Η υπόθεση Κουσουρή

Tο «κατόρθωμα» της δικαιοσύνης να τιμωρήσει αυστηρότερα κάποιον ο οποίος έβρισε τους χρυσαυγήτες που του έσπαγαν το μαγαζί, από τον φασίστα που πλάκωσε έναν άνθρωπο με στειλιάρι και τον έστειλε στο νοσοκομείο.

Έχουμε μάθει να θεωρούμε ως δεδομένη την ανοχή τής αστυνομίας στους χρυσαυγήτικους τραμπουκισμούς και δεν εκπλησσόμαστε όταν αυτή η ανοχή εξελίσσεται σε διευκόλυνση ή και σε υποστήριξη, αλλά μάλλον δεν έχουμε εστιάσει όσο πρέπει στην εξαιρετική καλομεταχείριση (η οποία, σε πολλές περιπτώσεις, εξικνείται μέχρι την ιδιότυπη ασυλία) που συχνά απολαμβάνουν οι χρυσαυγήτες μέσα στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων, παρ’ ότι η «ευαισθησία» τής δικαιοσύνης στα εγκλήματα των νεοναζί είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια.

Στις 16 Ιουνίου 1998, στα δικαστήρια της Ευελπίδων γίνονται δυο δίκες.
Στην μία, κατηγορούμενοι είναι κάποιοι διαδηλωτές, οι οποίοι είχαν συλληφθεί για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις κατά του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθηγητών. Στην άλλη, κάποια φασιστοειδή κατηγορούνται για ξυλοδαρμό πέντε μελών τής ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση), που μοίραζαν φυλλάδια. Για συμπαράσταση στους ομοίους τους, μαζεύονται καμμιά δεκαριά χρυσαυγήτες, με πρώτο και καλύτερο το πρωτοπαλλήκαρο του Μιχαλολιάκου Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, γνωστό με το ψευδώνυμο «Περίανδρος», η άριστη σχέση τού οποίου με τον αρχηγό είναι τέτοια ώστε ο Ανδρουτσόπουλος τον αποκαλεί «Κάτμαν» (λόγω ομοιότητας προς το τηλεοπτικό «παρατράγουδο» της Πάνια). Σε συμπαράσταση των πρώτων, δεκάδες φοιτητές και εκπαιδευτικοί οργανώνουν εκδήλωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια.
Ανάμεσά τους και τρεις φίλοι: ο αδιόριστος εκπαιδευτικός Γιάννης Καραμπατσόλης, ο φοιτητής τού Πολυτεχνείου Ηλίας Φωτιάδης και ο Δημήτρης Κουσουρής, μέλος τού κεντρικού συμβουλίου τής Ε.Φ.Ε.Ε.
------------------
 
Ο Δημήτρης Κουσουρής τότε…
Λίγο μετά το μεσημέρι, οι κατηγορούμενοι διαδηλωτές αθωώνονται, το πλήθος των συμπαραστατών τους διαλύεται και οι τρεις φίλοι κάθονται στο καφενεδάκι απέναντι από τα δικαστήρια για να πιουν έναν καφέ. Για κακή τους τύχη, γίνονται αντιληπτοί από τους χρυσαυγήτες, οι οποίοι χυμάνε πάνω τους αιφνιδιαστικά, χτυπώντας με ρόπαλα. Ο Καραμπατσόλης σηκώνει τα χέρια, προφυλάσσει το κεφάλι του και προλαβαίνει να απομακρυνθεί τρέχοντας. Ο Φωτιάδης δέχεται μια ματσουκιά στο κεφάλι πριν προλάβει να το βάλει στα πόδια και τρώει τις υπόλοιπες στην πλάτη αλλά, ευτυχώς. αποδεικνύεται ταχύτερος από τον φασίστα που τον κυνηγάει και καταφέρνει να ξεφύγει. Πίσω μένει μόνο ο δύστυχος Κουσουρής, ο οποίος δεν προλαβαίνει να μαζεύει ροπαλιές στο κεφάλι. Οι ροπαλιές συνεχίζονται ακόμη κι όταν το θύμα σωριάζεται στο έδαφος.
Όταν οι χρυσαυγήτες αποχωρούν, κανείς δεν πιστεύει ότι ο αιμόφυρτος Κουσουρής ζη. Ευτυχώς, το ασθενοφόρο φτάνει γρήγορα και ο νεαρός μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όπου θα χρειαζόταν να μείνει στην εντατική περισσότερο από έναν μήνα. «Τον έσωσε η έγκαιρη μεταφορά στο νοσοκομείο και το νεαρό της ηλικίας του», είπε αργότερα ο νευροχειρουργός τού Ιατρικού Κέντρου Γρηγόρης Γεωργακόπουλος.
