bial_0

Καρκινοπαθής εγκαταλελειμμένος σε δωμάτιο φθηνού ξενοδοχείου

Oταν ο Αχμαντ βγήκε στην ακτή της Χίου το πρωί της Κυριακής, 11 Σεπτεμβρίου, μαζί με δύο συντοπίτες του από τη Συρία και άλλους περίπου 50 πρόσφυγες, πονούσε, αλλά μπορούσε ακόμα να περπατήσει, έστω με δυσκολία.

Ο καρκίνος των οστών δεν είχε προχωρήσει αρκετά μέσα στη σπονδυλική στήλη και η πίεση στον νωτιαίο μυελό δεν ήταν τέτοια που να εμποδίζει καθοριστικά τη λειτουργία των νεύρων που ευθύνονται για την κίνηση των κάτω άκρων.

Οπως εξηγεί στην «Εφ.Συν.» αλληλέγγυα γιατρός που γνωρίζει το ιατρικό ιστορικό του εικοσάχρονου Αχμαντ , ο καρκίνος αυτού του τύπου είναι ιδιαίτερα επιθετικός και επιδέχεται μόνο ριζική χειρουργική αφαίρεση, πριν ακόμα διαπεράσει τη σπονδυλική στήλη.

«Είναι κομβικό να περπατάει ο ασθενής. Ηδη τα πρώτα μουδιάσματα των ποδιών είναι ένδειξη ότι πρέπει να υπάρξει άμεση επέμβαση, πόσω μάλλον όταν εμφανίζεται κινητική δυσκολία. Κανονικά ο Αχμαντ θα έπρεπε να χειρουργηθεί την ίδια ημέρα», σημειώνει.

Τόσο εξειδικευμένες γνώσεις ιατρικής δεν τις είχαν βέβαια η Γκαμπριέλ Ταν και ο Ινίγκο Μιγιάνγκος, δύο δραστήρια μέλη οργανώσεων που παρέχουν, μεταξύ άλλων, πρώτες βοήθειες και φροντίδα σε πρόσφυγες που φτάνουν στη Χίο (ιδρύτρια της ελβετικής οργάνωσης Action from Switzerland η πρώτη, συντονιστής της βασκικής οργάνωσης Salvamento Marítimo Humanitario ο δεύτερος), όταν αντίκρισαν τον Αχμαντ στην ακτή εκείνο το πρωί.

Δεν τις χρειάζονταν, άλλωστε, για να καταλάβουν ότι έπρεπε να τον μεταφέρουν αμέσως στο νοσοκομείο. Ετσι και έκαναν.

Από αυτό το σημείο, από την εμφάνιση του Αχμαντ στο Γενικό Νοσοκομείο Χίου, ξεκίνησε η οδυνηρή περιπέτειά του μέσα στις δυσλειτουργίες και τα κενά της διαδικασίας υποδοχής των προσφύγων στην Ελλάδα, μιας διαδικασίας με σοβαρές -εγκληματικές θα τολμούσε να πει κανείς- επιπτώσεις στη ζωή των προσφύγων, ιδίως των πιο ευάλωτων.

Στα εξωτερικά ιατρεία

Το Γενικό Νοσοκομείο Χίου ζήτησε από τον Αχμαντ να εμφανιστεί την επομένη στα εξωτερικά ιατρεία της Ορθοπεδικής Κλινικής και στη συνέχεια να μεταβεί στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της ΒΙΑΛ για να καταγραφεί.

Ο νόμος προβλέπει να περνούν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες από ιατρικές εξετάσεις και θεσπίζει διαδικασίες εντοπισμού των ευάλωτων και παραπομπής τους σε ειδική δομή με εξειδικευμένη φροντίδα.

Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με αλληλέγγυους, ο Αχμαντ δεν υποβλήθηκε σε εξετάσεις.

Απέκτησε όμως μια Κάρτα Υγείας Αλλοδαπού, που φέρει τη σφραγίδα της οργάνωσης PRAKSIS (παρέχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στη ΒΙΑΛ) και μια υπογραφή, χωρίς όμως όνομα και ιδιότητα γιατρού.

Στην κάρτα αναγράφεται χειρόγραφα «καρκίνος στο τελικό στάδιο».

