Migrants walk among tents in a muddy field at a camp of makeshift shelters for migrants and asylum-seekers from Iraq, Kurdistan, Iran and Syria, called the Grande Synthe jungle, near Calais, France, February 3, 2016. European Union countries on Wednesday approved a 3 billion euro ($3.32 billion) fund for Turkey to improve living conditions for refugees there in exchange for Ankara ensuring fewer of them migrate on to Europe.REUTERS/Yves Herman - RTX25BJJ

Κραυγή αγωνίας απο το Cale: Έξωση και κατεδάφηση – Απαιτούμε ανθρωπιά και ελευθερία

Είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι του κόσμου.

Είμαστε άνθρωποι και είμαστε ελεύθεροι. Αυτό είναι το λιγότερο από ό, τι αναφέρεται στην παγκόσμια διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είμαστε όλοι ίσοι. Ωστόσο κάποιοι ανάμεσά μας έχουν διαφύγει τον πόλεμο, τη βία, τις συγκρούσεις και την εκμετάλλευση.
Είναι γι ‘αυτό το λόγο που έχουμε εγκαταλείψει τα σπίτια μας.

Είναι γι ‘αυτό που έχουμε έρθει να αναζητήσουμε καταφύγιο αλλού, γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Για να σώσουμε τη ζωή μας, την ακεραιότητα μας, τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας και μόνο επειδή θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά. Χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούμε κάθε μέρα ποιός θα είναι το επόμενος να πεθάνει, αρρωστήσει, να βασανιστει, να βιαστεί, να αφεθεί να πεθάνει μετά από αφαίρεση των οργάνων του που προορίζονται για τη μαύρη αγορά. Οι πόλεις και τα χωριά μας καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν, ή με τη σειρά που καταλαμβάνονται και ανακαταλαμβάνονται από διάφορες ένοπλες ομάδες, ή καταλαμβάνονται μερικά από διάφορες πολιτοφυλακές. Ή ακόμη τήθονται υπό επιτήρηση, κλειστή και ελεγχόμενη.
Είναι για αυτό που αγωνιζόμαστε δίπλα δίπλα για να αναγνωριστούμε, να γίνουμε κατανοητοί, να προστατευτούμε, και, τέλος, να μας υπολογίζουν , με τον ίδιο τρόπο όπως την οικονομία και τις επιχειρήσεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή είναι εξασφαλησμένης  προσωπικότητας.

Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα, ελεύθεροι και ίσοι.

Ωστόσο, μόνο μερικοί ανάμεσά μας αναμένουμε να ζήσουμε μέσα  σε μια κατάσταση νέας έξωσης, μια νέα διάλυση στο Καλαί. Ακριβώς όπου πολλές εξώσεις έχουν πραγματοποιηθεί, ξανά και ξανά, όλες βίαιες και άχρηστες, όπως κάθε άλλη. Λόγω της «επιτυχίας» που είχαν, η οποία διαρκεί μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Στην πραγματικότητα, κάθε έξωση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία από την ταχύτατη επιστροφή ορισμένων από εμάς σε νέες θέσεις, λιγότερο ή περισσότερο κοντά στις προηγούμενες. Τα κοινά χαρακτηριστικά των εκδιώξεων, έχουν δείξει να είναι άχρηστες, αφού εξαθλιώνουν την καταστασής μας μέσα απο την  διασπορά και περιπλέκει την πρόσβασή μας στις βοήθειες που παρέχονται από  ενώσεις, ανθρωπιστές και ακτιβιστές αλληλεγγύης. 

