθρο για τα οικονομικά του φασισμού, από το τεύχος Απριλίου του 1937, του The One Big Union Monthly(μηνιαία εφημερίδα των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου – I.W.W.).

Το άρθρο αλιεύτηκε στα αγγλικά από τον ιστότοποlibcom.org, οπού μπορεί να βρεθεί εκτενές αρχείο με φύλα της εφημερίδας.

Το άρθρο έχει γραφτεί για τους σκοπούς της ιδεολογικής ζύμωσης και συνέχειας των αναγνωστών εργατριών και εργατών. Αποτελεί εκτός των άλλων μια κραυγή αγωνίας αλλά και ελπίδας, σε μια εποχή που ο φασισμός και ο ναζισμός ετοιμάζονταν για πόλεμο και το διεθνές εργατικό κίνημα στέναζε κάτω από την μπότα της καταστολής, είτε φασιστικής είτε δημοκρατικής.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το περιβαλλοντικό ζήτημα που παρουσιάζεται λόγω της εξάπλωσης του φασισμού, ήδη από το 1937. Για την ιστορία των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου(IWW), μπορείτε να δείτε ΕΔΩ

Τα οικονομικά του φασισμού.

i.Εκείνον τον καιρό, όταν κανένας δεν είχε ακούσει για τον Φασισμό, η ερώτηση αν ο Σοσιαλισμός ήταν αναπόφευκτος, προσεγγίζονταν πολλές φορές από αυτή την οπτική γωνία: Θα μπορούσαν οι αντιφάσεις τους καπιταλισμού, που κάνουν την επ’ αόριστο συνέχιση του αδύνατη, να επιλυθούν από την τάση για συγκεντροποίηση του πλούτου στα χέρια μια ολιγαρχίας αρκετά μικρής ώστε να εφαρμόσει έναν έξυπνο πατερναλισμό στις σύγχρονες παραγωγικές δυνάμεις;

Οι αντιφάσεις ήταν εκεί και ήταν πραγματικά αρκετές. Οι διακυμάνσεις του επιχειρηματικού κύκλου, έδειχναν συχνά πως η αυξανόμενη τάξη και ο προγραμματισμός εντός του εργοστασίου, δεν ήταν δυνατό να εξισορροπηθούν, από έναν προγραμματισμό αυτού του είδους σε ολόκληρη την οικονομία, και έτσι, ακόμα και τα καλύτερα ρυθμισμένα εργοστάσια πρέπει περιοδικά να κλείνουν τις πύλες τους λόγω της έλλειψης αγορών.
Η αγορά δεν ήταν παρούσα, λόγω τις αυξανόμενης παραγωγικότητας της εργασίας που είχε αυξηθεί χιλιάδες ποσοστιαίες μονάδες με την μεγάλη ώθηση που έδωσε η μηχανοποίηση από τις αρχές του 18ου αιώνα, και δεν είχε εξισορροπηθεί από μια ανάλογη αύξηση της ικανότητας των προλεταριοποιημένων μαζών του πληθυσμού να έχουν πρόσβαση σε αυτόν τον πλούτο, καθώς τα επίπεδα διαβίωσης τους, στις καλύτερες των περιπτώσεων, αντανακλούσαν μόνο το διπλάσιο της αγοραστικής δύναμης που είχαν πριν την βιομηχανική επανάσταση.

Η ανισότητα κρατήθηκε σε διαχειρίσιμα επίπεδα μόνο από την αύξηση της εσωτερικής σπατάλης των καπιταλιστικών οικονομιών, που συχνά ξοδεύουν περισσότερα για να πουλήσουν ένα προϊόν στην αγορά παρά για να το κατασκευάσουν, και από τις επανεπενδύσεις της υπεραξίας σε νέες επενδύσεις εντός χώρας, ή -με ιμπεριαλιστικό τρόπο- στο εξωτερικό. Αλλά, κάθε ορθολογική ανάπτυξη στον καπιταλισμό, τα τραστ και τα καρτέλ του, ελάττωσε την σπατάλη, και η συσσώρευση του κεφαλαίου είτε ενίσχυσε την παραγωγικότητα της εργασίας ανά χώρα ή εκμεταλλεύτηκε την φτηνότερη εργασία στα πέρατα του κόσμου. Μια ουσιαστική κατάληξη αυτής της ανάπτυξης και τις αχρησιμοποίητης παραγωγικότητας υπήρξε το στρατιωτικό σκέλος του ιμπεριαλισμού, που πολύ συχνά ξόδευε περισσότερα, μέσω του πολέμου, για να κερδίσει κάτι, από όσα[sic] θα του κόστιζε για να το εξαγοράσει.