Σύμφωνα με την αλληλέγγυα γιατρό, η διατύπωση γεννά ερωτήματα:

Ποιος αποφασίζει ότι πρόκειται για καρκινοπαθή σε τελικό στάδιο, βασισμένος στα αποτελέσματα των εξετάσεων που είχαν γίνει στην Τουρκία τον Αύγουστο, όταν ακόμα βρισκόταν ο όγκος σε απόσταση από τον νωτιαίο μυελό; Γιατί τότε δεν τον παραπέμπει κατεπειγόντως σε νοσοκομείο στην Αθήνα, για να προληφθεί η επιδείνωση; Διαφορετικά, γιατί δεν τον παραπέμπει σε Ελληνα ογκολόγο ώστε να γίνουν νέες εξετάσεις που θα διαπιστώνουν αν βρίσκεται σε τελικό στάδιο;

Ρύζι σε διαβητικό

Την ίδια ώρα, η Γκαμπριέλ επικοινωνούσε με εκπροσώπους της Υπατης Αρμοστείας, προκειμένου να μπορέσει να μείνει ο Αχμαντ σε ξενοδοχείο που νοικιάζει ο διεθνής οργανισμός για να φιλοξενεί ευάλωτες ομάδες.

Οπως μας λέει η ίδια, έπειτα από πίεση παραχωρήθηκε ένα δωμάτιο, στο οποίο έμειναν ο Αχμαντ και οι δύο συντοπίτες του, ο Ζιάντ, ο οποίος είναι διαβητικός, και ο αδελφός του Ζιάντ.

Τρεις μέρες μετά, στις 14 Σεπτεμβρίου, το νοσοκομείο εξέδωσε ιατρική γνωμάτευση ότι χρειάζεται η μεταφορά του Αχμαντ σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αθήνας με συνοδό.

«Λόγω μόνιμης κατάκλισης», γράφει, αν και τότε μπορούσε να περπατά ο Αχμαντ.

Σύμφωνα με την αλληλέγγυα γιατρό, πρόκειται για πρόχειρο και διεκπεραιωτικό έγγραφο που απευθύνεται στην αστυνομία, προκειμένου να επιτρέψει την άρση του γεωγραφικού περιορισμού που έχουν όλοι οι νεοεισερχόμενοι πρόσφυγες στα νησιά και να μπορέσει να μεταφερθεί ο Αχμαντ στην Αθήνα.

Μέχρι να βγει η απόφαση της αστυνομίας, πέρασαν δεκατρείς μέρες.

Οπως λένε στην «Εφ.Συν.» η Γκαμπριέλ και ο Ινίγκο, οι τρεις Σύροι έμεναν στο μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου της Υπατης Αρμοστείας, χωρίς επίσημη ιατρική ή άλλη φροντίδα παρά μόνο ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από την ομάδα των Βάσκων.

Οι ανάγκες της καθημερινής προσωπικής υγιεινής είχαν πέσει στις πλάτες του αδελφού τού Ζιάντ.

Οπως λέει η Γκαμπριέλ, τρεις φορές είδε ότι το φαγητό που έφερνε το συνεργαζόμενο με την Ύπατη Αμροστεία κέτερινγκ ήταν ζυμαρικά και ρύζι, ακατάλληλα τρόφιμα για διαβητικούς, ενώ μέλη της οργάνωσης WAHA, ιατρικού συνεργάτη της Υπατης Αρμοστείας στη Χίο, είχαν κάνει μόνο δυο επισκέψεις στο ξενοδοχείο, τελείως τυπικές, μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου.

Η απόφαση άρσης του γεωγραφικού περιορισμού βγήκε στις 27 Σεπτεμβρίου, αλλά οι δυσκολίες δεν σταμάτησαν.

Ηδη τα κάτω άκρα του Αχμαντ είχαν παραλύσει και δεν σήκωνε αναβολή η μεταφορά του σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Στις 4 Οκτωβρίου, ο Ερυθρός Σταυρός, που δραστηριοποιείται στη ΒΙΑΛ, δήλωσε αναρμόδιος στην Γκαμπριέλ και τον Ινίγκο και αυτοί ζήτησαν τη βοήθεια της συλλογικότητας No Borders.