serveimage

Υποβαλλόμαστε περαιτέρω σε περισσότερη βία, σωματική βία από την αστυνομία και  την ψυχολογική βία της αναμονής να εκδιωχθούμε από τους χώρους διαβίωσης μας. Κατοικίες που μας πήρε πολύ χρόνο για να βρούμε,  κατασκευάσουμε, βελτιώσουμε και που θα τις χάσουμε, ακόμ και αν είχαμε χώρο  λίγο καλύτερο και λίγο περισσότερη σταθερότητητα με την πάροδο του χρόνου. Αυτές οι εξώσεις και αυτή η πρεκαριοποίηση ευνοούν επίσης το έργο των λαθρεμπόρων και άλλες μαφίες, αυξάνοντας το φόβο της έξωσης και της διασποράς μας, να πληρώνουμε τα πάντα   για να διασχίσουμε τα σύνορα πριν από την έξωση.
Οπότε όχι, δεν μας αρέσει η ζούγκλα, ούτε τι συμβαίνει εκεί. Όχι δεν θέλουμε να ζούμε σε μια παραγκούπολη, την οποία το γαλλικό κράτος κάνει ό, τι μπορεί για να καταστήσει επικίνδυνη ανθυγιεινή και ακατοίκητη. Η συγκέντρωση 10.000 ανθρώπων σε ένα κομμάτι υπανάπτυκτης έρημης γης, με την τοποθέτηση τόσο λίγων τουαλετών ή τα σημεία παροχής νερού που ακόμα και όταν ήμασταν 2.000, 3.000 ή ακόμα και 5.000 δεν ήταν αρκετά. Από το να μας  καταστραφεί όσο το δυνατόν περισσότερο, με την αποστολή  στον καταυλισμό περιπολιών επι περιπολιών των CRS, ασκώντας πίεση στα καταστήματα και τα εστιατόρια, έτσι ώστε να κλείσουν, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και αν αυτο σημαίνει οτι  το φαγητό και το ποτό στους κοινωνικούς χώρους θα είναι ανεπαρκής.

Με το να μας κλείνουν μέσα σε μια ζούγκλα γκετοποιούμαστε, με τη βοήθεια των τοίχων, εμποδείων, φρακτών και συρματοπλεγμάτων, απομονώνοντας και κρύβοντας μας από τον υπόλοιπο πληθυσμό του Καλέ . Ένας πληθυσμός ο οποίος, φυσικά, βλέποντας τις πολιτικές που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στην περιοχή, φοβάτε. Από τη στιγμή που αντιμετωπιζόμαστε σαν εγκληματίες από την κυβέρνηση και την αστυνομία. Καθώς είχαμε ανάγκη από την αλληλεγγύη  όλο και περισσότερων Calaisiens από ό, τι έχουμε σήμερα, το κράτος κάνει ό, τι μπορεί για να σταματήσει η ανάπτυξη αλληλεγγύη. Με την ρήψη χημικών το εσωτερικό του στρατοπέδου, όπου οι γυναίκες και τα παιδιά ζουν σε κάθε προσπάθεια που κάνουμε για να αποκτήσουμε πρόσβαση στον αυτοκινητόδρομο – ακόμη και αν ένας διάδρομος 100 μέτρων κενής γης  δημιουργήθηκε για αυτόν ακριβώς τον σκοπό αυτό, η αστυνομία δείχνει ότι ο στόχος της είναι να μας ψεκάζει σε μια μαζική συλλογική τιμωρία.

Επιτρέποντας την αστυνομική βία για να λάβει χώρα μέσα και γύρω από το Calais, χωρίς κανένα αστυνομικό να χρειάζεται να ανησυχεί για τις πράξεις του, ακόμα και όταν ένα 10χρονο  πυροβολήθηκε και παρέλυσε απο μια λαστιχένια σφαίρα. Οπότε όχι, δεν θέλουμε να ζούμε σε ένα μέρος όπου οι μαφίες έχουν το χαλί, όπου η πορνεία είναι επιβεβλημένη και η σεξουαλική επιθετικότητα είναι ένα συχνό φαινόμενο.

Δεν θέλουμε να ζούμε σε ένα περιβάλλον όπως αυτό, προφανώς.