Η λειτουργία της βιομηχανίας ήταν κοινωνική, πράττοντας με έναν συλλογικό τρόπο μεγάλης κλίμακας, ότι είχε γίνει παλιότερα στα σπίτια των ανθρώπων με ελάχιστο ή καθόλου κοινωνικό έλεγχο. Οι καθηγητές με τους κόσμιους τρόπους είχαν πλήρη συνείδηση για αυτό, και είχαν συνείδηση, επίσης, πως οι περισσότερες από τις δυσάρεστες διαταραχές της ζωής – -από τις ολοένα και αυξανόμενες νευρικές διαταραχές μέχρι τα κύματα εγκληματικότητας, ήταν όλα αποτέλεσμα της αντίφασης μεταξύ της κοινωνικής λειτουργίας των παραγωγικών εργαλείων και του ιδιωτικού ελέγχου τους.

Υποστήριζαν με αισιοδοξία πως η ρύθμιση μέσω της ύπαρξης δημοκρατικών κυβερνήσεων[sic] θα φαίνονταν oλοένα και πιο απαραίτητη, και η αναγκαία ισορροπία θα εγκαθιδρύονταν βήμα με βήμα, υποτάσσοντας με αυτό τον τρόπο την βιομηχανία που λειτουργούσε κοινωνικά στο κοινό συμφέρον και αποκαταστώντας την υπεροχή της ανθρώπινης ευφυΐας πάνω στον Βιομηχανικό Φρανκενστάιν που είχε δημιουργήσει.

Σε τέτοιους φιλελεύθερους, οι προσπάθειες της εργασίας τόσο με τις απεργίες όσο και με το χτίσιμο μια φιλοσοφίας ταξικού αγώνα, αντιμετωπίζονταν ως ακόμα μερικές δυσάρεστες διαταραχές – κάτι που τελικά θα έπρεπε να ρυθμιστεί ή να «σιδερωθεί» από μια επιτροπή που θα διορίζονταν με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Οι προσπάθειες της εργασίας να θεραπεύσει τις μεγάλες ανισότητες μεταξύ της παραγωγής και των αποδοχών, γίνονταν αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα σε τέτοιους καθηγητές με τον τίτλο «Το πρόβλημα της εργασίας». Η ύπαρξη εργατών όπως οι I.W.W. που σκόπιμα «έριχναν λάδι στη φωτιά της δυσαρέσκειας και κήρυτταν το δόγμα ενός ασυμβίβαστου αγώνα μεταξύ τουΚεφάλαιου και της Εργασίας», φαίνονταν σε τέτοιους διανοητές ως κάτι το αξιοθρήνητο, ως μια ανόητη περιφρόνηση των εγχειρίδιων τους και των διδαχών τους, που μπορούσε μόνο να δικαιολογηθεί από την βάρβαρη εργατική πολιτική της βιομηχανίας ατσαλιού των Η.Π.Α. . Για αυτούς, ο ταξικός αγώνας εμφανίζονταν, μόνο, σαν ακόμα ένας παράγοντας που εμπόδιζε την ουτοπία τους. Αυτή των κοινωνικών ρυθμίσεων μέσω επιτροπών για το κοινό συμφέρον.

Σήμερα, αυτό το όνειρο των φιλελεύθερων έχει πραγματοποιηθεί, όσο θα μπορούσε, με τον Φασισμό. Τώρα που η ομελέτα είναι έτοιμη, δεν τους αρέσει η γεύση, και με ήπιο τρόπο πάντα,[sic], όπως τους βολεύει, ζητούν να μπουν ξανά τα αβγά στο ράφι. Το κοινό συμφέρον που σερβίρεται δεν είναι το δικό τους κοινό συμφέρον, και όλο το σχήμα της δημοκρατίας έχει καταπατηθεί. Το επίπεδο διαβίωσης υπό τον φασισμό πάει προς τα κάτω αντί να ανεβαίνει. Η ρυθμισμένη οικονομία του, αντί να επεκτείνει την παγκόσμια ειρήνη όπως είχαν σκεφτεί πως θα έπραττε μια ρυθμισμένη και εξορθολογισμένη οικονομία, προωθεί τους παγκόσμιους εξοπλισμούς σε ανεπανάληπτη κλίμακα. Σε μια φασιστική κοινωνία, η νοημοσύνη ενός ανθρώπου αντί να αναπτύσσεται σε υπέρτατο βαθμό, απομακρύνεται σχεδόν εξ΄ ολοκλήρου σαν ένας ενοχλητικός παράγοντας, τίθεται εκτός νόμου και στέλνεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Άρα, πρέπει να υπάρχει κάπου ένα λάθος στην επιχειρηματολογία. Τα πάνω και τα κάτω του αρρύθμιστου καπιταλισμού, οι περιορισμοί και οι καταπονήσεις, οι επιδράσεις και τα χτυπήματα, υπήρξαν μόνο εξαιτίας τις αντίφασης μεταξύ της κοινωνικής λειτουργίας των παραγωγικών εργαλείων και του ιδιωτικού ελέγχου τους; Ή μήπως προέκυψαν από μια ξεχωριστή αντίφαση μεταξύ της παραγωγικότητας και του κέρδους; Θα μπορούσε η κοινωνική ρύθμιση του επιχειρηματικού κύκλου – ακόμα και με τις πιο ολοκληρωμένες ρυθμίσεις στην έξαρση της κερδοσκοπίας, με την καλύτερα προγραμματισμένη αναβολή των δημόσιων έργων, και με τον πλέον ολοκληρωμένο κώδικα για τον περιορισμό των σύγχρονων μορφών ανταγωνισμού- να σβήσει το γεγονός πως η εργασία δεν κατέχει ότι παράγει, και πως η υπεραξία παράγεται ανεξαρτήτως από το αν παράγεται ομοιόμορφα ή άνισα; Και αυτή η αντίφαση μεταξύ της επέκτασης της παραγωγής και των περιορισμένων αποδοχών, δεν εκφράζει ακόμα μια βασική αντίφαση, αυτή της τεράστιας παραγωγικής δύναμης που μπορεί να αναλάβει τις πιο γιγάντιες εργασίες ενώνοντας ωκεανούς, ή σκάβοντας σήραγγες, ή τοποθετώντας καλώδια γύρω από τον πλανήτη, ενώ μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν τα παιδιά μας θα έχουν να φάνε ή όχι;

