elas1

Mέ νόμο της χούντας απαγορεύουν τις πορείες και τις συναθροίσεις

Ο υφιστάμενος νόμος για τις διαδηλώσεις είναι το νομοθετικό διάταγμα 794/71. Δεν διαβάσατε λάθος, του 1971.Ισχύει ακόμη. Ο καθηγητής Μανωλεδάκης γύρω στο 1991 ωρυόταν που δεν είχε καταργηθεί.

Η κυβέρνηση του «μπρεστ λιτόφσκ» ούτε καν αυτό δεν κατάργησε. Επίσης, δεν είμαι καν σίγουρος ότι έχει καταργηθεί το βασιλικό διαταγμα του 1968 που βάζει σε κόκκινη γραμμή απαγόρευσης όλη την Αθήνα σχεδόν.

Οι απαγορεύσεις Κλίντον-Μέρκελ-Ομπάμα με τις κόκκινες γραμμές από αυτό το βασιλικό διάταγμα έχουν πάρει την ιδέα. Σαράντα δύο χρόνια μεταπολίτευση ,σαράντα δύο χρόνια απαγόρευση και καταστολή διαδηλώσεων.

Επίσης, ένας ποινικός κώδικας για αδικήματα διαδηλώσεων που ψηφίστηκε γύρω στο 1950.

Ολοταχώς προς τα μέσα του 21ου αιώνα.

via Δημήτρης Μπελαντής

Ειδικός περί συναθροίσεως νόμος είναι το ν.δ.794/1971 που εξακολουθεί να ισχύει (εφόσον εκτελεστικός της ως άνω συνταγματικής διατάξεως νόμος, δεν έχει εκδοθεί) αν και περιέχει αρκετές αντισυνταγματικές διατάξεις. Ισχύουν επίσης το β.δ.168/1972 περί καθορισμού των χώρων όπου απαγορεύεται η πραγματοποίηση συναθροίσεων και το β.δ.269/1972 περί εγκρίσεως του κανονισμού διαλύσεως δημοσίων συναθροίσεων.

Προηγούμενες, τούτων διατάξεις δεν καταργήθηκαν ρητώς, με αποτέλεσμα να υφίσταται μια απαράδεκτη νομοθετική σύγχυση και αβεβαιότητα (Π. Δαγτόγλου : Ατομικά Δικαιώματα Β΄ 1991). ΄Ετσι η υπ΄αριθμ. 11/1962 γνωμοδότηση του Εισαγγελέα Αρείου Πάγου παραπέμπει στο ν. 29/1943 στα άρθρα 299 και 300 του Κανονισμού Χωροφυλακής, στα άρθρα 123 – 128 του κανονισμού της υπηρεσίας στρατευμάτων στις πόλεις στον υπ΄αριθμ. 61/1952 κανονισμό της (πρώην) Αστυνομίας Πόλεων και την υπ΄αριθμ. 76/1954 Αστυνομική Διάταξη της Αστυνομικής Δ/νσης Αθηνών. Οι διατάξεις αυτές δεν έχουν ρητώς καταργηθεί από νεώτερες νομοθετικές κ.λ.π. ρυθμίσεις.

Υπό την ισχύ των ανωτέρω νομοθετικών διατάξεων οι προσήκουσες κατά τη γνώμη μας απαντήσεις στα τεθέντα ερωτήματα έχουν ως εξής :

Ερώτημα πρώτον : Συνάδουν προς την ισχύουσα Συνταγματική τάξη, οι διατάξεις του β.δ.168/1972; Το διάταγμα αυτό που εξεδόθη κατ΄εξουσιοδότηση του άρθρ. 6 παρ. 6 του ν.δ.794/1971 έχει χαρακτήρα «μη αυτοτελούς» διατάγματος με την έννοια ότι η έκδοσή του συνδέεται με την ύπαρξη του εξουσιοδοτικού νόμου, συνεπώς καταργείται αυτοδικαίως μαζί με την κατάργηση του νόμου, δηλαδή του ν.δ.794/1971. Επειδή όμως εξακολουθεί να ισχύει ο νόμος βάσει του άρθρ. 112 παρ. 1 του Συντάγματος (βλ. και Α.Π.782/79 Π.Χρ. ΚΘ΄883) ασφαλώς και το β.δ.168/1972 είναι σε ισχύ.

