Χούντα-Τα άγνωστα ματωμένα δρομολόγια του μαρτυρίου

Ενας άγνωστος, αταύτιστος και θρυλούμενος από στόμα σε στόμα των κρατουμένων της χούντας μέχρι σήμερα τόπος μαρτυρίου αποκαλύπτεται και επιβεβαιώνεται μέσα από τις καταθέσεις του οδηγού της ΚΥΠ Α.Π. που δημοσιεύει σήμερα η «Εφ.Συν.». Πρόκειται για ένα παραγνωρισμένο μέρος από τη δικογραφία για τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γιώργη Τσαρουχά στις 9 Μαΐου 1968.

Μέσα από τις καταθέσεις του οδηγού αποκαλύπτεται η εναγώνια προσπάθεια του «μικρού ψαριού» να αποφύγει τις όποιες ευθύνες του, στη βάση της λογικής «εγώ τη δουλειά μου έκανα».

Από την ΚΥΠ…

Το ματωμένο δρομολόγιο είχε αφετηρία τα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ’ Σώμα Στρατού και κατάληξη στο 561 Τ.Π. (σημερινό «Στρατόπεδο Μακρή» και στρατιωτικό κυνοκομείο), στο οποίο οι «κουκουλωμένοι» βασανίζονταν. Το 561 Τ.Π. ήταν το «τυφλό» σημείο, ο στρατιωτικά προφυλαγμένος χώρος που εξαφάνιζε τις κραυγές των αγωνιστών, διέθετε… εξασφαλισμένη σιωπή κι ήταν εκείνο το σημείο όπου γίνονταν οι βασανισμοί αλλά και οι εικονικές εκτελέσεις.

stratopedo-makri_0 (1)
Το στρατόπεδο Μακρή τότε ονομαζόταν 561Τ.Π. Εκεί μετέφεραν από την ΚΥΠ τους κρατούμενους για να τους βασανίσουν ακόμη και για να τους… εκτελέσουν εικονικά

Στις 28 Μαΐου 1975 ο 32χρονος τότε Α.Π., υπάλληλος της ΚΥΠ, δίνει την πρώτη κατάθεση για την υπόθεση της δολοφονίας Τσαρουχά. Περιγράφει με λεπτομέρειες τα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ’ Σ.Σ. και αρνείται ότι έλαβε μέρος στην επιχείρηση σύλληψης του Τσαρουχά στις 8 Μαΐου 1968 ή ότι γνωρίζει οτιδήποτε για τον θάνατό του. Δεν θυμάται καν αν ήταν υπηρεσία εκείνο το βράδυ, παρότι έλαβε εύφημη μνεία για την επιχείρηση. Χαρακτηριστικό της στάσης του, το απόσπασμα από την κατάθεση (τηρείται η ορθογραφία του κειμένου).

eggrafo
Φως στα ιστορικά γεγονότα μιας σκοτεινής περιόδου ρίχνει το ντοκουμέντο που δημοσιεύουμε για πρώτη φορά, με την κυνική κατάθεση του οδηγού της ΕΥΠ, ο οποίος ερωτηθείς γιατί έλαβε εύφημη μνεία για τον αγώνα κατά του κομμουνισμού, απάντησε ότι ήταν απλός οδηγός αλλά… καλός αφού δεν έκανε ούτε μία γρατσουνιά στο αυτοκίνητο

«ΕΡΩΤΗΣΙΣ. Γνωρίζετε εάν μέσα στη μονάδα σας κατά τον μήνα Μάιον 1968 εγένοντο βασανιστήρια, και ποίοι ενδεχομένως οι βασανιστές;

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ. Τέτοιο πράγμα εγώ δεν άκουσα και ούτε υπέπεσε στην αντίληψίν μου. Δεν γνωρίζω εάν οι ανώτεροί μου στην μονάδα που υπηρετώ ησχολούντο με την δίωξιν κομμουνιστών κατά το παρελθόν. Με το επιβατηγό αυτοκίνητο που οδηγώ μετέφερα πολλά άτομα προς την μονάδα μου, αλλά τι φρονημάτων ήταν αυτά τα άτομα δεν γνώριζα».

Στις 30 Αυγούστου 1975 ο Α.Π. επαναλαμβάνει τα ίδια και μάλιστα απορώντας διαψεύδει τον Α. Ηλιακόπουλο, ο οποίος είχε καταθέσει πως «…προ της αφίξεως του ιατρού εισήλθα εις τα γραφεία της ΚΥΠ όπου είδα παρόντες τους…. τον ιδιότην οδηγόν ΑΠ… έχω να διευκρινίσω ότι εγώ ήκουσα τον Κουρκουλάκον να αναφωνή “έναν γιατρό έναν γιατρό” πλην όμως προ αυτού είχε αναφωνήσει αυτήν την φράσιν ο ιδιότης οδηγός της ΚΥΠ ΑΠ…».