Ήταν το εργατικό κίνημα -με την επιμονή του για «περισσότερα, περισσότερα, περισσότερα» και τη φιλοσοφία του ταξικού αγώνα- ακόμα μια δυσάρεστη διαταραχή του καπιταλισμού, ένα πρόβλημα που αναζητούσε λύση από μια επιτροπή; Η μήπως ήταν αυτό το εργατικό κίνημα στοιχείο της ιστορικής διαδικασίας -με τον συνεχή αγώνα του για έλεγχο της παραγωγής, έλεγχο των μέσων επιβίωσης- ο ένας και μοναδικός παράγοντας που θα μπορούσε να διαλύσει τις αντιφάσεις του καπιταλισμού;

Η απάντηση είναι «ναι», και επιβεβαιώνεται από την εξέταση της ερώτησης: Γιατί ο Φασισμός δεν δουλεύει;

II.

Μια εξέταση της οικονομίας του Φασισμού, θα αποκάλυπτε πολλά πράγματα. Ένα πολύ χρήσιμο κομμάτι πληροφορίας, μας απαντά σε τι συνίσταται και το που βρίσκεται ο Φασισμός που πολεμάμε.
Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο Φασισμός δεν είναι απλά μια πολιτική δικτατορία, ούτε μόνο η στρατιωτική αντίδραση, ούτε η κατάργηση των συνταγματικών ελευθεριών, ούτε ο παλιός καλός και γνώριμός τρόπος για να το ποδοπάτημα της εργασίας, ούτε, μόνο, η δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων στο πρόσωπο των Εβραίων. Όλα αυτά ήταν μαζί μας και πριν. Κανένα από αυτά δεν χρειάζονταν το κορπορατιστικό κράτος. Κανένα από αυτά δεν προσπάθησε να πάρει ολόκληρο το σχέδιο της ζωής σε μια πόλη και να το ρυθμίσει με ένα σχέδιο. Κανένα από αυτά δεν επιδίωξε να εφεύρει έναν νέο τύπο κοινωνίας. Ούτε θα πρέπει, ο φασισμός, να γίνει κατανοητός ως η κοινωνική πραγμάτωση μιας φιλοσοφίας. Πίσω στο 1921, ο Μουσολίνι έλεγε: «Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών που μας απομένουν, θα ήθελα να μας δω να δημιουργούμε την φιλοσοφία του Ιταλικού φασισμού.» Δημιουργήθηκε με θόρυβο, εντός αυτών των δύο μηνών, ως εξάρτημα για μια μακράν πιο ουσιαστική πραγματικότητα.

Ο Φασισμός είναι εκείνη η μαχητική αντίδραση, που απεχθάνονταν οι φιλελεύθεροι που επιδίωκαν να πραγματοποιήσουν φιλελεύθερες ρυθμίσεις της οικονομίας στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος – με την κοινή γνώμη στο Φασισμό, όπως και σε κάθε άλλη φάση του Καπιταλισμού, να αποτελείται από όσους πληρώνουν τους μεταρρυθμιστές.

Μια εξέταση του ποιος πληρώνει τον Φασισμό για να ξεκινήσει, όσο και για να συνεχίσει, θα αποκάλυπτε πως δεν είναι ένα φαινόμενο περιορισμένο εντός των συνόρων της Ιταλίας, της Γερμανίας ή οποιουδήποτε άλλου έθνους. Πίσω στο 1934, σε άρθρο του Fortune που προέβαινε σε πολλές αποκαλύψεις για την διεθνή συνεργασία των κατασκευαστών εξοπλισμού, ο Αδόλφος Χίτλερ αποκαλύπτονταν ως πρωταθλητής των πωλήσεων όπλων εκ μέρους όλων των κατασκευαστών.

