3-3

Οι 3 νεκροί των επετείων του Πολυτεχνείου

Εκτός από τους  επίσημα καταγεγραμμένους νεκρούς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του 1973, στις τέσσερις δεκαετίες που μεσολάβησαν ακόμη τρεις νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την αστυνομική αγριότητα κατά τη διάρκεια επετειακών εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο

Οι ένοχοι είτε δεν βρέθηκαν ποτέ, όπως στην περίπτωση του Ι. Κουμή και της Σ. Κανελλοπούλου που σκοτώθηκαν στην αιματηρή πορεία του 1980, είτε έμειναν ουσιαστικά ατιμώρητοι, όπως στην περίπτωση του Μιχάλη Καλτεζά που έπεφτε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού το 1985.

Μάλιστα, για τον Αθανάσιο Μελίστα, τον άνθρωπο που πυροβόλησε πισώπλατα και σκότωσε τον 15χρονο Καλτεζά, το κράτος σε μια ακραία έκφραση αναλγησίας και παραλογισμού επιφύλαξε και επιβράβευση: δεκαεπτά χρόνια μετά την πράξη του, η Ελληνική Αστυνομία τού απένειμε το μετάλλιο ευδόκιμης αστυνομικής υπηρεσίας!

Η περίπτωση Μελίστα

Το 2002 δημοσιευόταν στο ΦΕΚ Γ/31/8.2.2002 υπουργική απόφαση υπογεγραμμένη από τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, σύμφωνα με την οποία απονέμονταν μετάλλια ευδόκιμης αστυνομικής υπηρεσίας Α’, Β’ και Γ’ τάξης σε πλήθος ανθυπαστυνόμων, αρχιφυλάκων και αστυφυλάκων αντίστοιχα, ύστερα από πολυετή επιτυχημένη υπηρεσία στο Σώμα. Το όνομα του Αθ. Μελίστα συνυπήρχε μεταξύ άλλων συναδέλφων του στους δικαιούχους για το μετάλλιο Β’ Τάξης. Λίγο καιρό μετά, στις 28 Μαρτίου 2002, ο ίδιος συνταξιοδοτήθηκε από την ΕΛ.ΑΣ. με το βαθμό του ανθυπαστυνόμου.

Πρόκειται για μια διαδικασία που ακολουθείται κάθε χρόνο, εξηγούν συνδικαλιστές του κλάδου. Η πρόταση για τους υποψήφιους βραβευθέντες υποβάλλεται από το διοικητή του εκάστοτε υποψηφίου στο αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. και συγκεκριμένα στη διεύθυνση προσωπικού, όπου οι προτάσεις «φιλτράρονται», κάποιες απορρίπτονται και τελικώς λαμβάνονται οι οριστικές αποφάσεις

bbbbbbbbbbbbb

Πηγές της τότε πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης έλεγαν στην «Κ.Ε.» ότι η απονομή αυτή συνιστά μια τυπική γραφειοκρατική διαδικασία που αφορά όλους τους αστυφύλακες που φεύγουν από το Σώμα. Τόνιζαν ότι «αν δεν υπάρχει κάτι αξιόμεμπτο στον υπηρεσιακό τους φάκελο, απονέμεται σε όλους όσοι υπηρέτησαν για ικανό χρονικό διάστημα. Θα ήταν αντίφαση του κράτους δικαίου να εξαιρεθεί κάποιος που αθωώθηκε από τη Δικαιοσύνη για την πράξη του».

Αν και ο Μελίστας αθωώθηκε σε δεύτερο βαθμό από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο για τα αιματηρά γεγονότα του 1985 -πρωτοδίκως είχε καταδικαστεί σε 2,5 χρόνια φυλάκιση με αναστολή-, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ότι η είδηση της αθώωσής του στις 25 Ιανουαρίου 1990 είχε προκαλέσει κύμα οργής που εκφράστηκε με κινητοποιήσεις και πολύ σοβαρά επεισόδια, τα οποία οδήγησαν σε κατάληψη του Πολυτεχνείου από δυνάμεις της Αριστεράς και αναρχικούς. Η απόφαση του Εφετείου στηρίχτηκε στο αιτιολογικό ότι ο Μελίστας «βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής».