Αλλά δεν θέλουμε να υποστούμε  μια έξωση, με την αστυνομία να μας σέρνει έξω από τα σπίτια μας με τη βία, να μας κακομεταχειρίζετε  σε όλη τη διαδρομή ωθώντας μας σε λεωφορεία. Επιπλέον, δεν θέλουμε την ψυχολογική ζημιά που μας υποχρεώνει να παραμείνουμε και να απαιτήσουμε άσυλο στη Γαλλία και να ενταχθούμε στα κέντρα υποδοχής  και Προσανατολισμού που είναι διασκορπισμένα γύρω από τη Γαλλία. Με την απειλή του να απελαθούμε στις χώρες καταγωγής μας, αν δεν συμμορφωθούμε.

Στις χώρες καταγωγής μας, δεν ήμασταν σε  ασφάλειας και αν απελαθούμε, θα επιστρέψουμε στην Ευρώπη και να κάνουμε το ταξίδι για δεύτερη φορά, όπως αυτό  έχει συμβεί σε έναν μεγάλο αριθμό από εμάς. Για να επαναλάβουμε το ταξίδι για δεύτερη φορά, να υποβληθούμε και πάλι στους λαθρεμπόρους, την καταναγκαστική εργασία και την πορνεία για να πληρώσουμεσε  το πέρασμα, βασανιστήρια και απαγωγές, το θαλάσσιο πέρασμα που έχουμε δει χιλιάδες να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μας, πνιγμένοι, που καμία κυβέρνηση δεν θα θυμάται. Αλλά εμείς να τους θυμόμαστε. Κλαίμε γι ‘αυτούς. Στη συνέχεια, μοιραζόμαστε και αφηγούμαστε τις εμπειρίες μας. Τραυματισμένοιαπό το θέαμα του θανάτου τόσο κοντά μας. Τουλάχιστον, όσοι από εμάς δεν είναι νεκροί, γιατί ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι ακόμη μακρύς, προτού να βρούμε ένα μέρος όπου θα γίνουμε αποδεκτοί και όπου μπορούμε να ζουμε με ασφάλεια. Ζόυμε μαζί. Εμείς και εσείς.

Δεν θέλουμε τη κατεδάφηση, επειδή θέλουμε να έχουμε μια επιλογή. Θέλουμε να έχουμε την επιλογή να πάμε εκεί που θέλουμε.

Θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε, διότι έχει περάσει ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που είχαμε καμία πραγματική ελευθερία. Όσοι από εμάς θέλουν να παραμείνουν στη Γαλλία και έχουν ίσως ήδη ζητήσει άσυλο ίσως να είναι ευτυχησμένοι να ζήσουν εδώ. Αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να απελαθούν εάν είχαν δακτυλικά τους αποτυπώματα σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι εάν απορριφθεί η περίπτωση χορήγησης ασύλου τους, θα μπορούσαν να απελαθούν στη χώρα καταγωγής τους.

Εκείνοι ανάμεσά μας που θέλουν να πάνε στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν θέλουν να είναι αναγκασμένοι να ζητήσουν άσυλο στη Γαλλία. Επειδή μιλούν αγγλικά, επειδή έχουν οικογένεια ή τους φίλους, ή απλά επειδή θέλουν να μείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γιατί ποιός μπορεί να δηλώσει ότι ένα μέρος της γης ανήκει σε αυτόν και μόνο; Γιατί εμείς που είμαστε εξόριστοι δεν μπορούμε να επιλέξουμε τον τόπο όπου θέλουμε να εγκατασταθούμε; Πιστεύουμε ότι θα έχουμε περισσότερη αποδοχή και θα γίνυμε  αποδεκτοί από τον τόπο που θα μας καλωσορίσει, αν το έχουμε επιλέξει και αν θέλουμε με όλη την καρδιά μας την ενσωμάτωση μας εκεί.
Επιπλέον, δεν θέλουμε μια έξωση, επειδή αυτό συνεπάγεται συλλήψεις, εκδιώξεις και απελάσεις. Η αστυνομία έχει δοθεί ποσοστώσεις των 80 συλλήψεις ανά ημέρα, μεταξύ μας, αυτή τη στιγμή. Πιστεύετε ότι έχουντας  ταξιδέψει αυτόν τον πολύ μακρύ δρόμο για να ξεφύγουμε απο την φρίκη, δεν θα επανέλθουμε αν μας απελάσετε; Πιστεύετε ότι αν απελαθούμε σε άλλη χώρα, όπου έχουμε  δακτυλικά αποτυπώματα, αλλά έχουμε επίσης υποστεί ξυλοδαρμό από την αστυνομία, δεχθεί επίθεση από φασιστικές ομάδες, όπου υπάρχει καμία πιθανότητα απόκτησης εγγράφων, ότι θα μείνουμε εκεί χωρίς να φύγουμε;

