Ο Αλαφούζος καί η «Μαύρη Πέμπτη» γιά τη Βενεζουέλα

 

Δεξαμενόπλοιο μονού τοιχώματος της γνωστής οικογενείας είχε προκαλέσει μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές στη Βενεζουέλα και την ευρύτερη Λατινική Αμερική.

Οι κάτοικοι και οι ψαράδες της λίμνης Μαρακαϊμπο χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα τον όρο «Μαύρη Πέμπτη» όταν μιλούν για την ανυπολόγιστη καταστροφή που έφερε στον τόπο τους το δεξαμενόπλοιο Νήσος Αμοργός στις 28 Φεβρουαρίου του 1997. Σε διάστημα μόλις δύο μηνών οι ψαράδες της περιοχής έχασαν το 50% των αλιευμάτων –ζημία τουλάχιστον 40 εκατομμυρίων δολαρίων που οδήγησε στην απόγνωση εκατοντάδες οικογένειες.

Ο θρήνος έγινε οργή και λίγες εβδομάδες αργότερα αποτυπώθηκε σε μια από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες που έχει ζήσει η Βενεζουέλα τις τελευταίες δεκαετίες:

Περίπου 1000 βάρκες με μαύρες σημαίες σχημάτισαν ένα ξύλινο τάπητα στην επιφάνεια της λίμνης. Καθώς η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έστειλε πλοία του πολεμικού ναυτικού για να αποτρέψουν τη συγκέντρωση, οι κάτοικοι ονόμασαν εκείνη την ημέρα «δεύτερη μάχη της λίμνης Μαρακαϊμπο» – η πρώτη ήταν μια από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες του πολέμου της ανεξαρτησίας το 1821.

Το πολεμικό ναυτικό της Βενεζουέλας όμως δεν ήταν ο μοναδικός κρατικός φορέας που ασχολήθηκε με την υπόθεση.

Όπως εξηγούσε σε έκθεσή του ο Julio Cesar Centeno, πανεπιστημιακός και μετέπειτα σύμβουλος του ΟΗΕ σε ζητήματα περιβαλλοντικής πολιτικής, το ατύχημα του Νήσος Αμοργός «προσέλκυσε το ενδιαφέρον των μυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας». Οι αρχές της χώρας προσπαθούσαν να διαπιστώσουν εάν ήταν τυχαίο ότι μόλις δέκα ημέρες μετά το δεξαμενόπλοιο του Αλαφούζου ένα άλλο πλοίο ελληνικών συμφερόντων, το Olympic Sponsor, εξόκειλε στην ίδια περιοχή. Την ίδια περίοδο ισχυρά ναυτιλιακά λόμπι στην Ουάσιγκτον και το Λονδίνο προσπαθούσαν να χαρακτηρίσουν την λίμνη Μαρακαϊμπο ως επικίνδυνη για τη ναυσιπλοΐα, προωθώντας έτσι άλλα ναυτιλιακά περάσματα. Οι μυστικές υπηρεσίες της Βενεζουέλας λοιπόν προσπαθούσαν να διαπιστώσουν πόσο φυσιολογικό είναι να πέφτει ένα πλοίο ελληνικών συμφερόντων κάθε εβδομάδα στο ίδιο σημείο.

Οι σχετικές ανησυχίες, που κατέγραφε στην έρευνά του ο Julio Cesar Centeno, δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ δημοσίως. Παρόλα αυτά το γεγονός ότι ο καπετάνιος του Νήσσος Αμοργός, Κωσταντίνος Σπυρόπουλος, έμεινε προφυλακισμένος για σχεδόν ένα χρόνο μετά το περιστατικό, είναι ενδεικτικό της τεράστιας σημασίας που έδωσαν οι αρχές της Βενεζουέλας στην υπόθεση.