Ο Fritz Thyssen, ο «Βασιλιάς του Ρουρ», προμήθευσε ένα μεγάλο μέρος των κεφαλαίων για να ξεκινήσει ο Χίτλερ.

Hitler-and-Fritz-Thyssen-485x361-300x223
Ο Χίτλερ σε δημόσια εκδήλωση. Πίσω και δεξιά του διακρίνεται ο Fritz Thyssen.

Οι διευθυντές της μεγάλης Skoda, που ελέγχεται από την Γαλλική Schneider αλλά και έχει συμφέροντα η Αγγλική Vickers-Armstrong, συνεισφέραν, επίσης, στον Χίτλερ.

Και το 1933, πριν το πραξικόπημα του, ο Αδόλφος πλήρωσε το πιο παράξενο πρόστιμο για περιφρόνηση δικαστηρίου: είχε ασκήσει μήνυση σε έναν Γερμανό δημοσιογράφο που είχε δηλώσει πως χρηματοδοτούνταν απευθείας από τους κατασκευαστές εξοπλισμών Schneider-Creusot. Στο δικαστήριο ερωτήθηκε ευθέως εάν χρηματοδοτούνταν. Προτίμησε να πληρώσει 1000 μάρκα για περιφρόνηση δικαστηρίου, παρά να απαντήσει στην ερώτηση.

Ο Γαλλικός τύπος, ελεγχόμενος από τους κατασκευαστές εξοπλισμών, καλωσόρισε τον Χίτλερ με διθύραμβους για περαιτέρω αμυντικά εξοπλιστικά προγράμματα, και η επένδυση στον Χίτλερ απέδωσε καλά, μιας και η Γαλλία έγινε ο ηγέτης ανάμεσα στα έθνη του κόσμου και στους εξοπλισμούς και στις εξαγωγές όπλων.

Ο Χίτλερ δεν είναι μόνο ένας εξαιρετικός πωλητής όπλων, αλλά και πολύ πρόθυμος να βοηθήσει στην συγκέντρωση των απαραίτητων μέσων από τα υπόλοιπα έθνη, ώστε να συμμετάσχουν δεόντως στην αλληλοεξόντωση μας. Όπως παρατηρεί ο Wilson Woodside στο Harpers του Φεβρουαρίου, δίπλα στους αδρανείς αργαλειούς της υφαντουργίας, τα εργοστάσια μαργαρίνης και τα εργοστάσια συσκευασιών, σταματημένα από την έλλειψη αγορών, οι βιομηχανίες μετάλλου της Γερμανίας δουλεύουν υπερωρίες, και έχουν μείνει πίσω στις παραγγελίες. Δεν εξοπλίζουν μόνο τη Γερμανία, αλλά είναι απασχολημένα να κατασκευάζουν εξοπλισμό και για την Αγγλία επίσης. Και από τους 668.000 τόνους υπό κατασκευή στα ναυπηγεία της Γερμανίας, οι 104.000 τόνοι προορίζονται για την Αγγλία. Ο φασισμός είναι μιας διεθνής επιχείρηση και δεν περιορίζεται στις διεθνείς σχέσεις των κατασκευαστών εξοπλισμού.

Η φασιστική οικονομία, για διάφορους λόγους που θα εξηγηθούν αργότερα, είναι ελλειμματική. Δεν είναι το ίδιο αποδοτική με τον μη-φασιστικό καπιταλισμό. Διατηρείται από την υποστήριξη του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Υπάρχουν απευθείας δάνεια απλήρωτα. Το 1927, ο Μουσολίνι σώθηκε από την κρίση με την εισροή ενός δάνειου 100.000.000 δολαρίων που εισέρρευσαν από την Αμερική. Την χρονιά που μας πέρασε, Ιταλικά συμφέροντα πούλησαν τον έλεγχο τους επί της Mosul Oil Fields Ltd., στην British Iraq Petroleum Co. Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, κατάφερε να εισρεύσουν άλλα 236.000.000 δολάρια μέσω δανείου σε ξένο νόμισμα, το οποίο δεν έφτασε στην Ευρώπη νόμιμα λόγω του Nόμου Johnson που απαγορεύει σε κυβερνήσεις που έχουν χρεοκοπήσει λόγω πολεμικών δανείων να δανείζονται εκ νέου.
Τέτοιες συμφωνίες, ο ανεκτικός τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση των «δημοκρατικών εθνών»(Η.Π.Α.) χρηματοδότησε εξαγωγές στη Γερμανία και την Ιταλία και η απευθείας επέκταση των πιστώσεων σε αυτές από τους εξαγωγείς, θα έπρεπε να σταματήσουν και την παραμικρή υπόνοια πως ο μη-φασιστικός καπιταλισμός επιθυμεί να ελέγξει την προέλαση του Φασισμού, και πως για να το κάνει αυτό θα συμμαχήσει με την Εργασία.

