Μια αληθινή Χριστουγεννιάτικη ιστορία…

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου, γύρω στις 9 και το μετρό ήταν κατάμεστο, όπως κάθε μέρα βέβαια τέτοια ώρα. Εκατοντάδες άνθρωποι μέσα στα βαγόνια, καθοδόν για τις δουλειές τους. Άλλοι λαγοκοιμούνται στα καθίσματα, άλλοι χαζεύουν στο κινητό, άλλοι ακούνε μουσική, οι περισσότεροι χαμένοι στις σκέψεις τους, αμίλητοι. Ένα κλασσικό πρωινό δηλαδή, λίγο πριν φτάσεις στη δουλειά…

Στον Ευαγγελισμό μπαίνει μια γυναίκα γύρω στα 40 πρέπει να ήταν, με τα τρία της παιδιά. Με το που έκλεισε η πόρτα και ξεκίνησε το βαγόνι, άρχισε να αφηγείται την ιστορία της.

Άνεργη, χωρισμένη με τρία παιδιά. Δεν ικέτευε για χρήματα, αυτό που ζητούσε ήταν τρόφιμα για εκείνη και τα παιδιά της. Ένα κρουασάν, ένα τοστ, για να φάνε. Δεν ήταν ρακένδυτη, ούτε αυτή ούτε τα παιδιά της. Δεν κλαιγόταν. Απλά εξιστορούσε πως έμεινε άνεργη, ότι έχει 10 μήνες που δεν έχει σταυρώσει μεροκάματο, ότι τελείωσε το ταμείο ανεργίας.

Θα μου πεις εδώ, ε ωραία, κάθε μέρα τέτοιες ιστορίες ακούς στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Έτσι είναι, έχεις δίκιο. Σε καθημερινή βάση στο τραίνο, στο μετρό ακούμε τέτοιες ιστορίες.

Κάποια στιγμή κάποια γυναίκα φώναξε από το βάθος. «Ελάτε ρε παιδιά, ας δώσουμε όλοι από κάτι. Ας βοηθήσουμε». Αυτό ήταν!

Λες και μας ξύπνησε από τον λήθαργο που έχουμε πέσει όλοι. Ξάφνου βλέπεις όλον τον κόσμο να ανοίγει τις τσάντες του και να δίνει ότι μπορεί στη γυναίκα και τα παιδιά της. Τοστ, κρουασάν, φρούτα, γλυκά. Κάποιες γυναίκες έδωσαν πράγματα από τα ψώνια τους. Μακαρόνια, ρύζια και άλλα συσκευασμένα τρόφιμα. Ένας χαμός από το πουθενά μέσα στο βαγόνι. Όλοι να χαμογελούν και να θέλουν να δώσουν κάτι στη γυναίκα που είχε μείνει αποσβολωμένη να μας κοιτάει. Κάποιοι της πρότειναν να της δώσουν λεφτά, αλλά δεν τα δέχθηκε. Μόνο τρόφιμα έλεγε, μόνο τρόφιμα…

Η φωνή που ακούστηκε από το βάθος για να βοηθήσουμε, μας θύμισε το αυτονόητο. Ότι όλοι είμαστε άνθρωποι, ότι όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε. Όσο δύσκολα και να περνάμε πάντα υπάρχουν κάποιοι που περνάνε δυσκολότερα. Και αν είναι στο χέρι μας να βοηθήσουμε, θα πρέπει να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς φωνή από το βάθος…

Πιστεύω πως όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί σήμερα νοιώσαμε μια αγαλλίαση ψυχής. Ένα καθαρτήριο ψυχής για όλα όσα έχουμε ζήσει μια ολόκληρη χρονιά. Αν υπάρχει πνεύμα των Χριστουγέννων πρέπει να μας άγγιξε εκείνη την ώρα…

Και ευχαριστούμε την φωνή από το βάθος που έμοιαζε να είναι η φωνή της συνείδησής μας…

Σπύρος Πλουμίδης

Advertisements