Περαιτέρω, με το διάταγμα αυτό απαγορεύεται η εν υπαίθρω πραγματοποίηση δημοσίων συναθροίσεων (περί ων η παρ. 2 του άρθρ. 1 ν.δ. 794/1971) και η διέλευση κινουμένων τοιούτων (πορειών) σε ορισμένους δρόμους που αναλυτικώς παρατίθενται. Περιεχόμενο της ελευθερίας της συνάθροισης είναι η ελευθερία οργάνωσης, διεξαγωγής, διεύθυνσης και συμμετοχής στη συνάθροιση. Στην ελευθερία της συνάθροισης ανήκει και η ελευθερία καθορισμού του τόπου και του χρόνου διεξαγωγής της. Όμως καθόλου δεν είναι αντίθετοι στο Σύνταγμα περιορισμοί που αποβλέπουν στην προστασία άλλων εννόμων αγαθών.

Οι κατοικίες λ.χ. των μελών της Κυβερνήσεως, οι Πρεσβείες ξένων κρατών μπορεί να χαρακτηρισθούν ως χώροι στους οποίους δεν επιτρέπεται η διεξαγωγή συνάθροισης ή πορείας. Επίσης Συνταγματική είναι η απαγόρευση πορειών κ.λ.π. κατά την ώρα κυκλοφοριακής αιχμής στις κεντρικές οδικές αρτηρίες των πόλεων, στις εθνικές οδούς κ.λ.π. (βλ. ανωτ. Π. Δαγτόγλου σελ. 742).

Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των μετεχόντων, εφαρμόζονται ανάλογα οι ποινικές διατάξεις των άρθρων 167, 170, 171 Π.Κ. Όμως μεταξύ των ταυτιζομένων διατάξεων του ποινικού κώδικα και των ποινικών διατάξεων του ν.δ.794/1971 θα εφαρμοσθούν εκείνες που περιέχουν τις βαρύτερες ποινικές συνέπειες.

Από την enet διαβάζουμε άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά

Από το 2001 έχουν συνταχθεί τρία διαφορετικά νομοσχέδια με τον ίδιο τίτλο: «Ελευθερία συναθροίσεων και συγκεντρώσεων». Τα τρία αυτά σχέδια φέρουν τη σφραγίδα τριών διαφορετικών υπουργών, του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, του Βύρωνα Πολύδωρα και του Προκόπη Παυλόπουλου. Η δικαιολογητική βάση και των τριών είναι η διατύπωση του άρθρου 11 του Συντάγματος, το οποίο επιτρέπει απαγόρευση των υπαίθριων συναθροίσεων «με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει».

Αυτός ο νόμος που «ορίζει» τα της εφαρμογής του συνταγματικού άρθρου 11 είναι ο σχεδιαζόμενος. Μέχρι σήμερα για να καλυφθεί αυτό το κενό γίνεται κατά περίπτωση χρήση άρθρων του Ποινικού Κώδικα (167 «Αντίσταση», 170 «Στάση», 171 «Θρασύτητα κατά της αρχής»), ρυθμίσεων του Π.Δ. 141/1991 και κυρίως του Ν.Δ. 794/1971 («Περί δημοσίων συναθροίσεων»), του Β.Δ. 168/1972 («Περί καθορισμού των χώρων πόλεων τινών εις τους οποίους απαγορεύεται η πραγματοποίησις δημοσίων συναθροίσεων εν υπαίθρω και η διέλευσις κινουμένων τοιούτων») και του Β.Δ. 269/1972 («Κανονισμός διαλύσεως δημοσίων συναθροίσεων»).