Εκτός από αυτές τις οικονομικές συναλλαγές, οι διεθνείς σχέσεις του Φασισμού έχουν αναδειχθεί και με πολλούς άλλους τρόπους.

Οι ταξικά συνειδητοποιημένοι καπιταλιστές (και παρά τον επαγγελματικό πατριωτισμό τους, είναι όλοι τους καλοί «διεθνιστές» λόγω της φύσης των επενδύσεων τους) είδαν πως ο Τύπος τους, από το 1922 και μετά, καλωσόριζε τον Μουσολίνι, και οι αρθρογράφοι καταδίκαζαν τις θηριωδίες των Μπολσεβίκων παρουσιάζοντας τον Μουσολίνι ως έναν μάλλον πρόσχαρο διευθυντή εργοστασίου καστορέλαιου.

[1] Η βοήθεια που πρόσφεραν στην Γαλλία, κατά τη διάρκεια της φασιστικής εισβολής στην Ισπανία, η διεθνής αλληλεγγύη των καπιταλιστικών εθνών από κοινού με πολιτικούς προερχόμενους από την εργασία, θα παραξένευε μόνο όσες-ους ξεχνούν πως το 1934 ήταν η Ιταλική βοήθεια σε εξοπλισμούς που ανέτρεψε την φιλελεύθερη κυβέρνηση στην Αυστρία και οδήγησε τον Σοσιαλισμό της Βιέννης στην παρανομία.

[2] Ο Χίτλερ δηλώνει σχεδόν ανοικτά την πρόθεση του να παράσχει τις ίδιες υπηρεσίες για τους διεθνείς επενδυτές στη Τσεχοσλοβακία. Αυτό μπορεί να συμβεί με όλους τους καπιταλιστές που θα το είχαν συμφέρον, όπως μα δείχνει η φασιστική κατάσχεση των ορυχείων του Rio Tinto στην Ισπανία, που είχε ως αποτέλεσμα τα φορτία που προηγουμένως παραδίδονταν στην Βρετανία να παραδίδονται στην Γερμανία. Παρόλα αυτά δεν έχει υπάρξει καμιά καταγγελία από τους Βρετανούς ιδιοκτήτες. Ο φασισμός έρχεται στο προσκήνιο σε καιρούς που ο καπιταλισμός είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένος σαν διεθνής οικονομία, χρόνια μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο στον οποίο οι στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων σκοτώθηκαν από όπλα που είχαν γυαλιστεί με ευχαρίστηση από τις ίδιες τους τις χώρες.

Και πολύ αργότερα από τότε που η τυπική μονάδα της επιχείρησης έγινε η εταιρεία, πουλώντας μετοχές, ομόλογα και ομολογιακά δάνεια σε όλες τις χρηματαγορές του κόσμου και σε οποιονδήποτε αγοραστή το επιθυμούσε. Ο φασισμός είναι σίγουρα μια διεθνής επιχείρηση, που συντηρείται από την διεθνή υποστήριξη, σε ηθικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

 

Γιατί το διεθνές κεφάλαιο συντηρεί αυτές τις επιχειρήσεις σε «ελλειμματικές οικονομίες;»

Στιγμιότυπο-2016-05-30-18.21.39-300x222
13 Μάη 1938. Ο Γκαίριγκ επισκέπτεται το εργοτάξιο κατασκευής του Reichwerke στο Λίνζ.

Η απάντηση είναι ο λόγος για τον οποίο το κεφάλαιο στηρίζει εξ’ αρχής μια κυβέρνηση. Για τον επενδυτή σε μετοχές, στις κατάλληλες Γερμανικές επιχειρήσεις, ο φασισμός δεν είναι καθόλου ελλειμματική οικονομία.

Από το 1929, τα κέρδη των Γερμανών εργοδοτών εξαπλασιάστηκαν, από 500.000.000 σε 3.000.000.000 μάρκα. Αυτό συνέβη λόγω των μειώσεων των μισθών παραπάνω από το μισό. Οι εργοδότες δεν εκμεταλλεύτηκαν πλήρως το πλεονέκτημα της υπερεκμετάλλευσης της εργασίας.

Ένα πολύ σημαντικό μέρος των κερδών, όπως με όλα, πήγε στους κρατικούς απατεώνες. Αλλά ακόμα και έτσι, μια εξαπλάσια αύξηση των κερδών είναι δελεαστική.

