Stanislav Vysotsky: Οι παραλληλισμοί μεταξύ φασιστών και αντιφασιστών δεν είναι απλά λάθος, είναι επικίνδυνοι

Μετά από μια φασιστική πορεία στο Charlottesville που άφησε μια αντιναζίστρια νεκρή και άλλους 19 τραυματίες, υπήρξε μεγάλη κριτική προς τον πρόεδρο Donald Trump για την σαφή αποκήρυξη των λευκών ρατσιστών. Όμως, αυτή η καταδίκη σπάνια περιλαμβάνει και την πραγματική κατανόηση των πράξεων των αντιφασιστών διαδηλωτών στο Charlottesville και αλλού, δημιουργώντας μια συνεχή δικαιολόγηση του επιχειρήματος των «δύο άκρων» που περιγράφει τους αντιφασίστες ή antifa ως το αντίστοιχο των λευκών ρατσιστών με τους οποίους συγκρούονται.

Σαν ερευνητής που έχει βρεθεί σε αρκετές πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις με αντιφασιστικό περιεχόμενο και που έχει πάρει πολλές συνεντεύξεις από αντιφασίστες, έχει γίνει σαφές σε εμένα πως πολιτικοί και αναλυτές εντοπίζουν ψευδείς ομοιότητες μεταξύ φασιστών και των αντιφασιστικών δράσεων – αγνοώντας την άμεση απειλή που αποτελούν οι φασίστες και ενεργοποιεί την αντιφασιστική αντίδραση. Οι αντιφασίστες είναι συχνά η πρώτη γραμμή άμυνας όταν η αστυνομία και η κοινωνία αποτυγχάνει να προστατέψει περιθωριοποιημένες ομάδες από τη φασιστική απειλή.

Οι πράξεις τους πρέπει να κατανοηθούν σε αυτό το πλαίσιο.

Το λάθος στην θεωρία των «δύο άκρων» βρίσκεται στο ότι οι βίαιες πράξεις διαμαρτυρίας των αντιφασιστών είναι όμοιες με τις βίαιες πράξεις των φασιστών. Μια σύντομη ανάλυση της προσέγγισης των δύο κινημάτων στη βία, δείχνει την πλάνη της σύγκρισης των δυο.

Για τους λευκούς εθνικιστές,, τους νεοναζί, την εναλλακτική δεξιά (alt-right) και τους όμοιους τους, η ίδια η βία είναι σκοπός. Η ιδεολογία που πιστεύουν δεν ζητά απλά βίαιη εξόντωση κάθε ομάδας που είναι εκτός των στενών ορίων αυτού που αντιλαμβάνονται ως κανονικότητα, αλλά βλέπει την βία σαν υπέρτατο σκοπό. Από το κλασικό φασισμό ως τα τις αυτοαποκαλούμενες κοινωνικές λέσχες λευκών εθνικιστών όπως οι Proud Boys, η χρήση της βίας είναι αντιληπτή ως το μέσο με το οποίο θα επιτύχουν το σκοπό τους. Όταν ακόμη και η πιο μετριοπαθής θέση που η εναλλακτική δεξιά ή το φασιστικό κίνημα μπορεί να πάρει είναι ο φυλετικός διαχωρισμός ή ο εθνικισμός με τη χρήση αναγκαστικών επαναπατρισμών και αυστηρό έλεγχο συνόρων, περιλαμβανομένων βίαιες απελάσεις και φυλετικές εξαιρέσεις, τότε κίνημα αυτό είναι εγγενώς βίαιο.

Δε τελειώνει όμως εκεί. Η alt-right από την ιντερνετική διάδοση της κουλτούρας της χρησιμοποιώντας σύμβολα και memes που σχετίζονται με την πολιτική της ατζέντα. Η κουλτούρα αυτή χαρακτηρίζεται από το βίαιο συμβολισμό της, από την ηρωοποιήση ατόμων που επιτίθονται σε αντιφασίστες όπως ο Kyle Chapman ως την χρήση memes με ελικόπτερα με αναφορά στο δολοφονικό καθεστώς Pinochet1 για να απειλήσουν αριστερούς και αντιφασίστες και ως τους πανηγυρισμούς για το θάνατο της Heather Hayer. Αυτό είναι ένα κίνημα που γελά με τη χρήση βίας και ενθαρρύνει  τα μέλη του στο να προβούν σε πράξεις βίας ως πράξη  αυτάρεσκης πολυτέλειας και ως πηγή ικανοποίησης.