Τα τρία τελευταία είναι δημιουργήματα της χούντας, αλλά αυτό δεν εμποδίζει κανέναν να τα επικαλείται, παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις που έχουν εκφραστεί από νομικούς σχολιαστές ως προς τη συνταγματικότητά τους. Οπως διαπιστώνουμε με τη μελέτη των νέων σχεδίων, τα στελέχη του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και της ΕΛ.ΑΣ. που ανέλαβαν να τα εκπονήσουν εμπνέονται σε μεγάλο βαθμό απ’ αυτά.

ΣΧΕΔΙΟ 1 (2001)

Το νομοσχέδιο που συντάχθηκε το 2001 επί υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και υπουργού Δικαιοσύνης Μιχάλη Σταθόπουλου, είναι το μόνο από τα τρία που έχει δει το φως της δημοσιότητας. Το περιεχόμενό του αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης» (9.3.2001) και μετά το θόρυβο που προκάλεσε το δημοσίευμα, ο σχεδιασμός δεν προχώρησε. Το πνεύμα του νομοσχεδίου είναι σαφώς επηρεασμένο από την περίοδο του «ελλείμματος» ασφάλειας που προηγήθηκε των αντιτρομοκρατικών θριάμβων του καλοκαιριού του 2002 και συνδέεται βεβαίως με τους σχετικούς προβληματισμούς ενόψει της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην κατασταλτική κατεύθυνση του σχεδίου αξιοποιήθηκε και η σχετική γνωμοδότηση (7/1999) του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Από το κείμενο γίνεται σαφής η προσπάθεια να περιγραφεί η συνταγματική απαγόρευση της αστυνομικής παρέμβασης στις συγκεντρώσεις, ενώ καταγράφονται με πολλά λόγια αυτά που το Σύνταγμα αναφέρει μονολεκτικά. Στα πρώτα άρθρα γίνεται διάκριση μεταξύ δημοσίων συναθροίσεων στο ύπαιθρο και σε κλειστό χώρο (όπως ορίζει το Σύνταγμα, το οποίο ρητά απαγορεύει την παρουσία της αστυνομίας σε μη υπαίθριες συγκεντρώσεις), αλλά αμέσως μετά η διάκριση παρακάμπτεται. Το σχέδιο επιβάλλει την ύπαρξη «διοργανωτή» και «επικεφαλής» σε κάθε δημόσια συνάθροιση. Ο διοργανωτής οφείλει να αναγγείλει εγγράφως στην αστυνομική αρχή το αργότερο 24 ώρες πριν την πραγματοποίηση της συνάθροισης «τον ακριβή τόπο, το χρόνο και το σκοπό της συνάθροισης», ενώ ο επικεφαλής οφείλει «να συνεργάζεται με την Αστυνομία».

Στο άρθρο 4 επαναλαμβάνεται (με μείωση της απόστασης) η πρόβλεψη των χουντικών διαταγμάτων για απαγόρευση συγκεντρώσεων έξω από τη Βουλή, τις πρεσβείες κ.λπ: «Δεν επιτρέπεται η πραγματοποίηση συναθροίσεων-συγκεντρώσεων εντός ζώνης ακτίνας 100 μέτρων πέριξ των κτιρίων του Προεδρικού Μεγάρου, του Μεγάρου Μαξίμου, της Βουλής των Ελλήνων και των διπλωματικών αποστολών ξένων χωρών». Οσο για την κυκλοφορία, «οι συναθροίσεις και οι διαδηλώσεις-πορείες πρέπει να διεξάγονται με τρόπο που να μη διαταράσσεται ή να διαταράσσεται μόνο στο μέτρο του απολύτως αναγκαίου η κυκλοφορία. Σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται η κατάληψη ολόκληρου του οδοστρώματος και η πλήρης διακοπή της κυκλοφορίας των οχημάτων».

Στο σχέδιο υπάρχει και μια πρώτη εκδοχή για την απαγόρευση της κουκούλας: «(Οι μετέχοντες σε δημόσια συνάθροιση) απαγορεύεται να καλύπτουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το πρόσωπό τους ή να φέρουν ενδυμασία που προορίζεται για την παρεμπόδιση της αναγνώρισής τους ή άλλα σύμβολα που προσβάλλουν το δημοκρατικό πολίτευμα ή διεγείρουν τη βία».