Οι μισθοί έχουν πέσει, με μέσο όρο τα 25 μάρκα(περίπου 10 δολάρια) την εβδομάδα. Αλλά για να πληρωθούν υπηρεσίες όπως η διάλυση των συνδικάτων, το σταμάτημα όλων των απεργιών, και ο περιορισμός των πολιτικών ελευθεριών, ώστε να επιτευχθεί τέτοια μείωση μισθών, οι φόροι έχουν φτάσει τα 9.000.000.000 μάρκα ή τρεις φορές η κερδοφορία. Ακόμα και αυτό, πληρώνει μόνο το μισό του τρέχοντος προϋπολογισμού … Και εκτός από τους φόρους υπάρχουν και οι χρηματοδοτήσεις, ηθελημένες ή εξαναγκασμένες, προς τους Ναζί. Ο κοντόφθαλμος Φασιστικός προγραμματισμός, φαίνεται στην εξάντληση των δασών, που από τις μέρες του Βίσμαρκ ακόμα, προστατεύονταν με την καλύτερη φροντίδα.

Ο χερ Γκαίρινγκ δηλώνει:

«Λένε πως χρησιμοποιώ πάρα πολλά από τα δάση της Γερμανίας … αλλά αν έχω χτυπήσει πολύ βαθιά σε αυτά μέχρι τώρα, θα χτυπήσω δύο ή τρεις φορές πιο βαθιά, γιατί θα προτιμούσα να καταστρέψω τα δάση παρά το έθνος.» Η φυσική κατάσταση της εργατικής τάξης επιδεινώνεται με έναν τρόπο που θα καθορίσει τελικά την παραγωγικότητα τους και την στρατιωτική χρησιμότητα τους. Σε σχέση με την διεθνή οικονομία, ένα απαραίτητο στοιχείο για μια επιτυχή εκμετάλλευση είναι η εφευρετικότητα, να κρατηθεί η τεχνική σε ανταγωνιστικά επίπεδα με τον υπόλοιπο κόσμο. Η επιδείνωση της Γερμανικής επιστημών και της μάθησης γενικότερα, υποσκάπτει αυτόν, τον πιο σημαντικό απ΄ όλους τους πόρους. ΟΙ εφευρέσεις που κατασκευάζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ανήκουν, συνήθως, στις παραγωγικές τέχνες. Αλλά ο Φασισμός από την ίδια του τη φύση δεν κοιτά μπροστά στο μέλλον.

Γιατί ο Φασισμός είναι οικονομικά μια αποτυχία; Γιατί δεν μπορεί η πλήρης ρύθμιση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων να έχει ως αποτέλεσμα την αποδοτικότερη χρήση των πόρων και του εξοπλισμού, απ΄ ότι ο απρογραμμάτιστος χαοτικός καπιταλισμός του υπόλοιπου κόσμου; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση απαντά ακόμα μια: Γιατί ο Φασισμός υποστηρίζεται διεθνώς ενώ είναι τόσο έντονα εθνικιστικός;

 


Μια προγραμματισμένη οικονομία πρέπει να είναι μια σχετικά αυτόνομη οικονομία.

Στιγμιότυπο-2016-05-30-18.18.03-341x600.png

Φωτογραφία του Μουσολίνι για τους σκοπούς της προπαγάνδας της εκστρατείας «Πόλεμος για το σιτάρι»

Για αυτό τον λόγο, ο διάσημος, αν και ανεπιτυχής, «πόλεμος για το σιτάρι» του Μουσολίνι, η αποστράγγιση των βάλτων και η υπέρτατη προσπάθεια του για τον εποικισμό της Ιταλίας και της Αιθιοπίας όπως έκαναν οι αυτοκράτορες από τον Κωνσταντίνο και μετά, όπως και η μετατροπή των εργατών γης σε δουλοπάροικων.

Αποκαλεί αυτή τη δουλοπαροικία ως «από-προλεταριοποίηση», αλλά με ειλικρίνεια δηλώνει πως η Ιταλία πρέπει να έχει «αυθεντικούς χωρικούς που να είναι εξαρτημένοι από τη γη, που δεν θα ζητάνε το αδύνατο, και που θα ξέρουν πως να αυτοπεριορίζονται».

Είναι μια μορφή συλλογικής καλλιέργειας, αλλά με απολαβές που γυρίζουν την αγροκαλλιέργεια στην Ιταλία πολλούς αιώνες πίσω, και έχει ως αποτέλεσμα περίπου 6.000.000 εργατών γης, σύμφωνα με επίσημη έρευνα του 1934, να ζουν είτε σε σπηλιές ή καλύβες, είτε σε σπίτια, όπως το θέτει η έρευνα, «σχεδόν ακατοίκητα». Το ίδιο συμβαίνει και με τη μάχη του Χίτλερ “Rohstoffreiheit”, δηλαδή να μην χρειάζεται η χώρα εισαγωγές πρώτων υλών από το εξωτερικό. Δεν μπορείς να προγραμματίσεις τον καπιταλισμό, και να τον κρατήσεις μέρος ενός χαοτικού παγκόσμιου καπιταλισμού. Την ίδια στιγμή, η αποχώρηση από την παγκόσμια οικονομία είναι ότι πιο ανοικονομικό.