Μπορούμε να αντιπαραβάλουμε την χρήση βίαιων τακτικών από τους αντίφα με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η ακροδεξιά τη βία. Οι αντιφασίστες είναι εστιασμένοι σε ένα μοναδικό σκοπό, όπως περιγράφεται από το όνομα του κινήματος τους: την αντίσταση στο φασισμό. Η αντιφασιστική στρατηγική βασίζεται σε ποικιλία τακτικών. Όπως γράφει ο Spencer Sunshine στην ιστορία και περιγραφή των διάφορων αντιφασιστικών ομάδων2, «οι αντιφασίστες έχουν αυξήσει αρκετά την δουλειά στην συλλογή και στη διάδοση πληροφοριών και τις εκστρατείες πίεσης».

Οι αντιπαραθέσεις στο δρόμο δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι της δραστηριότητας στην οποία συμμετέχουν αντιφασίστες. Το αντιφασιστικό κίνημα  συχνά βασίζεται στη συλλογή πληροφοριών για ρατσιστές και φανατικούς και στη συνέχεια τους αντιμετωπίζει εκθέτοντας τους δημόσια. Αντιφασίστες που τους πήρα συνέντευξη και απάντησαν σε ερωτηματολόγια ως μέρος της έρευνας της διδακτορικής μου διατριβής το 2007 και το 2008 σταθερά υποστήριζαν μη βίαιες πρακτικές, και επιπροσθέτως κλιμάκωση των πρακτικών όποτε αυτό είναι αναγκαίο για να σταματήσουν ρατσιστικές εκδηλώσεις, οργάνωση και εκστρατείες προσηλυτισμού. Θα ήταν λάθος συμπέρασμα αν ισχυριζόμασταν πως το αντιφασιστικό κίνημα αντιτίθεται στη μη βία. Αντίθετα είναι πιο ακριβές να πούμε πως οι αντίφα συχνά και δικαιολογημένα βλέπουν την μη βία ως αναποτελεσματική εναντίον ενός κινήματος που είναι βίαιο στο πυρήνα του και τα μέλη του δεν φαίνεται να έχουν το παραμικρό ίχνος συνείδησης.

Αντίθετα από τα διάφορα ρατσιστικά κινήματα που χειρίζονται τη βία σαν έγκυρη πολιτική έκφραση, οι αντίφα χειρίζονται τη βία σαν αμυντικό μηχανισμό απέναντι σε ένα αντίπαλο κίνημα που χρησιμοποιεί βία. Για τους αντιφασίστες η βία είναι αυτοάμυνα, γιατί τα ακροδεξιά κινήματα αποτελούν άμεση απειλή στην ύπαρξη και την ασφάλεια τους, όπως και στην ύπαρξη και την ασφάλεια των κοινοτήτων τους.

Η έρευνα μου3 έδειξε πως οι αντιφασίστες που ήταν πιο πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε βίαιες δράσεις ήταν επίσης να αντιμετωπίσουν άμεσες ή έμμεσες απειλές εναντίον τους από ρατσιστές ως αποτέλεσμα προσωπικής ταυτότητας, πολιτικής ιδεολογίας ή γεωγραφικής εγγύτητας. Οι αντιφασίστες έχει μεγαλύτερη ποικιλομορφία από το μαυροντυμένο, νεαρό, υποτιθέμενα λευκό άνδρα όπως τόσο συχνά παρουσιάζεται. Οι αντιφασίστες στους οποίους πήρα εγώ συνέντευξη  συχνά αισθανόταν προσωπική απειλή από την ιδεολογία ρατσιστικών ομάδων επειδή η σεξουαλική τους προτίμηση, η ταυτότητα φύλλου τους, η φυλή ή θρησκεία τους ήταν στόχος ρατσιστικής βίας. Αυτά τα άτομα έβλεπαν τον αντιφασισμό τους σαν μέσο προσωπικής αυτοάμυνας εναντίον μιας ομάδας που τα στόχευε για καθημερινή βία και τελικά βίαιη εξόντωση. Ακόμη και οι λευκοί, ετερόφυλοι cis άντρες αισθάνονταν μια κάποια απειλή γιατί αντιμετωπίζονταν ως «προδότες της φυλής» ή «φλώροι» σαν αποτέλεσμα της αντιφασιστικής τους δράσης.