Τα ίχνη του Μελίστα στη συνέχεια χάνονται. Παρά τη φημολογία που τον ήθελε τη μία να νοσηλεύεται σε ψυχιατρικό κατάστημα και την άλλη να έχει μετοικήσει στην Αυστραλία, η καριέρα του στην Αστυνομία δεν τερματίστηκε. Ούτε μπήκε στο «ψυγείο». Αντιθέτως, κατέλαβε θέση περιζήτητη ως φρουρός στην ελληνική πρεσβεία σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα παίρνοντας διπλό μισθό, όπως προβλέπεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Μέχρι λίγα χρόνια πριν διατηρούσε καφενείο σε χωριό έξω από την Πάτρα, απ’ όπου κατάγεται.

kaltezas

Ο άδικος χαμός του Καλτεζά δεν στάθηκε αρκετός να τον εξαιρέσει από την απονομή των μεταλλίων της Αστυνομίας, παρά το γεγονός ότι αυτά θεωρούνται είδος ηθικής αμοιβής. Στο προεδρικό διάταγμα 622/85 όπου περιγράφεται η έννοιά της για το προσωπικό του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, υπογραμμίζεται: «Η ηθική αμοιβή απονέμεται με μέτρο και στους πραγματικά άξιους για την τιμητική αυτή διάκριση»…

Θυμίζουμε ότι στις 17 Νοεμβρίου 1985 μετά το τέλος της πορείας ο 27χρονος τότε Μελίστας βρισκόταν μαζί με συναδέλφους του σε μια σταθμευμένη κλούβα των ΜΑΤ. Μια ομάδα νεαρών πλησίασε, πέταξε μια μολότοφ και έφυγε προς τα Εξάρχεια. Ο Μελίστας, «εκτός εαυτού» όπως τον είχαν περιγράψει συνάδελφοί του, πυροβόλησε πισώπλατα τον έφηβο Καλτεζά. Η σφαίρα του τον πέτυχε στο πίσω μέρος του κρανίου.

Κουμής – Κανελλοπούλου

Η επετειακή πορεία της 16ης Νοεμβρίου 1980 έμεινε στην Ιστορία για τα πιο αιματηρά γεγονότα μετά τη μεταπολίτευση. Δύο άνθρωποι έπεφταν νεκροί από την αστυνομική αγριότητα και ένα όργιο βίας με χρήση κλομπ και πυροβόλων όπλων επιστρατεύθηκε για να αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές.

kanellopoulou

Με διάχυτο το πνεύμα αντιαμερικανισμού, η κυβέρνηση είχε απαγορεύσει στην πορεία να κατευθυνθεί προς την αμερικανική πρεσβεία, θέτοντας ως όριο την πλατεία Συντάγματος. Μια μειοψηφία της ΕΦΕΕ επιχείρησε να κινηθεί προς την οδό Βασιλίσσης Σοφίας όπου βρίσκονταν παρατεταγμένα ΜΑΤ και η κατάσταση έφυγε εκτός ελέγχου. Οι αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν τόσο κατά των «ανυπάκουων» όσο και κατά αυτών που διαδήλωναν ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος.

Η εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου πέφτει αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μεταφέρεται αναίσθητη στο Ιπποκράτειο όπου αφήνει την τελευταία της πνοή. Για τα 18 χτυπήματα στο κρανίο, τα πολλαπλά κατάγματα και τη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, που της στέρησαν τη ζωή, καμιά απάντηση δεν δόθηκε και κανείς δεν τιμωρήθηκε.

%ce%ba%ce%bfumis

Ούτε και για το φόνο του Κύπριου φοιτητή Ιάκωβου Κουμή ενοχοποιήθηκε κανείς. Στην πλατεία Συντάγματος υπήρξε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί τόπου βαριά τραυματισμένο. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Κουμής δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια. Το βράδυ της ίδιας μέρας ήταν κλινικά νεκρός…

enet.gr