Παρά την σοβαρότητα του περιστατικού, η αστυνομία δεν κάνει καμμία έρευνα και, φυσικά, καμμία σύλληψη.
Στο βιβλίο συμβάντων τού τοπικού αστυνομικού τμήματος δεν καταγράφεται τίποτε! Η καφετέρια ανήκε σε σύζυγο αστυνομικού του τμήματος Εξαρχείων, ο οποίος ήταν παρών την ώρα της επίθεσης αλλά θεώρησε σωστό να μην αναφέρει τίποτε στην υπηρεσία του! Τα όργανα που κατέφτασαν, δεν καταγράφουν κανέναν αυτόπτη μάρτυρα! Η ηγεσία τής ΕΛΑΣ περιορίζεται σε μια κατάπτυστη ανακοίνωση σχετικά με το περιστατικό, βάζοντας θύτες και θύματα στο ίδιο τσουβάλι: «Πρόκειται για διαμάχη ακροκινούμενων ομάδων»(!). Κι όμως, αυτόκλητοι μάρτυρες φροντίζουν να ενημερώσουν αμέσως την αστυνομία ότι, πλην του Περίανδρου, ανάμεσα στους τραμπούκους βρίσκονταν ο αδελφός του Νίκος, τα περιώνυμα αδέλφια Σωκράτης και Χρυσόστομος-Χαρίλαος Κουσουμβρής (ο Χάρης Κουσουμβρής ήταν μεταξύ εκείνων που δικάζονταν), ο Γιάννης Βουλδής και άλλοι.
Όταν συνέρχεται ο Κουσουρής, αναγνωρίζει τον Περίανδρο χάρη σε μια φωτογραφία που είχε δημοσιεύσει η Ελευθεροτυπία. Πλην του Περίανδρου, οι τρεις φίλοι αναγνωρίζουν άλλους τέσσερις χρυσαυγήτες και αποφασίζουν να καταθέσουν μήνυση. Τότε και μόνο τότε αποφασίζουν να δραστηριοποιηθούν οι διωκτικές αρχές. Το ένταλμα σύλληψης του Ανδρουτσόπουλου, με την κατηγορία για απόπειρα ανθρωποκτονίας, εκδίδεται στις 20 Ιουλίου αλλά ο Περίανδρος έχει φροντίσει να εξαφανιστεί. Τρεις μέρες μετά, η αστυνομία δηλώνει ότι ο καταζητούμενος βρίσκεται στην Βενεζουέλα (όπου γεννήθηκε). Όμως, οι δικηγόροι τού Κουσουρή ερευνούν το θέμα και καταγγέλλουν ότι ουδεμία είσοδος ή έξοδος του Περίανδρου έχει καταγραφεί στις υπηρεσίες ελέγχου και διαβατηρίων.
Η αναζήτηση του φυγόδικου φασίστα βγάζει πολύ γέλιο και πολύ κλάμα.
Τρεις πρώην χρυσαυγήτες καταγγέλλουν στην αστυνομία ότι ο Περίανδρος δεν είναι στο εξωτερικό αλλά κρύβεται μέσα και γύρω από την Αθήνα (*). Οι αστυνομικοί τον αναζητούν στο σπίτι του στο Ψυχικό αλλά η προσπάθειά τους εξαντλείται στο να χτυπήσουν το κουδούνι και να φύγουν άπρακτοι επειδή… δεν τους άνοιξε κανείς την πόρτα. Άλλη πληροφορία αναφέρει ότι ο καταζητούμενος κρύβεται εναλλάξ σε δυο μοναστήρια κοντά στην Αθήνα αλλά η αστυνομία εκτιμά ότι δεν χρειάζεται να ερευνήσει το ζήτημα. Αστυφύλακας αναφέρει κανονικά ότι ο Ανδρουτσόπουλος εμφανίστηκε στην Καλλιθέα αλλά ουδείς μπήκε στον κόπο να στείλει επί τόπου έστω ένα περιπολικό. Τον Ιούλιο του 1999, ανώνυμο τηλεφώνημα ενημερώνει την αστυνομία ότι ο Περίανδρος παρευρίσκεται στην κηδεία τού δικτάτορα Παπαδόπουλου αλλά και πάλι ουδείς συγκινείται. Το ωραιότερο, όμως, είναι ότι για τον εντοπισμό τού Ανδρουτσόπουλου δεν συστήθηκαν ποτέ ομάδες αναζήτησης, τακτική κοινή ακόμη και για τον εντοπισμό ατόμων που καταζητούνται για ληστεία και όχι για απόπειρα δολοφονίας (**). 