Δυο-τρεις μέρες μετά, κάλεσαν ασθενοφόρο. Οταν αρνήθηκε να μεταφέρει τον Αχμαντ στο νοσοκομείο, απείλησαν με τη βοήθεια αλληλέγγυων πως θα δημοσιοποιήσουν την υπόθεση.

Τελικά το νοσοκομείο δέχτηκε τον Αχμεντ στην Παθολογική Κλινική, χορηγώντας του αναλγητικά.

Στις 10 Οκτωβρίου, το νοσοκομείο έδωσε στον Αχμαντ ένα χαρτί που επιγράφεται «ιατρικό σημείωμα».

Ηταν ανυπόγραφο, χωρίς σφραγίδα, ανέφερε λάθος ηλικία και επώνυμο και σημείωνε ότι είχε γίνει συνεννόηση με θωρακοχειρουργό του ΚΑΤ για χειρουργική επέμβαση.

Σύμφωνα με την αλληλέγγυα γιατρό, το σημείωμα περιέχει τέτοιες ανακρίβειες και ασάφειες, που δείχνει πλήρη έλλειψη σοβαρότητας.

«Οταν ρωτήσαμε την κοινωνική λειτουργό και τον γιατρό μάς είπαν ότι είναι εντάξει το χαρτί και πως δεν μπορούν ν’ ασχολούνται μόνο με τον Αχμαντ. Παρ’ όλα αυτά, ο καπετάνιος του πλοίου εξοργίστηκε μόλις το είδε», λέει η Γκαμπριέλ, που ταξίδευσε μαζί με τους τρεις πρόσφυγες στην Αθήνα.

Σύμφωνα με την ίδια, όταν είδε ο θωρακοχειρουργός του ΚΑΤ την κατάσταση του Αχμαντ, σήκωσε ψηλά τα χέρια και έκανε τις απαραίτητες συνεννοήσεις για να εισαχθεί ο ασθενής στον «Αγιο Σάββα».

Χάθηκε ένας μήνας

«Στην Αθήνα, οι γιατροί και οι νοσοκόμοι έχουν ξεπεράσει τον εαυτό τους, έχει εξαιρετική αντιμετώπιση. Ομως αυτό έπρεπε να έχει γίνει από την πρώτη ημέρα, χάθηκε ένας ολόκληρος μήνας, εξαιρετικά κρίσιμος. Ο τρόπος με τον οποίο έχει οργανωθεί η διαχείριση του προσφυγικού πάσχει από πλήρη έλλειψη συντονισμού, ασάφεια ως προς τις ευθύνες και αδιαφάνεια. Είναι αναπόφευκτο να παράγει θύματα», μας λέει η αλληλέγγυα γιατρός.

«Δεν ξέρουμε αν θα μπορούσε να θεραπευτεί ο Αχμαντ όταν έφτασε στην Ελλάδα. Θα είχε όμως καλύτερη φροντίδα και ιατρική αντιμετώπιση», λέει ο Ινίγκο.

Ενα μεσημέρι πριν από λίγες μέρες, η Γκαμπριέλ πέρασε από τον Αχμαντ για να τον χαιρετήσει, πριν επιστρέψει στη Χίο.

Ο Αχμαντ άκουγε τραγούδια της πατρίδας του στο κινητό και έκανε τσατ στο γουατσάπ.

Οταν την είδε, της χαμογέλασε, το πρόσωπό του έλαμψε.

Δίπλα στο κρεβάτι, έβλεπε κανείς τα χαρτάκια με φράσεις στα ελληνικά και τα αραβικά, για τις ώρες που δεν είναι κοντά του διερμηνέας: «Διψάω», «πεινάω», «πονάω», «θα ήθελα να μου σηκώσετε την πλάτη του κρεβατιού, παρακαλώ».

«Θέλω να βρεθούν οι υπεύθυνοι, να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οργανώσεις, οργανισμοί, φορείς, έβλεπαν την κατάστασή του και κανείς δεν αισθάνθηκε την ηθική ευθύνη να βοηθήσει έναν άνθρωπο με τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας, να μην τον αφήσει αβοήθητο σ’ ένα ξενοδοχείο; Πώς μπορούσαν να κοιμηθούν τα βράδια; Εγώ από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου», λέει η Γκαμπριέλ όταν έχει φύγει πια από το νοσοκομείο.

 

efsyn.gr