Το GOETHE-INSTITUT και το Δίστομο

Aναδημοσιεύω ένα  άρθρο από το 2015 τότε που ο Σύριζα ακόμη ισχυριζόταν πώς είναι αριστερό κόμμα,ο πρωθυπουργός και ο υπουργός δικαιοσύνης κάτι ανάλογο και υπερασπίζονταν υποτίθεται τα δίκαια του λαού καί των πληγέντων από τη ναζιστική θηριωδία

goethe

 Στή πορεία βέβαια η αριστεροσύνη εξατμίστηκε και ο κ.Παρασκευόπουλος άν και είχε υποσχεθεί πώς θά υπογράψει επιτέλους ώστε να γίνει εκτελεστή η απόφαση δέσμευσης Γερμανικού ακινήτου προκειμένου να αποζημιωθούν οι Διστομίτες,εδώ και 19 μήνες σφυρίζει αδιάφορα.

Πρίν μερικές ημέρες ενόψει ΔΕΘ προσπαθώντας γιά άλλη μιά φορά να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού ο πρωθυπουργός θυμήθηκε τις Γερμανικές επανορθώσεις,έχοντας ξεπερώσει κάθε όριο εμπαιγμού  και αλητείας να καπηλεύεται την ιστορία και τη θυσία όσων αντιστάθηκαν στους καταχτητές ναζί 

Mkampouraki

Δείτε τί αναφέρει το άρθρο του 2015 που προανέφερα

Είναι ίδιον του λαού μας να χωρίζεται σε στρατόπεδα και να υπερασπίζεται με πάθος την άποψη της πλευράς που ο καθένας έχει επιλέξει. Αυτό συνέβη και τις δύο τελευταίες ημέρες, μετά την ανακοίνωση του Υπ. Δικαιοσύνης, κ. Ν. Παρασκευόπουλου, στη Βουλή για την πρόθεσή του να υπογράψει την εκτέλεση της απόφασης του Αρείου Πάγου, πράξη που ενδεχομένως θα οδηγήσει στην κατάσχεση του κτηρίου του Ινστιτούτου Γκαίτε.
Είναι χαρακτηριστικό πως παρότι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα θα μπορούσε να εξαχθεί το συμπέρασμα πως η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού τάσσεται υπέρ της εκτέλεσης της απόφασης, η σελίδα στο facebook Όχι στην κατάσχεση του Ινστιτούτου Γκαίτε Αθηνών από την Ελληνική Κυβέρνηση έχει περισσότερα από 1750 likes ενώ αυτή που είναι υπέρ NAI στην κατάσχεση του Ινστιτούτου Γκαίτε Αθηνών από την Ελληνική Κυβέρνηση μόλις 55.

 

Όπως η πλειονότητα του ελληνικού λαού, έτσι και εγώ παίρνω θέση και συντάσσομαι πλήρως στο πλευρό του Υπ. Δικαιοσύνης.

Οι δηλώσεις του Υπουργού τόσο στη Βουλή, όσο και σε τηλεοπτική του εμφάνιση στην εκπομπή του Γ. Παπαδάκη είναι σαφέστατες και δεν επιδέχονται πολλών ερμηνειών. Τι είπε ο κ. Υπουργός; «Υπάρχει απόφαση του Αρείου Πάγου από το 2000 η οποία είναι αμετάκλητη. Η νομοθεσία προβλέπει ότι, για να εκτελεστεί, πρέπει να δώσει άδεια ο υπουργός Δικαιοσύνης, ώστε να σταθμίσει και ζητήματα που αφορούν τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας στην περίπτωση που η εκτέλεση της αποφάσεως γίνεται κατά αλλοδαπού Δημοσίου.

Προηγούμενοι υπουργοί Δικαιοσύνης είτε σιωπηλά είτε με κάποιο σκεπτικό το οποίο τυχαίνει εγώ να μην συμφωνώ, είχαν αρνηθεί να δώσουν την άδεια. Εγώ πιστεύω ότι η άδεια αυτή πρέπει να δοθεί, είμαι έτοιμος να την δώσω. Η άδεια αφορά εκτέλεση της δικαστικής απόφασης στο ελληνικό έδαφος. Βεβαίως, υπάρχουν νομικές περιπλοκές σε ό,τι αφορά την πραγματοποίηση σε συνέχεια της εκτέλεσης. Θα περιμένω να λυθούν τα ζητήματα αυτά, καθώς και να υπάρξει πιθανώς μία διαπραγμάτευση με τη Γερμανία σε ό,τι αφορά, ειδικά, το θέμα της αποζημίωσης»