Και ξαφνικά θυμήθηκε

Στις 8 Νοεμβρίου 1975 ο Α.Π. δίνει συμπληρωματική κατάθεση στην οποία η μνήμη του «φρεσκάρεται» μέχρι του σημείου που θυμάται ότι «ο Ηλιακόπουλος όπως τον εγνώρισα την εποχήν εκείνην στη μονάδα μας ήτο αυθόρμητος χαρακτήρας και πολλές φορές παινευόταν ότι ήτο άριστος στο δουλειά του. Ομοίως έχω ακούσει ότι στην μονάδας μας ο Ηλιακόπουλος παινευόταν ότι με το μαστίγιο έβγαζε την αλήθεια. Αυτό το πράγμα το έλεγε ο ίδιος, καυχώμενος και δεν το έχω ακούσει μόνον εγώ αλλά και άλλοι…».

Και πέντε μήνες αργότερα, στις 31 Μαρτίου 1976, ο Α.Π. μιλά πρώτη φορά ανάμεσα σε άλλα για τα νυχτερινά δρομολόγια των «κουκουλωμένων» με γραφειοκρατικό κυνισμό:

«Βέβαια κατά τις νυκτερινές ώρες έτυχε κατά το παρελθόν να εκτελέσω υπηρεσίαν. Στο 561 Τ.Π. πήγαινα με το αυτοκίνητον, εκτελώντας υπηρεσίαν, συλληφθέντα άτομα. Σ’ αυτές τις φορές που πήγαινα εκεί συνόδευε τους συλληφθέντες κατά κανόνα ο κ. Κουρκουλάκος και κάνα δυο φορές ο Ηλιακόπουλος.

Οσες φορές πηγαίναμε εκεί τους συλληφθέντας ο επικεφαλής που τους συνόδευε, όπως έβλεπα, μου έδιδε εντολή ή να παραμείνω εντός του χώρου του στρατοπέδου του 561 Τ.Π. ή εάν τύχαινε να αργήση μου έλεγε να φύγω στην Θεσσαλονίκη και να ξαναγυρίσω.

Οσες φορές ήμουν μεσ’ στο στρατόπεδο του 561 Τ.Π. ποτέ δεν κατέβαινα από το αυτοκίνητον μου. Εκεί μεταφέροντο συλληφθέντες κουκουλωμένοι με κουβέρτα, προδήλως για να μην βλέπουν ούτοι πού τους πηγαίναμε.

Κάποτε απεκάλεσα τον κ. Κουρκουλάκο με τόνομά του επί παρουσία συλληφθέντων ατόμων και όταν ο Κουρκουλάκος βρέθηκε μόνος του μαζύ μου, μου απείλησε ότι θα με απολύση εάν θα τον ξαναπώ με τόνομά του μπροστά σε τρίτους.

Αν οπλοφορούσε ο Κουρκουλάκος ή ο Ηλιακόπουλος δεν γνωρίζω, πάντως όμως τον Κουρκουλάκο τον έβλεπα που είχε πάντοτε πρόχειρο το πιστόλι του και μάλιστα το είχε μπροστά στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου του, δηλαδή του υπηρεσιακού.

Με ερωτάτε τι εγένετο στο 561 Τ.Π. όταν πήγαιναν εκεί τους συλληφθέντες και σας απαντώ ότι δεν γνωρίζω, αλλά πάντως εκεί δεν γνωρίζω τι τους έκαναν.

Οταν έπαιρνα εν συνεχεία άτομα από εκεί τα πήγαινα πάλι στην μονάδα μας (σημ.: τα γραφεία της ΚΥΠ), φυσικά με επικεφαλής τους ανωτέρω που σας ανέφερα, αλλά δεν μπορώ να ξέρω εάν ήσαν κακοποιημένα τα άτομα αυτά επειδή τα είχαν κουκουλωμένα με κουβέρτες.

Τον κ. Αναστασιάδην ποτέ εγώ δεν τον πήγα στο 561 Τ.Π. Εκτός από τους ανωτέρω (Κουρκουλάκο – Ηλιακόπουλο) μετέβαιναν και ορισμένοι συνοδοί, όργανα της Εθνικής Ασφάλειας. Δεν μπορώ να θυμηθώ εάν στο 561 ΤΟ επήγα και αστυνομικούς από την απεσπασμένη δύναμη της μονάδος.

Και ξέχασε πάλι

Αν πήγαιναν και άλλοι συνάδελφοι μου οδηγοί στο 561 Τ.Π. δεν μπορώ να το γνωρίζω. Πάντοτε ΣΤΟ 561 Τ.Π. πηγαίναμε νύχτα και δεν ήξερα τον σκοπό της αποστολής διότι δεν μου έλεγαν τίποτε το συγκεκριμένον.

Επίσης πάλι και κατά τις νυχτερινές ώρες επέστρεφα από 561 Τ.Π. για την μονάδα μου με το επιβατικόν – υπηρεσιακόν αυτοκίνητον. Επίσης έχω να σας πω ότι δεν μετέφερα στο Τάγμα αυτό τον κ. Παπακωσταντίνου, καθώς επίσης και τους άλλους αξιωματικούς της ΚΥΠ.