Η επίγνωση αυτής της στόχευσης οφείλεται εν μέρει στον πολιτικό ακτιβισμό αυτών των ατόμων που είναι εντελώς διαφορετικός από την αντιρατσιστική τους προσπάθεια. Οι αντιφασίστες ακτιβιστές δεν ασχολούνται αποκλειστικά με το να σταματήσουν και να αντισταθούν σε ακροδεξιά κινήματα. Συχνά μετέχουν σε κινήματα για φυλετική δικαιοσύνη, τα δικαιώματα των LGBTQ ατόμων, και αριστερίστικες εκστρατείες  για φυλετική και οικονομική δικαιοσύνη μέσα από τη ριζοσπαστική μεταμόρφωση της κοινωνίας εμπνευσμένες από τον αναρχισμό και το κομμουνισμό. Οι θέσεις αυτές τους κάνουν να αναγνωρίζονται από την ακροδεξιά ως πολιτικοί αντίπαλοι που πρέπει να εξοντωθούν με χρήση ακραίας βίας. Ο αντιφασισμός δεν είναι πια μόνο μια μορφή αυτοάμυνας αλλά και μηχανισμός υπεράσπισης της πολιτικής δραστηριότητας με την οποία ασχολείται το άτομο. Οι λευκοί ρατσιστές και άλλοι ακροδεξιοί έχουν απειλήσει προοδευτικά βιβλιοπωλεία, συνδικάτα και κοινωνικούς χώρους, εκδηλώσεις και χώρους LGBTQ  και επιπλέον χώρους λατρείας που περιλαμβάνουν εκκλησίες Αφροαμερικανών, συναγωγές, τζαμιά και ναούς Σιχ.

Τέλος πολλοί άνθρωποι επιλέγουν το μαχητικό αντιφασισμό γιατί είναι πιο πιθανό να βρεθούν σε κοινό χώρο με φασίστες. Πολλοί αντιφασίστες στην ερευνά μου κατέφυγαν σε αυτή τη μορφή ακτιβισμού γιατί ασχολούνταν με την punk και άλλα είδη underground μουσικής που αντιμετωπίζονται από τους λευκούς ρατσιστές σαν χώροι προσηλυτισμού. Ο ακτιβισμός τους εξελίχθηκε από την απειλή βίας που έφεραν σε αυτούς τους χώρους οι φασίστες. Οι αντιφασίστες των υποκουλτούρων αυτών ενσωμάτωσαν τις βίαιες πρακτικές γιατί οι λευκοί ρατσιστές δεν φεύγουν από τους χώρους τους αν τους το ζητήσουν ευγενικά ή τους αντιμετωπίσουν μη βίαια. Το ίδιο ισχύει και για όταν οι λευκοί φασίστες απειλούν πολιτικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς χώρους. Η πρόθεσή τους είναι ο εκφοβισμός και συχνά η βίαιη απάντηση από τους αντιφασίστες είναι το μόνο μέσο για να αμβλύνουν ή εξαφανίσουν αυτή την απειλή.

Η άποψη πως η αντιφασιστική χρήση βίαιων μεθόδων αντιπαράθεσης είναι όμοια με τη βία της ακροδεξιάς δείχνει μια ελλιπή κατανόηση τόσο της βίας της ακροδεξιάς όσο και της απειλής που αντιμετωπίζουν οι αντιφασίστες και γενικά διάφορες κοινότητες. Εφ’ όσον ρατσιστικά κινήματα αντιμετωπίζουν τη βία σαν τον τελικό σκοπό τους, τα αντιφασιστικά κινήματα την αντιμετωπίζουν σαν απαραίτητη τακτική για την αυτοάμυνά τους. Αυτή η θέση αυτοάμυνας είναι προϊόν της πραγματικής απειλής που αποτελούν οι λευκοί ρατσιστές  για τους αντιφασίστες και πολλές άλλες ομάδες. Οι αντιφασίστες πως αντιμετωπίζουν αυτή την απειλή λόγω του ότι οι προσωπικές τους ταυτότητες, όπως και ο πολιτικός τους ακτιβισμός είναι στο στόχαστρο φασιστικής βίας. Και είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν αυτή τη βία από το μέσο άτομο. Κατανοώντας την αίσθηση απειλής που βιώνουν οι αντιφασίστες μπορούμε να κατανοήσουμε μια καλύτερη εικόνα των πράξεων τους.

Αρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού InThese Times (equivalency-white-supremacist-nazis-fascists-antifa-Charlottesville). Ο Stanislav Vysotsky αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνιολογίας και Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν. Ειδικεύεται στην μελέτη των συγκρούσεων των ρατσιστικών κινημάτων στην σύγχρονη Αμερικάνικη κοινωνία και αντιφασιστικών κινημάτων.

Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

1.https://en.wikipedia.org/wiki/Caravan_of_Death

 2.http://www.truth-out.org/news/item/39128-the-changing-face-of-anti-fascism

3.The Good Fight

geniusloci2017

φώτο αρχείου @lefteria

 

 

 

Advertisements