Οσο για τον τρόπο διάλυσης των συγκεντρώσεων, το σχέδιο Χρυσοχοΐδη προβλέπει τα ακόλουθα: «Ο εκπρόσωπος της αστυνομικής αρχής, μετά από γνώμη του εισαγγελικού λειτουργού, ο οποίος παρίσταται, διατάσσει τη διάλυση της συνάθροισης κάνοντας χρήση κατά την κρίση του, μετά από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, κάθε πρόσφορου για το σκοπό αυτό μέσου, όπως η βίαιη απώθηση, η ρίψη ύδατος από ειδικά προς τούτο οχήματα, η χρήση αστυνομικής ράβδου και η χρήση χημικών μέσων».

Το σχέδιο προβλέπει ποινικές κυρώσεις για όποιον δεν συμμορφώνεται στις διατάξεις του (φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών) και όποιον «ευρισκόμενος μέσα ή πλησίον συνάθροισης ή συγκέντρωσης ρίπτει αντικείμενα από τα οποία προκαλείται ή δύναται να προκληθεί κίνδυνος ζωής ή σωματική βλάβη ή φθορά πραγμάτων» (φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών).

ΣΧΕΔΙΟ 2 (2007)

Το δεύτερο νομοσχέδιο, το οποίο συντάχθηκε επί υπουργού Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα και υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάση Παπαληγούρα το 2007, επαναλαμβάνει τα άρθρα του σχεδίου του 2001 με ορισμένες σοβαρές προσθήκες.

Στο άρθρο 4 σχετικοποιείται η απαγόρευση συγκεντρώσεων έξω από τα δημόσια κτίρια (Βουλή, Μαξίμου, πρεσβείες) με την προσθήκη της φράσης «εκτός εάν τούτο επιτραπεί ρητά με απόφαση της αρμόδιας Αστυνομικής Αρχής, ύστερα από γραπτή αίτηση του διοργανωτή της συνάθροισης, στην οποία προσδιορίζονται οι λόγοι για τους οποίους είναι αναγκαία η πραγματοποίηση εντός της ανωτέρω ζώνης».

Βελτιώνεται και η διατύπωση που αναφέρεται στην παντελή απαγόρευση κατάληψης του οδοστρώματος, με την προσθήκη ότι αυτό αναφέρεται σε «συναθροίσεις στις οποίες μετέχουν λιγότερα των 500 ατόμων».

Πέρα από αυτά τα δύο σημεία, το σχέδιο του 2007 είναι πολύ σκληρότερο από το σχέδιο του 2001. Πρώτη φορά δίνεται το δικαίωμα στην αστυνομία «να κάνει χρήση κατάλληλων τεχνικών μέσων καταγραφής εικόνας και ήχου για τη βεβαίωση της τέλεσης των αδικημάτων και τη σύλληψη των δραστών ύστερα από σχετική εντολή του αρμόδιου εισαγγελέα».

Στα μέσα διάλυσης των συγκεντρώσεων προστίθεται «η χρήση έγχρωμων βολών, η ρίψη έγχρωμου ύδατος για τη διευκόλυνση των συλλήψεων» και η χρήση αστυνομικών σκύλων. Μάλιστα για πρώτη φορά γίνεται επίσημα λόγος για πλαστικές σφαίρες. «Ειδικότερα για τη διάλυση συναθροίσεων κατά τις οποίες λαμβάνουν χώρα σοβαρές αξιόποινες πράξεις, όπως εμπρησμοί και φθορές ξένης ιδιοκτησίας ή επιθέσεις κατά προσώπων που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με ηπιότερα μέσα, η Αστυνομία κάνει χρήση όπλων με πλαστικές βολίδες». Ο κ. Πολύδωρας είχε επιχειρηματολογήσει εκτενώς για τα θαυματουργά αυτά νέα μέσα της ΕΛ.ΑΣ., τα οποία, μάλιστα, είχε ήδη προμηθευτεί το υπουργείο, χωρίς να περιμένει καμιά θεσμική κατοχύρωση.

