Η δουλειά δεν πρόσφερε λύση ούτε σε ένα πρόβλημα

Πασίγνωστη η ρήση του Γκράμσι για την «εποχή των τεράτων», για τον νέο κόσμο που πασχίζει να γεννηθεί και τον παλιό που προσπαθεί να αντέξει λίγο καιρό ακόμα.

Δεν ξέρω αν στις ΗΠΑ γεννιέται ένας νέος κόσμος, πάντως δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή -πουθενά στον κόσμο- αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα για την επερχόμενη κατάρρευση του καπιταλισμού.

Και όταν λέω “επερχόμενη”, δεν εννοώ απαραίτητα το άμεσο μας μέλλον. Μπορεί να πάρει δεκαετίες. Αν και κάτι μου λέει ότι δεν θα πάρει καν μία δεκαετία, αφού έρχονται απανωτές σφαλιάρες σε δεκάδες θέματα, αλλά μην βιαζόμαστε, όλα θα απαντηθούν εν καιρώ.

Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει μια τρομερή κινητικότητα σε όλα τα επίπεδα της αμερικανικής κοινωνίας.

Η ζωή στις ΗΠΑ ξαφνικά απέκτησε άγριο ενδιαφέρον.

Πριν λίγες μέρες, στο Richmond διαδηλωτές έσπασαν το άγαλμα του Κολόμβου και το έριξαν στην λιμνούλα του πάρκου, ενώ και άλλα μνημεία δέχτηκαν/δέχονται επιθέσεις.

Στο Seattle υπάρχει μια ολόκληρη αυτόνομη -ή αναρχοαυτόνομη αν γουστάρετε την ρητορική του συστήματος- περιοχή· μάλιστα, διαδηλωτές διανυκτερεύουν στο εγκαταλελειμμένο και κατειλημμένο -από μέρες- αστυνομικό τμήμα.https://googleads.g.doubleclick.net/pagead/ads?client=ca-pub-1005706796699626&output=html&h=280&adk=2913409310&adf=4035980313&w=740&fwrn=4&fwrnh=100&lmt=1592282219&num_ads=1&rafmt=1&armr=3&sem=mc&pwprc=9460535777&psa=1&guci=1.2.0.0.2.2.0.0&ad_type=text_image&format=740×280&url=https%3A%2F%2Fpitsirikos.net%2F2020%2F06%2F%25ce%25b7-%25ce%25b4%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25b9%25ce%25ac-%25ce%25b4%25ce%25b5%25ce%25bd-%25cf%2580%25cf%2581%25cf%258c%25cf%2583%25cf%2586%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25b5-%25ce%25bb%25cf%258d%25cf%2583%25ce%25b7-%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2584%25ce%25b5-%25cf%2583%25ce%25b5-%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25b1%2F&flash=0&fwr=0&pra=3&rh=185&rw=740&rpe=1&resp_fmts=3&wgl=1&fa=27&adsid=ChAI8Lic9wUQidmZwsqB8Y5mEkUA-Kx3iH6c4DQ7in3UdjmDQ_3Gp5qE9F8mVyFUjAglZQPQ5mlMSGiVJBkkjkPgcyOYGyN5dKFyRLDDoBNID_I8eI_ZJFo&dt=1592282219378&bpp=4&bdt=2505&idt=5&shv=r20200610&cbv=r20190131&ptt=9&saldr=aa&abxe=1&prev_fmts=0x0%2C336x280&nras=2&correlator=2950408943468&frm=20&pv=1&ga_vid=20491432.1573451244&ga_sid=1592282218&ga_hid=1361570088&ga_fc=1&iag=0&icsg=2260612995001340&dssz=42&mdo=0&mso=0&u_tz=180&u_his=1&u_java=0&u_h=768&u_w=1360&u_ah=728&u_aw=1360&u_cd=24&u_nplug=3&u_nmime=4&adx=132&ady=2198&biw=1343&bih=657&scr_x=0&scr_y=0&oid=3&pvsid=1272452427908885&pem=797&ref=http%3A%2F%2Fpantelonikampana.blogspot.com%2F2019%2F05%2Fblog-post_15.html&rx=0&eae=0&fc=1408&brdim=0%2C0%2C0%2C0%2C1360%2C0%2C1360%2C728%2C1360%2C657&vis=1&rsz=%7C%7Cs%7C&abl=NS&fu=8336&bc=31&jar=2020-06-16-04&ifi=6&uci=a!6&btvi=2&fsb=1&xpc=17Pw7kO2c2&p=https%3A//pitsirikos.net&dtd=32

Ολόκληρες

κοινότητες άρχισαν να παρακάμπτουν το ίδιο το σύστημα, μέσω της αυτο-οργάνωσης, ενώ μεγάλα κομμάτια της αμερικανικής κοινωνίας ξαφνικά άρχισαν να αναρωτιούνται αν μια πολιτισμένη κοινωνία χρειάζεται αστυνομικούς. Μην σας χαλάσω την έκπληξη, δεν τους χρειάζεται.

Άρχισαν πολλοί να αναρωτιούνται γιατί δαπανώνται δισεκατομμύρια στην αστυνομία -για την ακρίβεια πάνω από 120 δισεκατομμύρια-, όταν πολλές περιοχές δεν έχουν καν καθαρό νερό.