Από αριστερά: Νίκος Μιχαλολιάκος, Χρήστος Παππάς, Αντώνης «Περίανδρος» Ανδρουτσόπουλος (1992).
Εν πάση περιπτώσει, τα χρόνια περνούν και το πρωτοπαλλήκαρο του Μιχαλολιάκου παραμένει άφαντο.
Με τα πολλά, το 2004 τα αδικήματα πλημμεληματικού χαρακτήρα (παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία, σύσταση και συμμορία) διαχωρίζονται από τα κακουργηματικά (εν όψει του σοβαρού κινδύνου να παραγραφούν), ο Ανδρουτσόπουλος δικάζεται ερήμην γι’αυτά και καταδικάζεται σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση.
Περίανδρος_Κάτμαν
Περίανδρος και Κάτμαν. Αρχηγός και υπαρχηγός στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Η παράδοση του Ανδρουτσόπουλου προκαλεί αναστάτωση στην Χρυσή Αυγή.
Ο Μιχαλολιάκος, αντιδρώντας σπασμωδικά, κλείνει τα γραφεία τής οργάνωσης, διακόπτει την έκδοση του περιοδικού και στέλνει τους ανθρώπους του… διακοπές. Η μόνη σύνδεσή του με τον υπάρχηγό του είναι ότι την υπεράσπιση του Περίανδρου αναλαμβάνει ο αδελφός του, το γνωστό ακροδεξιό μπουμπούκι Τάκης Μιχαλόλιας. Στην δίκη, η οποία διεξάγεται στις 20, 22 και 25/9/2006, οι χρυσαυγήτες λάμπουν διά της απουσίας τους, τόσο ως συμπαραστάτες (μόνο την τρίτη μέρα εμφανίστηκαν) όσο και ως μάρτυρες. Ο Μιχαλόλιας κάλεσε μόλις δυο υπέργηρους μάρτυρες υπεράσπισης: τον οικογενειακό γιατρό των γονιών τού κατηγορουμένου και τον πρώην μητροπολίτη Νοτίου Αμερικής, ο οποίος είχε βαφτίσει τον κατηγορούμενο προ 39 ετών.
Ο Περίανδρος δέχεται την παρουσία του στην Ευελπίδων αλλά αρνείται ότι χτύπησε τον Κουσουρή, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «είμαι εθνικιστής, όχι δολοφόνος». Τελικά, το δικαστήριο τον καταδικάζει για τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας σε κάθειρξη 21 ετών.
Ο Ανδρουτσόπουλος ασκεί έφεση, η οποία εκδικάζεται στις 18/3/2009 στην μεγάλη αίθουσα τελετών τού Αρείου Πάγου.
Τα υψηλόβαθμα στελέχη της οργάνωσης λείπουν και πάλι αλλά στην αίθουσα μαζεύονται αρκετοί ομοϊδεάτες ενώ στην ομάδα υπεράσπισης, πλην του Μιχαλόλια, συμμετέχουν και οι δικηγόροι Γιάννης Ηρειώτης (συνήγορος του Ηλία Κασιδιάρη στην υπόθεση με την Βαβαγιάννη) και Θόδωρος Μαντάς. Αυτή την φορά ο Ανδρουτσόπουλος δεν θέλει κανένα μάρτυρα υπεράσπισης.
«Σημείωση: Εκείνη την εποχή, η Χρυσή Αυγή πρόβαλλε την άποψη ότι ο Ανδρουτσόπουλος διωκόταν για τις ιδέες του. Αυτό δεν μας παραξενεύει, αφού πάντοτε οι φασίστες προσπαθούν να ντύσουν τα εγκλήματά τους με ιδεολογικό μανδύα. Πάντως, θα ήθελα να ακούσω πώς εξηγούν το φαινόμενο να δικάζεται ο υπαρχηγός τους λόγω ιδεολογίας αλλά ο αρχηγός όχι απλώς ως μάρτυρας υπεράσπισης να μην εμφανίζεται αλλά ούτε καν στο ακροατήριο να παρευρίσκεται για ηθική συμπαράσταση. Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, ότι στο ακροατήριο δεν βρέθηκε κανένας από τους χρυσαυγήτες για τους οποίους είχε καταγγελθεί ότι βρίσκονταν στις 16/6/1998 στην Ευελπίδων. «
ΑΜΕ_Περίανδρος
Συνθήματα των Α.Μ.Ε., που «δικαιώνουν» την επιείκεια του δικαστηρίου
Το εφετείο δείχνει εντυπωσιακό πνεύμα επιείκειας, καθώς δέχεται την απόπειρα ανθρωποκτονίας μόνο για τον Κουσουρή ενώ μετατρέπει τις απόπειρες κατά των Καραμπατσόλη και Φωτιάδη σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες, εκτιμώντας ότι τα τραύματά τους ήσαν λιγώτερο σοβαρά από εκείνου και δεν τους έφεραν στο κατώφλι τού θανάτου. Μόνο που το έγκλημα των επικίνδυνων σωματικών βλαβών έχει ήδη παραγραφεί, οπότε ο δράστης απαλλάσσεται αυτοδικαίως από κάθε δίωξη. Έτσι, τα 21 χρόνια τής πρώτης δίκης μειώνονται σε 12, οπότε, όντας ήδη τρία χρόνια στην φυλακή, ο Περίανδρος θα αποφυλακιζόταν σε τέσσερα χρόνια, έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής του. Οι χρυσαυγήτες έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι την ώρα που ο Κουσουρής και οι υπόλοιποι αντιφασίστες αποχωρούν φουρκισμένοι από την αίθουσα…
Θα κλείσουμε την αφήγησή μας με μερικά στιγμιότυπα από την τελευταία αυτή δίκη τού Αντώνη Ανδρουτσόπουλου.