Πιστεύετε ότι θα είμαστε έτοιμοι να υποβληθύμε σε μια ζωή  φρίκης, είτε στη χώρα καταγωγής μας ή κατά τη διάρκεια κάποιο μέρους του ταξιδιού μας; Όχι, όχι και πάλι όχι. Εμείς θα προσπαθούμε πάντα να πάμε όπου θέλουμε να πάμε, για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Επειδή δεν έχουμε πλέον τίποτα να χάσουμε. Και επειδή εδώ, όπου είμαστε, είμαστε έτοιμοι για τα πάντα, γιανα πάμε εκεί όπου πιστεύουμε ότι μπορούμε να βρούμε την ασφάλεια. Επειδή είμαστε έτοιμοι για το οτιδήποτε για να είμαστε σε θέση να είμαστε και πάλι ελεύθεροι.

Εάν ορισμένοι ανάμεσά μας εν ΄τέλη  ζητήσουν άσυλο στη Γαλλία λόγω των περιορισμών και τον κίνδυνο να απελαθούμε εαν ερνηθούμε, γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά ότι εκείνοι που έχουν στόχο ναφτάσουν στο Ηνωμένο Βασιλείο θα επανέλθουμ εδώ ή κάπου κοντά, από κοινού ή διεσπαρμένοι. Και ξέρετε πολύ καλά ότι είναι πιο περίπλοκο το να έρθετε  και να βοηθήσετε τις μικρές ομάδες. Ότι είναι πιο δύσκολο να αυτο-οργανώνεσε σε μικρές ομάδες. Ξέρετε ότι είναι έτσι και για αυτό θέλετε να το κάνετε, ελπίζοντας ότι η δυσκολία της βοηθειας στο να  λαμβάνετε θα αποτρέψει αυτούς που θα μας ακολουθήσουν  από το να έρχονται εδώ. Αλλά αυτό ήταν το σφάλμα σας για 20 χρόνια. Όχι, αυτό δεν θα τους αποτρέψει. Αυτό δεν θα μας αποτρέψει.

Τα προβλήματα που μας έκανε να εγκαταλείψουμε τις χώρες καταγωγής μας, δεν πρόκειται σταματήσουν να υπάρχουν. Και δεν είμαστε στο σημείο που θα πάψουμε να ερχόμαστε οποιαδήποτε στιγμή σύντομα. Έχουμε απλά περισσότερους κινδύνους για να έρθουμε. Πάντα περισσότερους κινδύνους. Πάντα περισσότερους θανάτους. Κοιτάζοντας τα στατιστικά στοιχεία και τα ποσοστά των εξόριστων στο έδαφός σας, θα συνειδητοποιήσετε ότι αυτό δεν είναι μια εισβολή σε σύγκριση με άλλες χώρες: Τουρκία, το Λίβανο ή την Ιορδανία. Έτσι, δεν πρέπει να φοβάστε. Καλωσορίστε μας όπου θέλουμε να πάμε.