Με την ελεύθερη ανταλλαγή των προϊόντων από διάφορα μέρη της γης, σε έναν ατέρμονα ανταγωνισμό, τα αγαθά παράγονται κανονικά όπου μπορούν να παραχθούν φθηνότερα. Η Γερμανία πληρώνει για την «ελευθερία σε πρώτες ύλες», χρησιμοποιώντας μετάλλευμα περιεκτικότητας 35% σε σίδηρο που κοστίζει τέσσερις φορές παραπάνω από όσο το Σουηδικό μετάλλευμα περιεκτικότητας 65% -και τώρα κάνει εξορύξεις σε αποθέματα 5% και 7% στα όρη Hartz!. Στα πρώτα βήματα της οδού «Βερολίνο-Βαγδάτη», υπάρχει βωξίτης για την κατασκευή αλουμίνιου και πετρέλαιου, και αυτό μπορεί να εξηγεί το μεγαλύτερο μέρος της εσωτερικής πολικής αυτής της περιοχής μιας και η Γερμανία έχει έλλειψη και στα δυο.

Αλλά, αν η αποτυχία της φασιστικής οικονομίας είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας αντικατάστασης της χρήσης των παγκόσμιων πόρων με το κούρσεμα των πόρων του ίδιου του φασιστικού έθνους, τότε ο φασισμός δεν θα άνθιζε, όπως απειλείται να συμβεί, σε μια παγκόσμια φασιστική οικονομία ή ακόμα και σε μια περιοχή όπως οι Η.Π.Α., όπου η φύση έχει προικίσει τη γη με τι περισσότερες ύλες που χρειάζονται; Σε ότι αφορά το τελευταίο, ακόμα και οι Η.Π.Α. δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τον παρόντα πληθυσμό τους για αρκετό καιρό χωρίς εξαγωγές. Σπάνια υπάρχει κάποια βιομηχανική διαδικασία στην οποία εμπλεκόμαστε, που να μην χρειάζεται απολύτως καμιά εισαγωγή. Μπορεί όμως ένας παγκόσμιος Φασισμός να είναι εφικτός. Για τους καπιταλιστές δεν είναι η πιο επιθυμητή κατάσταση πραγμάτων. Σημαίνει πως οι περισσότεροι, εκτός από μια χούφτα, θα υποβαθμιστούν στην παγκόσμια δουλοπαροικία.

Και οι ρυθμίσεις ενός ολόκληρου κόσμου θα κοστίζουν ακριβά. Αν και οι αστοί ιστορικοί αναφέρονται στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως τον καιρό που το χέρι του κράτους βρίσκονταν παντού ρυθμίζοντας τα πάντα, ο σύγχρονος επιχειρηματίας διαβάζοντας αυτήν την εξιστόρηση, κατανοεί πως το χέρι του κράτους βρίσκονταν παντού αρπάζοντας κιόλας.

Η παγκόσμια οικονομία θα μπορούσε να συντονίζεται επαρκώς, στη βάση μιας κοινότητας συμφερόντων για την επίτευξη του υψηλότερου επίπεδου διαβίωσης για όλες-ους – αν την διαχειρίζονταν όλες-οι για όλες-ους. Αλλά το να συντονίζεις την παγκόσμια οικονομία κάτω από ένα σιδηρούν παραπέτασμα, στη βάση αντικρουόμενων συμφερόντων, όπου ο κάθε μικρό-αξιωματούχος της υπέρτατης ολιγαρχίας θα ψάχνει τη δωροδοκία του για να κάνει τη βρόμικη δουλειά του, όπου όλοι θα ήταν δυσαρεστημένοι, όπου η στρατιωτική διοίκηση θα ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση της τάξης και άρα θα αποκτούσε επίγνωση της δικιάς της δυνατότητας να γίνει αυτή η υπέρτατη ολιγαρχία, σημαίνει να μπεις σε μια περίοδο μεγαλύτερου χάους και σπατάλης από αυτή που υποφέρουμε ήδη.