Δεν χρειαζόταν βέβαια να καταφεύγει κανείς σε πιθανές ή λιγότερο πιθανές θεωρίες συνομωσίας για να καταλάβει ότι οι δραστηριότητες της οικογένειας Αλαφούζου αποτελούν απειλή για το περιβάλλον σε διάφορα μήκη και πλάτη της Γης. Το Νοέμβριο του 2000 ένα ακόμη δεξαμενόπλοιο μονού τοιχώματος άδειασε 13.500 βαρέλια αργού πετρελαίου στον Μισισιπή, σε σχετικά μικρή απόσταση από τη Νέα Ορλεάνη. Πρόκειται για το Westchester, με σημαία από τις Μπαχάμες το οποίο είχε μισθωθεί από την Ermis Maritime του Γιάννη Αλαφούζου. Οι αρχές αναγκάστηκαν να εκκενώσουν μια ζώνη περίπου τριάντα χιλιομέτρων στον Μισισιπή καθώς τα συνεργεία καθαρισμού έδιναν μάχη για να σώσουν πελεκάνους και άλλα ζώα που πνίγονταν στο βούρκο του αργού πετρελαίου.

Όπως έγραφαν τότε οι Los Angeles Times το πετρέλαιο που χύθηκε στην περιοχή θα μπορούσε να γεμίσει τα δυο τρίτα μιας πισίνας ολυμπιακών διαστάσεων. Ο μόνος λόγος για τον οποίο η Νέα Ορλεάνη δεν θρήνησε μια κολοσσιαία περιβαλλοντική καταστροφή ήταν ότι ο βράχος στον οποίο χτύπησε το πλοίο λειτούργησε σαν πώμα εμποδίζοντας τα σχεδόν εκατομμύρια λίτρα αργού πετρελαίου να βγουν στην επιφάνεια.

Επειδή όμως, ακόμη και στον ασύδοτο χώρο του εφοπλιστικού κεφαλαίου, όποιος ρυπαίνει θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να πληρώσει, η Βενεζουέλα επεφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη στους Αλαφούζους.

Ύστερα από  χρόνια δικαστικών περιπετειών, κατά τη διάρκεια των οποίων το Καράκας βρέθηκε αντιμέτωπο με τις ισχυρότερες ασφαλιστικές εταιρείες και τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία του κόσμου, το πρόστιμο για τα ρύπανση που προκάλεσε το Νήσος Αμοργός ορίστηκε στα 160 εκατομμύρια δολάρια. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα η είδηση έπαιξε ως επί το πλείστον από μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στον… Ολυμπιακό ή άλλους γηπεδικούς αντιπάλους του Ι.Αλαφούζου, οι εφοπλιστές όλου του κόσμου ένιωσαν κρύο ιδρώτα στο άκουσμα της ποινής. «Πρόκειται για ένα από τα πιο κοστοβόρα και αμφιλεγόμενα περιστατικά στην ιστορία της ασφαλιστικής κάλυψης πλοίων» έγραφε πρόσφατα το έγκυρο εφοπλιστικό περιοδικό TradeWinds.

Να σημειωθεί ότι η ολλανδική ασφαλιστική Gard που καλύπτει την υπόθεση αλλά και το IOPC, το διεθνές ταμείο αποζημιώσεων για πετρελαϊκή ρύπανση, έχουν ήδη καταβάλλει στη Βενεζουέλα 24 εκατομμύρια δολάρια, γεγονός που ανεβάζει το συνολικό κόστος στα 184 εκατομμύρια. Κάθε λίτρο πετρελαίου που έριξε στη λίμνη το πλοίο του Αλαφούζου στοίχισε 44 δολάρια – τιμή που διεκδικεί το ρεκόρ ακριβότερης ρύπανσης στην ιστορία.
Ίσως βέβαια ο καλύτερος υπολογισμός θα ήταν να μάθουμε πόσες ακόμη δεντροφυτεύεις θα χρειαστούν οι επιχειρήσεις της οικογένειας Αλαφούζου για να καμουφλαριστεί με λίγο πράσινο το δυσώδες μαύρο πετρέλαιο.