Εκεί που η σκλήρυνση του νέου σχέδιου γίνεται εμφανής είναι στις προβλεπόμενες ποινικές κυρώσεις. Στο άρθρο 10 ορίζεται ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους για όποιον «με σκοπό να παρεμποδίσει ή να ματαιώσει την πραγματοποίηση συνάθροισης ή συγκέντρωσης διαταράσσει αυτές με βία ή απειλή βίας ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ή καταλαμβάνεται να φέρει αντικείμενα δυνάμενα να προκαλέσουν σωματικές βλάβες ή φθορά πραγμάτων». Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος «παρεμποδίζει ή διακόπτει την οδική κυκλοφορία στις εθνικές οδούς ή σταθμεύει αγροτικά μηχανήματα στις ανωτέρω οδούς».

Η ελάχιστη ποινή φυλάκισης για όποιον «ευρισκόμενος μέσα ή πλησίον συνάθροισης ρίπτει αντικείμενα» τετραπλασιάζεται (από 6 μήνες γίνεται δύο χρόνια), ενώ «κατά παρέκκλιση από τις οικείες διατάξεις του Π.Κ., σε περίπτωση καταδίκης δεν χωρεί μετατροπή ή αναστολή της ποινής και η τυχόν άσκηση έφεσης δεν αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης».

Στο σχέδιο Πολύδωρα έχουν προστεθεί και τρία άρθρα που ενισχύουν τον ιδιώνυμο χαρακτήρα των αδικημάτων που περιγράφονται σ’ αυτό. Με το πρώτο άρθρο προβλέπεται η άμεση δέσμευση περιουσιακών στοιχείων των κατηγορουμένων για τα σχετικά αδικήματα κατά τη διάρκεια της τακτικής ανάκρισης. Με το δεύτερο άρθρο το Δημόσιο μπορεί «να αξιώσει ενώπιον των αρμοδίων πολιτικών δικαστηρίων από τον αμετακλήτως καταδικασθέντα σε ποινή τουλάχιστον τριών μηνών κάθε περιουσία που αυτός έχει αποκτήσει». Το δικαίωμα αυτό του Δημοσίου δεν υπόκειται σε παραγραφή. Προβλέπεται, μάλιστα, και άσκηση της ίδιας αξίωσης του Δημοσίου κατά των συγγενών του καταδικασμένου.

Υπάρχει, τέλος, και άρθρο «προστασίας μαρτύρων», το οποίο επαναλαμβάνει όσα προβλέπει ο τρομονόμος, δηλαδή η κατάθεση «προστατευόμενων» μαρτύρων με χρήση ηλεκτρονικών μέτρων και η «μη αναγραφή στην έκθεση εξέτασης του ονόματος, του τόπου γέννησης, κατοικίας και εργασίας, του επαγγέλματος και της ηλικίας του».

ΣΧΕΔΙΟ 3 (2009)

Το τρίτο σχέδιο εκπονήθηκε το 2009 επί υπουργών Δημόσιας Τάξης Προκόπη Παυλόπουλου και Δικαιοσύνης Νικόλαου Δένδια. Είναι σημαδεμένο από την κριτική που υπέστη ο κ. Παυλόπουλος για τη στάση της ΕΛ.ΑΣ. το Δεκέμβρη του 2008 και αποτελεί μια ακόμα σκληρότερη εκδοχή. Ηδη από τα πρώτα άρθρα γίνεται σαφής αυτή η σκλήρυνση. Ο «επικεφαλής» της συνάθροισης είναι υποχρεωμένος «όταν οι μετέχοντες στη συνάθροιση εκτρέπονται να τους καλεί να συμμορφωθούν και σε περίπτωση μη συμμόρφωσης να απομακρύνεται ο ίδιος από τη συνάθροιση και να ενημερώνει την αστυνομία».