Ο Περδίκης ωδηγούσε υπηρεσιακά αυτοκίνητα, αφού ήτο υπαξιωματικός των ΣΕΜ αλλά εάν πήγαινε στο 561 ΤΠ δεν γνωρίζω»… Οταν πήγαινα εγώ μέσα στο στρατόπεδον του 561 ΤΠ, τις νυχτερινές ώρες, παρκάριζα το αυτοκίνητόν μου σε μια απόσταση 30 περίπου μέτρα όχι από την κεντρικήν πύλην, από μίαν όμως άλλη πύλη που απείχε από την κεντρικήν πύλην, περί τα 200 μέτρα περίπου. Στο σημείον αυτό ήτο τελείως σκοτεινά και δεν έβλεπα σε ποιο μέρος πήγαιναν τους κουκουλωμένους.

Επί παρουσία μου δεν εχρησιμοποιήθη βία και ούτε έβλεπα να φορούν χειροπέδες. Κατά την διάρκειαν της διαδρομής οι υπεύθυνοι (Κουρκουλάκος – Ηλιακόπουλος) δεν άκουγα να κάνουν ερωτήσεις στα μεταφερόμενα άτομα».

Καίτη Τσαρουχά-Κομψοπούλου, κόρη του δολοφονημένου βουλευτή της ΕΔΑ, μέλος επιτροπής ανάδειξης των γραφείων της ΚΥΠ στο Γ’ Σ.Σ. ως χώρου μνήμης.

«Με συλλάβανε στις 20 Μαρτίου 1968. Δύο μήνες πριν είχα γεννήσει την κόρη μου Γεωργία με καισαρική. Στην ΚΥΠ φέρανε μπροστά μου τον Μ. Τ. κυριολεκτικά “πολτοποιημένο” από το ξύλο. Το βράδυ με βάλανε στο αυτοκίνητο για άγνωστη κατεύθυνση. Στην Λεωφόρο Γεωργικής Σχολής πριν τα Πράσινα Φανάρια μού ρίξανε την κουβέρτα για να μην ξέρω πού πάμε. Οταν έσπρωξαν το κεφάλι μου στα γόνατα μου ήρθε αίμα στο στόμα.

Τους είπα “μου έρχεται αιμορραγία”. Σταμάτησαν για τηλέφωνο και με άφησαν να σηκώσω το κεφάλι. Ηξεραν για την καισαρική και μάλλον φοβήθηκαν μην πεθάνω στα χέρια τους. Ηξερα την περιοχή γιατί ήμουν φοιτήτρια γεωπονικής. Από τις χαραμάδες της κουβέρτας κατάλαβα ότι ήταν το στρατόπεδο στο Σέδες όπως είναι γνωστό.

Εκείνο το βράδυ την “γλύτωσα” με απειλές για εκτέλεση και προειδοποιήσεις “θα αφήσεις το παιδί σου ορφανό”. Οσοι κυνηγηθήκαμε, όσοι βασανίστηκαν ζητάμε να αναδειχθούν οι χώροι που γινόταν συστηματικά βασανιστήρια».

kompsopoyloy_dragas
Διαφωτιστικές και λεπτομερείς για τα μαρτύρια που υπέστησαν ήταν οι καταθέσεις της κόρης του δολοφονημένου Γ. Τσαρουχά, Καίτης Κομψοπούλου, και του Αδάμ Δράγα, μέλους του ΣΦΕΑ 67-74 |

Αδάμ Δράγας, μέλος ΣΦΕΑ 67-74

Με συλλάβανε 27 Αυγούστου 1968. Στα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ’ Σ.Σ. έφαγα “ανορθόδοξο” ξύλο (κλωτσιές, μπουνιές…). Το βράδυ με πήγαν κουκουλωμένο στο 561 ΤΠ. Παρών ο ασφαλίτης που με παρακολουθούσε. Τρεις νεαροί γυμνοί από τη μέση και πάνω μέσα στο δωματιάκι. Βαρέλι με νερό, ιμάντες, γκλομπ. Φάλαγγα.

Λιποθυμούσα. Νερό στο πρόσωπο. Ωρες. Με γυρίσανε στην ΚΥΠ μεσημέρι. Τα ίδια για τον Αλέκο Γκαγκανιάρα, τον Χάρη Κουτσουρά και τον Σταύρο Νάσκο. Εκεί έσπασαν την πατούσα του Αλέκου Ιωσηφίδη πριν τον εκπαραθυρώσουν. Τα κατέγραψα για να μείνουν στο βιβλίο μου “Εμείς σπείραμε, εσείς θα θερίσετε” (εκδ. Νησίδες). Είναι μια οφειλή να ονοματιστούν οι χώροι βασανισμού όπως θα γίνει στις 5 Μαΐου για τα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ’ Σ.Σ. Περνώ συχνά και σήμερα από το 561 Τ.Π. Σταματώ όταν περνάω…

Απόστολος Λυκεσάς-efsyn

Advertisements