Εντάξει, δεν θέλω να το παίξω έξυπνος, αλλά καπιταλισμός και πρόνοια ποτέ δεν πήγαιναν χέρι-χέρι, ενώ σε όσους συγκινούνται με τις κραυγές καταστηματαρχών -και μαύρων- που φωνάζουν στους βάνδαλους «να βρουν μια δουλειά», έχω να τους πω ότι το ίδιο έλεγαν και οι σκλάβοι που έτρωγαν το μαστίγιο επειδή κάποιος άλλος το έσκασε.

Πώς το είχε πει ο Camy: «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

Δεν θέλω, λοιπόν, να τους στεναχωρήσω, αλλά η δουλειά δεν πρόσφερε λύση ούτε σε ένα πρόβλημα. Ποτέ στην Ιστορία. Είναι μια αυταπάτη, ένα θλιβερό κατάλοιπο της δουλοκτητικής κοινωνίας, το ιδανικότερο καταφύγιο για όσους δεν θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι και θέλουν πάντοτε κάποιον να τους λέει τι θα κάνουν.

Επίσης, δεν προστατεύει από τη φτώχεια, το πραγματικό μας πρόβλημα -άλλη μια αυταπάτη ότι το φάρμακο για τη φτώχεια είναι η εργασία-, καθώς το 80% των εργαζομένων (σύντομα θα είναι μεγαλύτερο το ποσοστό) ζει με λιγότερα από $5 τη μέρα.

Δηλαδή, 4 στους 5 που εργάζονται παραμένουν εξαθλιωμένοι.

Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία, αφού έρχονται υπέροχες μέρες, ειδικά για εκείνους που επένδυσαν στο πτώμα που λέγεται “εργασία” και που εξεγείρονται συνέχεια για τις σπασμένες βιτρίνες, αλλά ποτέ σχεδόν για την αστυνομική βία ή για τους χιλιάδες πεινασμένους των αμερικανικών πόλεων.

Και φυσικά, η αστυνομία, μιας και την αναφέραμε πάλι, συνεχίζει όλες τις μέρες να κάνει το μόνο που μπορεί και ξέρει, ν’ ανοίγει αβέρτα κεφάλια, ενισχύοντας το βαρύ κλίμα εναντίον της, αφού μέσα σ’ όλα σκοτώνεται ένας ακόμα άνθρωπος, o Rayshard Brooks, στην Atlanta από αστυνομικούς -μπορεί άνετα να πάρει έκταση αυτό το περιστατικό-, δυο μαύροι βρέθηκαν κρεμασμένοι τις τελευταίες μέρες σε απόσταση περίπου 50 μίλια ο ένας από τον άλλον -αυτοκτονίες λέει η αστυνομία- και τέλος μια γυναίκα, που αγωνιζόταν αυτές τις μέρες στους δρόμους, βρέθηκε νεκρή μετά από 8 μέρες και ένα tweet όπου περιέγραψε σεξoυαλική επίθεση, χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει σ’ αυτό το σημείο, αν συνδέεται η δράση της με την επίθεση.

Και δεν είναι τα μόνα περιστατικά των ημερών. Έχει χαθεί κόσμος αυτές τις μέρες, άλλοι από επιθέσεις ηλίθιων μανιακών που προσπαθούν να πατήσουν διαδηλωτές, άλλοι από την καταστολή, άλλοι υπό “περίεργες” συνθήκες.

Άκουσα και έναν βλαμμένο αστυνομικό προχθές να μιλάει για το κυνήγι μαγισσών που δέχονται οι μπάτσοι, αλλά κυνήγι μαγισσών που πέφτουν σαν τις μύγες όλοι οι άλλοι -πλην των αστυνομικών- πρώτη φορά στα χρονικά.

Ως αποτέλεσμα, οι γραφικοί -πάντα ήταν, τώρα δεν μπορούν να το κρύψουν- αστυνομικοί νοιώθουν άβολα, οι Δημοκρατικοί φοράνε κέντε -αφρικανικό ένδυμα- για να μην φαίνονται μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι γελοίοι αυτές τις μέρες, ο Biden αναγκάστηκε αμέσως μετά την κηδεία του Floyd να τοποθετηθεί κατά της διακοπής χρηματοδότησης της αστυνομίας -αποδεικνύοντας τη χαοτική διαφορά με τους πολίτες.

Όλα αυτά με την ύφεση, επισήμως, στο Q1 (πρώτο τρίμηνο) να είναι 4.8%, ουσιαστικά πριν το lockdown, στην πρώτη οικονομία του πλανήτη, με τις εκτιμήσεις για το 2ο τρίμηνο να ποικίλλουν, κινούμενες γύρω σε ύφεση 20-25%, ενώ κάποια μίλια ανατολικότερα οι Έλληνες πιστεύουν ότι θα την «περιορίσουν» στο 8%

Συμβαίνουν και πολλά άλλα αυτές τις μέρες, αλλά δεν έχει νόημα να περιγράφω καταστάσεις που δεν …περιγράφονται.

Να πω μόνο αυτό.

Υπάρχει διάχυτη στην ατμόσφαιρα η θέληση για κάτι άλλο απ’ αυτό που μας πλασάρουν και αν αυτή η θέληση ευθυγραμμιστεί με τις πράξεις μας τις επόμενες βδομάδες, αυτό δεν είναι σε θέση κανείς μας να το ξεκαθαρίσει, ειδικά μέχρι να καθαρίσει και το μυαλό από τα τσιγαριλίκια χαχαχαχαχα.

Προτιμώ, λοιπόν, να κλείσω λέγοντας “to be continued”. Καλά, έχει και υστερόγραφα.

Με εκτίμηση,

Άρης

 https://pitsirikos.net