Ας επιχειρήσουμε μία ψύχραιμη προσέγγιση αφήνοντας στην άκρη τα όποια αισθήματα τρέφει ο καθένας για τον Γερμανικό λαό ή τη Γερμανική Κυβέρνηση
Σε πρώτη φάση ας δούμε από που προκύπτει το ενδεχόμενο κατάσχεσης. Το 1997 με την 137/1997 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, επιδικάστηκαν 28 εκατομμύρια ευρώ στους συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου. Η απόφαση αυτή κατέστη αμετάκλητη με την 11/2000 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία απέρριψε αίτηση αναίρεσης του Γερμανικού Κράτους.
Κατά δεύτερον, ας δούμε για ποιο λόγο εκδόθηκε αυτή η απόφαση. Στις 10 Ιουνίου του 1944 τα SS θεωρώντας πως κάτοικοι του Διστόμου ειδοποίησαν τον ΕΛΑΣ για τις κινήσεις λόχων τους, με αποτέλεσμα να πέσουν σε ενέδρα έξω από το χωριό Στείρι, προχωρούν στη σφαγή των κατοίκων του Διστόμου και πυρπολούν τα σπίτια του χωριού. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων.
Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.
Γιατί φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να είναι ορατό το ενδεχόμενο της κατάσχεσης του κτηρίου που στεγάζει το Γκαίτε; Όπως εύκολα συμπεραίνει κανείς, το Γερμανικό κράτος άσκησε όλα τα ένδικα μέσα προκειμένου να αναιρεθεί η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, αφού, όπως είδαμε η υπόθεση έφτασε στον Άρειο Πάγο. Συνεπώς, το ζήτημα νομικά θεωρείται λήξαν.
Είναι προφανές πως για να παραμένει ανοικτό, το Γερμανικό Κράτος δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην καταβολή της αποζημίωσης προς τους κατοίκους του Διστόμου.
Κατόπιν όλων των παραπάνω οι επιλογές της Ελληνικής Κυβέρνησης καθίσταται απολύτως σαφές πως περιορίζονται στα όσα ανέφερε ο Υπ. Δικαιοσύνης. Προχωράμε σε εκτέλεση της απόφασης ή καταλήγουμε σε κάποιον συμβιβασμό κατόπιν διαπραγματεύσεων. Εάν λοιπόν η Γερμανία συνεχίσει να αρνείται πεισματικά την καταβολή της αποζημίωσης το μόνο που απομένει στην Ελληνική Κυβέρνηση είναι να προχωρήσει σε κατάσχεση της περιουσίας του Γερμανικού Κράτους στην Ελλάδα. Μέρος αυτής της περιουσίας είναι και το κτήριο που στεγάζει το Ινστιτούτο Γκαίτε. 
Οι υποστηρικτές της αντίθετης άποψης ισχυρίζονται πως δεν πρέπει η Ελληνική Κυβέρνηση να προχωρήσει στην εκτέλεση της απόφασης ή πως από την εκτέλεση πρέπει να εξαιρεθεί το κτήριο του Γκαίτε; Ομολογώ πως αυτό δεν το έχω, ξεκάθαρα, αντιληφθεί και νομίζω πως δεν υπάρχει «κοινή γραμμή». Τα επιχειρήματά τους εξαντλούνται στην ιστορικότητα του χώρου, τις δράσεις του Ινστιτούτου, καθώς και στο ότι και η Ελλάδα χρωστάει και μπορεί κάτι τέτοιο να εγείρει αντίστοιχες αξιώσεις από τους πιστωτές της.
Θεωρώ πως όλα καταρρίπτονται εύκολα και λογικά.
Αφενός το ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο οφείλεται ξεκάθαρα στο Γερμανικό Κράτος και την επίμονη άρνησή του να προχωρήσει στην καταβολή της αποζημίωσης, όπως αυτή ορίστηκε αμετάκλητα από τον Άρειο Πάγο. Αφετέρου η εκτέλεση της απόφασης δεν αφορά στο ίδιο το Ινστιτούτο, ούτε στη λειτουργία και τις δράσεις του, παρά μόνο στο κτήριο, το οποίο είναι περιουσία του Γερμανικού Κράτους. Όσο για το τρίτο επιχείρημα, το οποίο προέρχεται από ομιλία του Στ. Θεοδωράκη στην Κ.Ο. του Ποταμιού το θεωρώ τουλάχιστον φαιδρό, καθώς συγκρίνει παντελώς ανόμοια πράγματα. Εξισώνει σφαγές αμάχων και αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις με – μέχρι ώρας – εξυπηρετούμενο κρατικό δανεισμό.
Με τη σειρά μου, λοιπόν, λέω ναι στην εκτέλεση της απόφασης του Αρείου Πάγου και αν αυτό χρειαστεί, λέω ναι και στην κατάσχεση περιουσίας του Γερμανικού κράτους ακόμα και αν σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται η κτηριακή υποδομή του Ινστιτούτου Γκαίτε. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν ξεπληρώνονται. Η ηθική και υλική ικανοποίηση των θυμάτων, όμως, αξίζουν περισσότερο από τα κτήρια. 

 

ffilonos