Ο Φασισμός δεν είναι ένα προοδευτικό σχέδιο. Δεν μπορεί, επίσης, να εξηγηθεί με όρους ορθολογισμού που βλέπει μπροστά, από την μεριά των υποστηρικτών του

. Είναι η τυφλή υποχώρηση από το κατώφλι μιας νέας κοινωνικής κατάστασης που προσφέρει αφθονία σε όλες-ους και προνόμια, αλλά δεν προσφέρει σε καμιά και σε κανέναν δόξα, προνόμια και άλλες διεστραμμένες επιθυμίες της ταξικής κοινωνίας. Συγκεντρώνει υποστηρικτές απευθυνόμενος στον ανορθολογισμό και δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με κανένα άλλο μέσο εκτός από την ισχύ. Ο δρόμος για το φασισμό είναι στρωμένος με φιλελεύθερες καλές προθέσεις. Τα μέσα λειτουργίας του είναι οι ρυθμίσεις των διαταραχών του καπιταλισμού στο όνομα ενός υποτιθέμενου δημόσιου συμφέροντος. Κάθε οργανωμένος έλεγχος της οικονομίας που δεν ανήκει στην Εργασία και δεν διαχειρίζεται από τους εργάτες για τους εργάτες, είναι νερό στο μύλο του φασισμού. Κάθε ρύθμιση στις πλάτες των εργατών, είτε πρόκειται για τους γραφειοκράτες των συνδικάτων ή για δημόσια σώματα όπου συμμετέχουν οι γραφειοκράτες των συνδικάτων, αποτελεί ακόμα ένα τούβλο στην παγκόσμια φυλακή του. Και τα υλικά συγκεντρώνονται γοργά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ενάντια σε αυτή τη κατρακύλα προς την δουλοπαροικία του Μουσολίνι, υπάρχουν φοβερές δυνάμεις που μπορούν να συγκεντρωθούν.

Το Κεφάλαιο θεμελιώνει τον Φασισμό, αν και με επιφύλαξη, για τον ίδιο λόγο που θεμελιώνει και υποστηρίζει κάθε μορφή κυβέρνησης, κραυγάζοντας για «περισσότερες επιχειρήσεις στην κυβέρνηση και λιγότερη κυβέρνηση στις επιχειρήσεις». Αυτό γίνεται για την «αστυνόμευση των φτωχών». Και γίνεται με ολοένα και αυξανόμενο κόστος και σε μεγαλύτερη κλίμακα, επειδή ο καπιταλισμός είναι πάντα δημιουργός ακόμα μεγαλύτερης δυσαρέσκειας. Ο καπιταλισμός απαιτεί και παράγει, για τους σκοπούς του, μια εργατική τάξη εκπαιδευμένη, η οποία έχει, ταυτόχρονα, τις ικανότητες και διασυνδέσεις που απαιτούνται για το χτίσιμο μιας ταξικής επαναστατικής οργάνωσης. Η πιο ικανή τάξη που υποβλήθηκε σε εκμετάλλευση σε όλη την ανθρώπινη ιστορία από μια τάξη τεμπέληδων. Ο καπιταλισμός δημιουργεί ικανότητες που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει. Και η αχρησιμοποίητη ικανότητα είναι ο μεγάλος παράγοντας διαταραχής που ο Φασισμός δεν μπορεί να υποτάξει.

Οι αντιφάσεις του Καπιταλισμού – η μεγάλες βασικές αντιφάσεις που εμπλέκονται στους ταξικούς αγώνες για τον έλεγχο πάνω στα μέσα διαβίωσης – δεν μπορούν να ισοπεδωθούν από μια μπότα. Επιμένουν ως κινητήρια δύναμη μιας νέας κοινωνίας, αλλά μόνο αν αυτή η δύναμη χτίσει τη νέα κοινωνία οργανωμένη στη βάση των ταξικών αγώνων, δουλεύοντας άγρυπνα για την αποφυγή κάθε περιορισμού στη δραστηριότητα της, είτε από το εσωτερικό της οργάνωσης της είτε από το εξωτερικό. Εδώ βρίσκεται ο ευρύτερος ιστορικός ρόλος των I.W.W. ποιο εύκολα ορατός από ποτέ, με τη σχεδιασμένη οικονομία της αφθονίας που μπορεί να πραγματοποιηθεί από το Ένα Μεγάλο Συνδικάτο της εργασίας, για την ολοκλήρωση της κατάκτησης της φύσης από τον άνθρωπο μέσω της θεμελίωσης της ανωτερότητας της ανθρώπινης διάνοιας πάνω, και ενάντια, στον Βιομηχανικό Φρανκενστάιν που δημιούργησε.
Δημοσιεύτηκε αρχικά στο φύλο του One Big Union Monthly ( Απρίλιος 1937 )

Σημειώσεις.

[1] Αναφέρεται στα διαβόητα βασανιστήρια, με εξαναγκαστική κατάποση καστορέλαιου, από το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας.

[2] Αναφέρεται στην ουδέτερη στάση της κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία – Κ.Κ. Γαλλίας, Γαλλικό τμήμα της Διεθνούς των Εργαζομένων και Ριζοσπαστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα) κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου πολέμου(1936) και τη συμφωνία, για μη-αποστολή πολεμικών προμηθειών και στρατιωτών, που υπέγραψε από κοινού με τη Βρετανία και άλλες 25 κυβερνήσεις.

provo.gr