Εκείνη την ημέρα, η είσοδος στο αμφιθέατρο φρουρείται από δυο διμοιρίες των ΜΑΤ ενώ η ίδια η αίθουσα είναι χωρισμένη στην μέση από μια ζώνη αστυνομικών. Για κάποιον ανεξήγητο (;) λόγο, οι συμπαραστάτες των τριών θυμάτων (εκπαιδευτικοί και φοιτητές μέλη τού ΝΑΡ, όπου είναι ενταγμένος ο Κουσουρής, οπαδοί άλλων αριστερών σχημάτων και λοιποί αντιφασίστες) έχουν τοποθετηθεί στις πίσω θέσεις ενώ οι πρώτες σειρές καθισμάτων έχουν κρατηθεί για τους χρυσαυγήτες.
Καθώς μπαίνει ο Ανδρουτσόπουλος στην αίθουσα, οι ομοϊδεάτες του σηκώνονται όρθιοι χτυπώντας προσοχή αλλά ουδείς βρίσκεται να τους κάνει την παραμικρή παρατήρηση. Η ίδια απάθεια δικαστών και αστυνομικών παρατηρείται όταν οι χρυσαυγήτες βροντοφωνάζουν το σύνθημα «Όχι φυλακές για τους εθνικιστές» την ώρα που το δικαστήριο αποσύρεται για να εκδώσει την ετυμηγορία του. Φυσικά, κανείς δεν περίμενε να συμβεί κάτι διαφορετικό όταν, μετά την ανακοίνωση της απόφασης που έρριχνε τον φαλαγγάρχη τους στα μαλακά, οι ικανοποιημένοι φασίστες ξέσπασαν σε συνθήματα τύπου «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή», «Αναρχικοί και μπολσεβίκοι αυτή η γη δεν σας ανήκει» κλπ.
Προφανώς, η δικαιοσύνη είναι και κουφή, εκτός από τυφλή…
Eπίλογος. -Όσο ο Ανδρουτσόπουλος ήταν καταζητούμενος, η οργάνωσή του τον είχε περί πολλού, θεωρώντας τον ως αδίκως διωκόμενο (*). Όταν παραδόθηκε, η έντονη υποστήριξη άρχισε να κοπάζει. Μετά το εφετείο και ενώ ο πρώην υπαρχηγός είχε χολωθεί από την στάση τού «Κάτμαν», άρχισαν δειλά-δειλά να γίνονται αναφορές (κυρίως από τον Παναγιώταρο) περί συνεργασίας του με την δικαιοσύνη. Ενάμισυ χρόνο μετά την αποφυλάκισή του, ο Ανδρουτσόπουλος δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή, όπου κατηγορούσε την ηγεσία τής οργάνωσης για έλλειψη συμπαράστασης και αχαριστία.
Σήμερα, ο Περίανδρος ηγείται της οργάνωσης «Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές» (Α.Μ.Ε.), η οποία αυτοπαρουσιάζεται ως η αυθεντική έκφραση του νεοναζισμού στην Ελλάδα, «ενάντια στην ξεπουλημένη Χρυσή Αυγή».
———————————————–
(*) «Να εξετάσει η ελληνική δικαιοσύνη, προς την οποία έχουμε απόλυτο εμπιστοσύνη, την περίπτωση ο Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος να υπεδείχθη ως ένοχος από τα δυσαρεστημένα μέλη (ενν.: της Χρυσής Αυγής) και με τη συνεργασία κάποιων δημοσιογράφων κατασκευάστηκε ένοχος» [εφημερίδα Χρυσή Αυγή, 13/11/1998].
Πηγές
Advertisements