Η Σουηδία έχει πρόσφατα αποδείξει ότι το να καλωσορίζεις τους εξόριστους είναι  ένας θετικός οικονομικός παράγοντας. Κάντε το μεγαλύτερο μέρος του, αντί να είστε φοβισμένοι. Ακόμη περισσότερο η  υποδοχή μας και την ελευθερία κίνησής μας δεν μπορεί να υπόκειται σε οικονομικά κριτήρια, δεν μπορεί να αγνοηθεί, δεδομένου της σχεδόν πλήρης ελευθερίας μετακίνησης των αγαθών και των κεφαλαίων και εκείνων που έχουν το «σωστό» διαβατήριο.

Όσο για αυτήν την έξωση, ξέρουμε ότι θα πείτε ότι πρόκειται για μια ανθρωπιστική επιχείρηση, «μη βίαιη και εξατομικευμένη».

Εμείς δεν το πιστεύουμε. Υπάρχουν περισσότεροι από 10.000 από εμάς. Ο καθένας σε διαφορετική κατάσταση, με διαφορετικές επιθυμίες και διαφορετικές αντιδράσεις σε ό, τι γίνονται για να αντέξει. Γνωρίζουμε οτι η έξωση  10.000 ανθρώπων από μια περιοχή, ιδιαίτερα αυτή, δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη φυσική και ψυχολογική βία από την πλευρά της αστυνομίας. Γνωρίζουμε ότι αυτό που προτείνεται, να μπουν τα λεωφορεία και να διασπαρθουν σε κάθε γωνιά της Γαλλίας, χωρίς βεβαιότητα ή στέρεες υποσχέσεις από την πλευρά σας, σχετικά με τη μη επαναπροώθηση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για όσους δεσμεύονται από τους κανονισμούς του Δουβλίνου. Αυτό δεν μας ικανοποιεί καθόλου. Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι από θα αφήσουμε τη ζούγκλα χωρίς να γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε, πριν από την έξωση, επειδή δεν θέλουμε άσυλο στη Γαλλία.

Αυτό που θέλουμε είναι να γίνουμε αποδεκτοί  και να προστατευτούμε, όπου έχουμε επιλέξει, στη Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο για εκείνους ανάμεσά μας που είναι παγιδευμένοι στο Καλαί. Θέλουμε ένα μέρος για να ζήσουμε σε ασφάλεια, ή απλά για να ζήσουμε. Θέλουμε η Ευρώπη να μας καλωσορίσει, διότι θα έπρεπε, σε ανθρώπινο επίπεδο και είναι σε θέση  σε οικονομικό επίπεδο να το πράξει. Θέλουμε να συμμετέχουμε στην κοινωνική και οικονομική ζωή σας. Θέλουμε να εργαστούμε, θέλουμε αυτοί που δεν μας αρέσουν να μας γνωρίσουν και να έχουν τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είμαστε ούτε τρομοκράτες, ούτε εγκληματίες, ούτε κλέφτες ούτε φτωχοί ζητιάνοι.

Είμαστε όλοι άνθρωποι. Είμαστε όλοι ελεύθεροι. Είμαστε όλοι ίσοι.

Και θα το λέμε αυτό  για όσο διάστημα χρειαστεί, μέχρι να μπορούμε οι ίδιοι να κάνουμε χρήση του δικαιώματος της ελευθερίας μας στην κίνηση και την κυκλοφορία σε διασυνοριακό επίπεδο και μέχρι να μας δώσετε τη δυνατότητα διαβίωσης. Το να ζουμε πραγματικά  με αξιοπρέπεια, χωρίς να μας υπολογίζετε όπως  τα βοοειδή που μετακινήτε ανάλογα  με την εποχή, σύμφωνα με την ιδιοτροπία σας, πριν μας οδηγήσετε σε σφαγείο, το οποίο είναι ό, τι έχουμε την εντύπωση ότι βλέπουμε στα μάτια σας.

calaismigrantsolidarity

athens.indymedia.org