Η απαγόρευση στους διαδηλωτές να φέρουν όπλα γίνεται με εξαντλητική περιγραφή: «(απαγορεύεται να φέρουν) εκρηκτικές ή εύφλεκτες ύλες, χημικές ουσίες, πυροτεχνήματα, γάντια με άμμο, κάθε είδος μεταλλικής συσκευασίας (;), πιστόλια κρότου, υποδήματα με εξωτερικό μεταλλικό έλασμα, περικνημίδες, προστατευτικά αγκώνα, μηχανισμούς εκτόξευσης αντικειμένων και γενικά εξοπλισμό και αντικείμενα που είναι πρόσφορα για επίθεση φθοράς ή άμυνα, έστω κι αν τα αντικείμενα αυτά σχετίζονται με την επαγγελματική δραστηριότητα του μετέχοντος στη συνάθροιση».

Στη διάταξη περί κουκούλας έχει προστεθεί και η απαγόρευση «πρόσθετης περούκας και γενειάδας». Στα μέσα διάλυσης των συναθροίσεων καταγράφονται καινούριες εμπνεύσεις και αυστηρότερες διατυπώσεις των παλιότερων: «Βίαιη απώθηση, ρίψη ύδατος από ειδικά προς τούτο οχήματα, ρίψη έγχρωμου ύδατος για τη διευκόλυνση των συλλήψεων, χρήση της αστυνομικής ράβδου και αστυνομικών σκύλων, χημικών μέσων, μηχανοκίνητων οχημάτων για την απομάκρυνση οδοφραγμάτων και συρματοπλέγματος». Προβλέπεται ακόμα ότι «για τη διάλυση συναθροίσεων κατά τις οποίες λαμβάνουν χώρα σοβαρές αξιόποινες πράξεις» η αστυνομία «δύναται να κάνει χρήση μη θανατηφόρων όπλων, όπως συσκευών εκτόξευσης ελαστικών μπαλών (σ.σ.: ευφημισμός για τις πλαστικές σφαίρες) και χρωμοσφαιρών καθώς και χειροβομβίδων εκτόνωσης ελαστικών τεμαχίων».

Στην ποινική αντιμετώπιση των παραβατών έχει διπλασιαστεί ο προβλεπόμενος χρόνος φυλάκισης, ενώ έχουν προστεθεί και νέα αδικήματα. Με τις νέες διατάξεις τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών «όποιος μετέχει σε παράνομη συνάθροιση», ενώ με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον δύο χρόνων «όποιος παραμένει σε πλήθος που προβαίνει σε αξιόποινες πράξεις» και «όποιος προφορικώς ή εγγράφως ή τηλεφωνικώς ή μέσω Διαδικτύου προσκαλεί σε συνάθροιση και προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη κακουργήματος ή πλημμελήματος».

Απορία η υποτιθέμενη ¨αριστερή» κυβέρνηση πότε θά κηρύξει στρατιωτικό νόμο;

Μέχρι καί ο πρώην αστυνομικός διευθυντής Κωνσταντίνος Μιχαιρίνας τους τρολάρει μέσω του προσωπικού  του λογαριασμού στό f/b

Γράφοντας τα εξής:

«Πως αλλάζουν τα πράγματα. Διαβάζω ανακοινώσεις για απαγόρευση πορειών και συναθροίσεων το προσεχές διήμερο και με πιάνουν τα κλάματα. Που είναι όλοι αυτοί οι γενναίοι αριστεροί πολεμιστές, τι έγιναν χάθηκαν; Όχι μεταλλάχθηκαν, έγιναν κυβέρνηση τώρα και γνωρίζουν ότι χωρίς Αστυνομία ούτε βήμα. Πρώτη φορά αριστερά. Ας κάνει διαφορετικά. Δημαγωγοί!»

Για την ιστορία, ο Κ.Μιχαιρίνας ήταν ο Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής που με δική του πρωτοβουλία έδωσε εντολή να φύγουν τα κάγκελα από τη Βουλή, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε στις εκλογές.

Η Ελπίδα πήγε περίπατο…

Lefteria