Προς τους γονείς της Φιλιππιάδας

Αυτούς τους ξέρω.

 

Τον ρατσιστή που αναφέρεται στους «λαθρομετανάστες».

Τον φασίστα που μιλάει για «αλλοίωση του ελληνικού χαρακτήρα των σχολείων», τον φανατικό και τον θρησκόληπτο που θωρεί στην έλευση των Άλλων «το χτύπημα της θρησκείας» του και την «ισλαμοποίηση» της κοινωνίας. Τον νεοναζί που βλέπει σε κάθε μουσουλμάνο κι έναν τρομοκράτη, τον ξέρω…

Τους ξέρω πλέον και τους αναγνωρίζω καθώς το μίσος αφήνει το αποτύπωμά του στο πρόσωπό τους. Θυμάμαι την έκπληξή μας από τις ύβρεις της ηλικιωμένης, όταν αναζητούσαμε στη Φιλιππιάδα το στρατόπεδο Πετροπουλάκη. Αυτούς, λοιπόν, τους αναγνωρίζω.

Εκείνους που δεν ξέρω, είναι οι εθνο-προοδευτικοί, οι «εθνο-αριστεροί», που έχουν σώμα αριστερού και κεφάλι ρατσιστή και οι οποίοι μιλούν για την «καθαρότητα» της φυλής, και για την ανόθευτη και αλώβητη συνέχειά μας! Τους θυμάμαι να μένουν άλαλοι στη ρήση πως «η φύση αγαπά τα μπάσταρδα γιατί είναι πιο δυνατά και πιο ανθεκτικά».

Δεν ξέρω, επίσης, εκείνους, τους δήθεν μετριοπαθείς που σε εγκαλούν για έλλειψη ενσυναίσθησης και σου λένε: «Αν ήταν το δικό σου παιδί στο σχολείο που θα φιλοξενήσει τα προσφυγόπουλα πως θα αντιδρούσες;» Ε, ναι, λοιπόν, τα δικά μου παιδιά είχαν συμμαθητές τους ξένους εκείνης της εποχής, τους Αλβανούς. Είχαν φίλους Αλβανούς. Τότε που το σύνθημα των «καθαρών» ήταν: «Αλβανέ, Αλβανέ δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ». Τότε που η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας ήταν αν έπρεπε οι μαθητές με αλβανική καταγωγή να φέρουν ή όχι την ελληνική σημαία! 

Ε, λοιπόν, θα πρέπει να εξηγήσουμε σ’ αυτούς που ξέρουμε και σ’ αυτούς που δεν ξέρουμε, στους λόγω άγνοιας και ανασφάλειας ρατσιστές ότι η καλύτερη εκπαίδευση γίνεται μέσα από τα μεγάλα ταξίδια της γνώσης. Και να τώρα, τα παιδιά της Φιλιππιάδας, του Ωραιόκαστρου θα έχουν την τύχη να «ταξιδέψουν», εντελώς δωρεάν και άκοπα, σε άλλους τόπους, σε άλλους πολιτισμούς, γνωρίζοντας ανθρώπους και κοινωνίες που δεν θα γνώριζαν ποτέ. Πάνω σε τέτοια ταξίδια ίδρυαν τη σοφία τους οι παλιοί, στους οποίους τόση αδυναμία (επίπλαστη και επιλεκτική) έχουν οι Ελληναράδες, όπως αλλιώς λένε σήμερα τους προ-φασίστες στη χώρα μας.  

Για όσους λοιπόν ανησυχούν για την εκπαίδευση των παιδιών τους, ας μάθουν πως αυτά θα μπορέσουν να γνωρίσουν από πρώτο χέρι για τις αληθινές, σύγχρονες οδύσσειες ομηλίκων τους, για το τι είναι πόλεμος, για το τι σημαίνει να ξεριζώνεσαι, να θαλασσοπνίγεσαι, να ζεις χωρίς να ζεις σε ένα αντίσκηνο, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που κατ’ ευφημισμό αποκαλούν κέντρο φιλοξενίας, σ’ ένα γκέτο, που πλέον το ελέγχουν οι μαφίες, θα μάθουν πως, τελικά, δένεται τ’ ατσάλι. Θα μάθουν, ακόμα, στην πράξη τι σημαίνει συμπάσχειν, θα γνωρίσουν εν τοις πράγμασι τι σημαίνει αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, και πραγματική, μπεσαλίδικη αγάπη. Έτσι θα μπορέσουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν και τα ίδια. Δεν μιλώ για την Αγάπη γενικώς, ούτε για εκείνη την μισαγάπη που λέει «αγάπα τους δικούς σου μόνο» ή «αγάπα τον πλησίον σου πλην των Αμαληκιτών».

Τέτοια αγάπη έχουν και οι χρυσαυγίτες μεταξύ τους. Αναφέρομαι στην Αγάπη για τον Άλλο, τον όλο Άλλο, τον διαφορετικό, τον αλλόφυλο, τον αλλοεθνή, τον ομοφυλόφιλο, τον πάσχοντα… Η πραγματική Αγάπη, όπως και ο έρωτας, σημαίνει «κένωση» από Εγώ, έτσι ώστε να πληρωθείς πλήρως από τον Άλλο, να τον δεχθείς δηλαδή απολύτως, όπως είναι και όχι όπως εσύ θα ήθελες να είναι, δηλαδή εντάσσοντάς τον, τουτέστιν εξαφανίζοντάς τον. Γι’ αυτό λέω ότι αυτή η βιωματική εκπαίδευση θα κάνει καλύτερα τα παιδιά μας…

 Όσο για το τι μπορεί να φοβάται σήμερα ένας γονιός, το πρωταρχικό είναι η ανεργία, αυτή που δημιουργεί ζωντανούς-νεκρούς και η οποία στέλνει τους νέους στην ξενιτιά. Αυτά, άραγε, τα 300.000 σπουδασμένα ελληνόπουλα, που ξενητεύτηκαν, όπως θα ξενητευτούν και πάρα πολλά από τα σημερινά παιδιά, δεν τα βλέπουν οι γονείς του σχολείου της Φιλιππιάδας και του Ωραιόκαστρου; Δυστυχώς δεν τα βλέπουν. Γιατί έχουν τυφλωθεί από την εγωτική, αυτιστική και εντέλει ηλίθια αντίληψη ότι αυτοί θα γλυτώσουν, πως δεν θα έχουν την τύχη των άλλων…  

Υ.Γ. Και δεν θα ξεχάσω την εικόνα αυτών των παιδιών, που κάποιοι δεν θέλουν στο σχολείο με τα δικά τους παιδιά, να μοιράζουν στους κατοίκους της Φιλιππιάδας αγριολούλουδα που είχαν μαζέψει από το στρατόπεδό τους, με ένα σημείωμα που έγραφε: «Σας ευχαριστούμε. Συγνώμη για την αναστάτωση που σας προκαλέσαμε».

Και λέω πως ναι, είναι αλήθεια, ένας πολιτισμός αξιολογείται με κριτήριο την Ευγένεια που Παράγει.

   Γιώργος X. Παπασωτηρίου

artinews.gr

Lefteria:

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία…»

by Warsan Shire

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
Κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρομομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ.

Eτσι και οι παπούδες σας εξαναγκάστηκαν να φύγουν να γλιτώσουν από το μένος των εθνικισταράδων Τούρκων εσείς τα εγγόνια τους σήμερα ξερνάτε χολή εναντίον των προσφύγων με αυτό τον τρόπο άραγε τιμάτε την ιστορία και τις οικογένειες σας;