Άρης Χατζηστεφάνου
UNFOLLOW Μάιος 2015-info-war

****

Με ένα τεράστιο πρόστιμο 160 εκατ. δολαρίων, που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία των θαλάσσιων ασφαλίσεων, έκλεισε η γνωστή υπόθεση της ανυπολόγιστης οικολογικής καταστροφής που προκάλεσε πριν από 18 χρόνια το δεξαμενόπλοιο «Νήσος Αμοργός» του Γιάννη Αλαφούζου στη λίμνη Μαρακαΐμπο της Βενεζουέλας.
Σύμφωνα με την έγκυρη ναυτιλιακή έκδοση TradeWinds, η αποζημίωση των 160 εκατ. δολαρίων την οποία επέβαλαν τα δικαστήρια της Βενεζουέλας είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που αναμενόταν. Μάλιστα, συνυπολογίζοντας και τα 24 εκατ. δολάρια που ήδη έχουν πληρώσει οι ασφαλιστικοί οργανισμοί για την υπόθεση, η συνολική αποζημίωση ανεβαίνει στα 184 εκατ. δολάρια, που όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ισοδυναμεί στο εξαιρετικά υψηλό ποσό των 44 δολαρίων για κάθε λίτρο πετρελαίου που χύθηκε στη λίμνη.

Γνωστό διότι µια νύχτα του Φεβρουαρίου του 1997, στο κανάλι της λίμνης Μαρακαΐμπο, στην πετρελαιοπαραγωγό Βενεζουέλα, το κύτος του «Νήσος Αμοργός» ράγισε, µε αποτέλεσμα περί τα 25.000 βαρέλια αργού πετρελαίου να βρεθούν στη θαλάσσια αυτή δίοδο μέσα σε λίγες µόνο ώρες, σε ένα επεισόδιο που έγινε γνωστό ως «Μαύρη Πέμπτη» για τη Βενεζουέλα και απείλησε να διακόψει επί μακρόν τη ναυσιπλοΐα των πετρελαιοφόρων στη λατινοαμερικανική χώρα, εξαιτίας των αντιδράσεων για τον κοινωνικό και περιβαλλοντικό αντίκτυπο.

Σε δύο μήνες μετά το ατύχημα, η αλιεία στη λίμνη λέγεται πως μειώθηκε στο μισό, σύμφωνα µε πηγές της εποχής, και προκλήθηκαν ζημιές στην αλιευτική βιομηχανία που οι ντόπιοι ισχυρίστηκαν ότι έφτασαν τα 40 εκατομμύρια δολάρια.

Η ασφαλιστική εταιρία Gard προχώρησε το 1999 στην ασυνήθιστη κίνηση να αρνηθεί να πληρώσει την αποζημίωση. Μάλιστα, προσέφυγε κατά του Διεθνούς Ταμείου Αποζημιώσεων Πετρελαϊκής Μόλυνσης, με το οποίο συνεργαζόταν έως τότε αρμονικά, ζητώντας του να συνεισφέρει περισσότερα. Η υπόθεση εξελίχθηκε σε ένα δικαστικό σήριαλ, το οποίο θεωρήθηκε διεθνές ορόσημο για το σύστημα αποζημιώσεων σε περίπτωση πετρελαιοκηλίδων και σύμφωνα με το TradeWinds, απειλεί ακόμα να τινάξει στον αέρα συνεργασίες με μακραίωνη ιστορία, στον τομέα των αποζημιώσεων.

Τελικά, τα δικαστήρια της Βενεζουέλας αρνήθηκαν στον εφοπλιστή και την ασφαλιστική το δικαίωμα του περιορισμού της ευθύνης (limit liability).

Σύμφωνα με το TradeWinds, φαίνεται ότι το τελικό πρόστιμο κάλυψε  την αποζημίωση του κράτους της Βενεζουέλας και των ψαράδων της περιοχής, ενώ περιελάμβανε την αμοιβή του κρατικού οργανισμού προστασίας περιβάλλοντος Instituto para el Control y la Conservacion de la Cuenca del Lago de Maracaibo (ICLAM) καθώς και του Ναυτικού της Βενεζουέλας, που ανταποκρίθηκε στη διαρροή πετρελαίου του «Νήσος Αμοργός».

Τώρα αντιλαμβάνεστε γιατί το #alafoyzistan του #skai βάλλει κατά της Βενεζουέλας μέσω τών έμμισθων κονδυλοφόρων του τύπου Πορτοσάλτε

Advertisements